II SAB/Kr 60/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Urzędu Gminy L. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. postanawia skargę odrzucić. W dniu 5 października 2004 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga J.K. na bezczynność Urzędu Gminy L. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący podnosi, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2001 r., znak: [...] nakazano M.W. rozbiórkę wzniesionych na działce nr "1" w B. bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia obiektów i urządzeń, tj. kiosku gastronomicznego z zapleczem i konstrukcją pod platformę widokową. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2002 r., znak: [...]. Pomimo tego M.W. nie zastosowała się do powyższej decyzji o rozbiórce. Niniejsza skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), z uwagi na to, iż nie dotyczy spraw objętych zakresem działania sądów administracyjnych, który został wyczerpująco określony w art. 3 i 4 cytowanej ustawy. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż wojewódzkie sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji katalog organów egzekucyjnych, których bezczynność może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego określają art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. z 2002 r., Nr 110, póz. 968 z późn. zm.). W przepisach tych nie wymienia się urzędów gmin, nie mają one bowiem przymiotu organu. Urząd gminy jest natomiast zorganizowanym zespołem osób przydanym organowi administracyjnemu do pomocy w wykonywaniu jego funkcji (tak: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, str. 139). Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też inny środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Takim innym środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. z 2002 r., Nr 110, póz. 968 z późn. zm.) jest skarga na bezczynność wierzyciela wnoszona do organu wyższego stopnia. Skarżący nie zrealizował przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że przewidziany w art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tryb został zachowany jedynie w stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżącego środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga także z tej przyczyny podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.