II SAB/Kr 56/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na bezczynność Prezydenta Miasta T. postanawia: skargę odrzucić Skarga Z.S. (zwanego dalej skarżącym) na bezczynność Prezydenta Miasta T. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 18.07.2005r. Skarżący skarżył w niej "bezczynność władz miasta i radnych i opieki społecznej w sprawie głodzenia rodziny przez 9 miesięcy i łamania prawa (...)• Są to niektóre ustawy, które władze miasta, radni i opieka społeczna złamała i do dnia dzisiejszego nic nie daje chociaż ustawa mówi jasno co się nam przyznaje. Art.38 -odpowiedzialność pracownika za zwłokę czyli władze miasta, radni, opieka społeczna pod legaj ą karze dyscyplinarnej albo kodeksowi karnemu, dlatego poszkodowany wnosi o jak najsurowsze wymierzenie kary dla tych ludzi, czyli zwolnienie dyscyplinarne i ukaranie według kodeksu karnego, bo ci ludzie w sposób nagminny i uporczywy łamią prawo chociaż mają reprezentować nieskazitelność i to co oni przedstawiają swoimi prawami to zakrawa na najsurowszą karę, proszę nie patrzeć, że to władze miasta, radni i opieka społeczna to są ludzie niekompetentni, łamiący prawo. Art.56&l proszę o przyznanie należności za przejazd pociągiem, tramwajem na wyżywienie, poszkodowany o przyznanie należności pod rygorem utraty roszczeń. Art.34&2 w przypadku konieczności podjęcia czynności nie cierpiącej zwłoki wyznacza przedstawiciela dla głodzonej rodziny. Art.35&l, art.35&4 organ administracyjny zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki i powstrzymanie głodzenia tej rodziny i zwrotu pieniędzy według ustawy." W odpowiedzi z dnia 22.08.2005r na przedmiotową skargę Prezydent Miasta T. wniósł o jej odrzucenie. Wskazano, iż wszystkie wnioski skarżącego z zakresu pomocy społecznej zostały załatwione w drodze decyzji i w organie I instancji nie zalega żaden nie załatwiony wniosek. "Podkreślenia wymaga również to, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] nie toczyła się i nie toczy żadna sprawa w przedmiocie bezczynności organu pomocy społecznej dotyczącej rodziny Państwa S." Nadto podniesiono, że skarżący wbrew brzmieniu art. 52 § l ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270), przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność organu administracji publicznej nie wyczerpał uprzednio środków zaskarżenia tj. nie wniósł zażalenia w trybie art.37 k.p.a. do organu wyższego stopnia. Tym samym skarżący nie wyczerpał wszystkich dostępnych mu środków zaskarżenia bezczynności organu I instancji. Sąd wezwał skarżącego pismem z dnia 27.10.2005r. o sprecyzowanie jego skargi na bezczynność, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie jakie jego wnioski z zakresu pomocy społecznej nie zostały załatwione przez właściwe organy oraz oświadczenie czy i kiedy składał on zażalenie do organu wyższej instancji zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta T. zgodnie z art. 37 k.p.a. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone w dniu 2.11.2005r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący w żaden sposób się nie ustosunkował do wezwania. Odpowiedź na wezwanie Sądu skarżący nadał przesyłką pocztową dopiero w dniu 22.11.2005. Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta Miasta T. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § l i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Po pierwsze wskazać należy, iż postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art.37 k.p.a. Brzmienie art.37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art.36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko takie jest ugruntowane także w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24.05.2001r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/3/116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § l k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może dopiero wówczas wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § l k.p.a. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego z mocy art.37 k.p.a., przed wniesieniem skargi do Sądu. Podnieść także należy, iż skarżący nie ustosunkował się w zakreślonym terminie do wezwania sądu, a z przesłanego później pisma z dnia 19.11.2005r. również nie wynika, aby przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta T. zostało złożone zażalenie na bezczynność tego organu do organu wyższej instancji zgodnie z brzmieniem art.37 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.