II SAB/Kr 55/12

Dnia 20 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M.L. w przedmiocie bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 8 lutego 2012 r. M.L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy toczącej się pod sygnaturą [...] w związku z brakiem wykonania przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w zakresie dokonania sprawdzenia wykonania nałożonego obowiązku i wydania decyzji w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego. Skarżąca w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r. oświadczyła, że wycofuje swoją skargę, albowiem organ I. instancji wydał decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. stanowiącą wykonanie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powołanej wyżej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej spawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek nie zachodzi. Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących nieważnością postępowania ani nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Zatem cofnięcie skargi przez skarżącą należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. W związku z powyższym biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało postępowanie sądowe w sprawie umorzyć.