II SAB/Kr 6/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie WSA Małgorzata Łoboz WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek dnia 20 września 2024r. skargę oddala. M. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Burmistrz nie odpowiedział bowiem na postawione w dniu 20 września 2024 r. następujące pytania dotyczącej rozgraniczenia działek: 1. kto naniósł samowolnie na moim wniosku punkty A, B, C, D? 2. kto wyłączył z rozgraniczenia punkty A i D? 3. kiedy będzie rozgraniczony odcinek C-D zgodnie z postanowieniem Burmistrza? 4. jakie są podstawy prawne wyłączenia z rozgraniczenia punktów A i D? W konsekwencji skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Burmistrza oraz zobowiązanie go do udzielenia odpowiedzi na złożony przez nią wniosek w terminie 7 dni roboczych od doręczenia wyroku. Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że żądanie skarżącej nie ma statusu pytania o informację publiczną, gdyż skarżąca jest stroną postępowania, którego pytania dotyczą i na każdym etapie postępowania miała nieograniczony dostęp do akt sprawy. W replice na powyższą odpowiedź pełnomocniczka skarżącej podtrzymała twierdzenia zawarte w skardze oraz wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W uzasadnieniu argumentowała, że wbrew twierdzeniom organu wniosek nie zawierał pytań dotyczących wyłącznie samego postępowania administracyjnego, którego skarżąca była stroną. W rzeczywistości wniosek miał na celu uzyskanie ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu, o czym świadczy pytanie nr 5 zawarte we wniosku. Pytanie nr 1 o podanie imienia i nazwiska osoby merytorycznej w sprawie, dotyczy natomiast w świetle art. 6 ust. 1 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji o organach i osobach sprawujących w nich funkcje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej określanej jako "p.p.s.a.") - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.ip. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.ip. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). Należy także pamiętać, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Na gruncie powyższej regulacji w orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu o unormowania poszczególnych procedur. Inne osoby, niż uczestnicy "spraw własnych" mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r., III OSK 1210/23, z 13 listopada 2024 r., III OSK 945/23). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 8 października 2018 r., I OPS 1/18, stwierdził, że w ramach udostępnienia akt stronie na podstawie art. 73 § 1 kpa mieści się sporządzenie przez organ, w sposób wynikający z jego możliwości technicznych i organizacyjnych, na wniosek strony, kopii dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. W ocenie Sądu, wbrew argumentacji zawartej w skardze, organ nie miał obowiązku przekazać żądanych informacji w trybie informacji publicznej. Nie podlega bowiem dyskusji, że pytania zawarte we wniosku z dnia 20 września 2024 r. dotyczyły sprawy rozgraniczeniowej, której skarżąca była stroną. Z treści uzasadnienia tego wniosku wynika, że zdaniem skarżącej postępowanie to "prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa i kpa, a także z przekroczeniem uprawnień przez urzędników prowadzących wspomniane postępowanie". Nie zgadzała się ona pod względem merytorycznym z naniesionymi punktami rozgraniczeniowymi. W tej sytuacji, skarżąca w celu podważenia podjętych czynności czy rozstrzygnięć, winna skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia właściwych w tego typu postępowaniach, a nie sięgać po wyjaśnienia w ramach dostępu do informacji publicznej. Poinformował ją o tym już wcześniej organ, do którego skierowała ona swój wniosek. Tym samym nie można zgodzić się z argumentacją pełnomocniczki, że przedmiotowy wniosek nie zawierał pytań dotyczących wyłącznie samego postępowania administracyjnego. Jego treść prowadzi do przeciwnych wniosków. Podawane jako przykład pytanie nr 5 zawierało wniosek o "podanie podstawy prawnej wyłączenie z rozgraniczenia punktów A i D". Dotyczy ono zatem wprost działań podjętych przez organ w ramach postępowania rozgraniczeniowego i nie zostało zadane "w celu uzyskania ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu". Nawiasem mówiąc, jak pełnomocniczka sama wskazała w dalszej części pisma, zgodnie z orzecznictwem administracyjnym informacją, którą można żądać w trybie dostępu do informacji publicznej, jest wiadomość dotycząca faktów. Za fakt nie można natomiast uznać informacji na temat ogólnych kompetencji organów administracyjnych, albo informacji na temat podstaw prawnych (przepisów prawa). Pytanie nr 1 "o podanie imienia i nazwiska osoby merytorycznej w tej sprawie" nie zostało natomiast objęte skargą, a ponadto również wprost dotyczy postępowania, którego stroną była skarżąca. Podsumowując, skoro skarżąca domagała się informacji pochodzących z postępowania administracyjnego, którego była stroną, podstawą jej żądania mogły być przepisy proceduralne regulujące to postępowanie, a nie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego, organ prawidłowo poinformował skarżącą, że jej wniosek nie dotyczy w przedmiotowej sprawie informacji udzielanej w trybie u.d i.p. , co oznacza, że wbrew zarzutom skargi, organ nie pozostawał w bezczynności. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi, co prowadziło do jej oddalenia w oparciu o art. 151 p.p.s.a.