II SAB/Kr 57/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Agata Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Wojewody [...] postanawia skargę odrzucić II SAB 57/03 UZASADNIENIE W dniu 7 maja 2003r (data stempla pocztowego) skarżący A.P. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na nie rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...].06.2002r w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. W uzasadnieniu skargi podał, że zażalenie przesłano do organu odwoławczego dopiero w dniu 5.08.2002r , a organ II instancji do dnia złożenia skargi nie podjął zawieszonego postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podając, że postanowieniem z dnia [...].02.2003r Wojewoda [...] zawiesił postępowanie odwoławcze w sprawie wydanego postanowienia z dnia [...].02.2003r (wydanego w sprawie toczącej się po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta T. z dnia [...].10.2001 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie) do czasu rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia odwołania A.P. od decyzji z dnia [...].01.2003r., którą stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...].10.2002r o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...].10.2001 r. Strona przeciwna podała, że na postanowienie o zawieszeniu postępowania zażaleniowego z dnia [...].02.2003r skarżący nie złożył zażalenia. Pismem z dnia 7.08.2003r Wojewoda [...] zawiadomił Sąd, że postanowieniem z dnia [...].07.2003r podjął z urzędu postępowanie odwoławcze, a postanowieniem z dnia [...].08.2003r uchylił postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...].06.2002r w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej określającej stan techniczny budynku. Pismem z dnia 28.12.2004r skarżący podtrzymał skargę. Ponieważ skarga została wniesiona Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie przed dniem 1.01.2004 r., a zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Na wstępie rozważenia wymaga, czy skarga jest dopuszczalna. W myśl art. 52 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji wniesienia skargi na bezczynność polegającą na powstrzymaniu się od wydania w terminie decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie, skarżący będzie zobowiązany, w pierwszej kolejności, wykorzystać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., tj. zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w tym terminie. W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystał z tego środka, co powoduje niedopuszczalność jego skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dlatego też orzeczono jak w sentencji.