II SAB/Kr 60/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wójta Gminy Łukowica w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1/ zobowiązuje Wójta Gminy Łukowica do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie dotyczącej punktu 2 i 3 wniosku skarżącej z dnia 25 października 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2/ stwierdza, że Wójt Gminy Łukowica dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ w pozostałym zakresie skargę oddala; 4/ zasądza od Wójta Gminy Łukowica na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 5/ zwrócić skarżącej ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek; 3/ art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniona na wniosek, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku o udostepnienie informacji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 25 października 2023 r. (a następnie w dniach 14 listopada 2023 r. oraz 6 grudnia 2023 r.) złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Wójta Gminy Ł.. Do chwili obecnej organ nie odpowiedział wcale lub wymijająco na pytanie nr 2, 3 i 7. W związku z tym skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia precyzyjnej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasadzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, że w odniesieniu do zapytania dotyczącego składu Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej od 2021 roku organ w treści odpowiedzi na wniosek przekazał dokładną informację, że Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna w Łukowicy została powołana zarządzeniem Wójta Gminy Ł. Nr [...] z dnia 2 grudnia 2020 r., a rzeczony dokument opublikowany jest na BIP Urzędu Gminy Ł.. Powyższe pozostaje nadal aktualne. Należy wskazać, że zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego w trybie art. 10 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem formalnie udostępnienie informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego udostępnienia tej informacji na wniosek skarżącej. Nie jest uzasadnione stanowisko skarżącej, jakoby organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie 6 oraz 7 wniosku. Z treści pisma z dnia 21 listopada 2023 r. wynika, iż skarżąca odpowiedzi na te pytania otrzymała. Jeśli chodzi o pytanie nr 2 dotyczące zasad wyboru wykonawców do opracowania zmiana MPZP, to organ wyjaśnia, iż takowe zlecenia są zawierane w oparciu o ustawę prawo zamówień publicznych. Wszelkie informację dot. zasad udzielania zamówień publicznych publikowane są w BIP UG Łukowica. W grudniu 2023 r. Gmina Ł. wszczęła postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w przedmiocie Opracowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł.. Postępowanie to prowadzone jest w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy prawo zamówień z dnia 11.09.2019 r. i wszelkie dokumenty (swz, ogłoszenia itp.) są publikowane w BIP. Jeżeli chodzi o wcześniejsze punktowe zmiany mpzp to z uwagi na bagatelną kwotę zamówień, organ nie był zobligowany do stosowania ustawy prawo zamówień publicznej i mógł je zlecać z tzw. wolnej ręki, zawierając z danym podmiotem umowę. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa a także, wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1—4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Ocenę zaistniałego w niniejszej sprawie stanu rzeczy wypada rozpocząć od zwrócenia uwagi na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zagwarantowane tym przepisem prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informacje publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, CBOSA). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dalej wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej składał się z siedmiu pytań, a mianowicie: 1/ Proszę o kopię uchwał w sprawie uchwalenia zmiany MPZP dla gminy Ł. od 1 stycznia 2021 r. do dziś; 2/ Na jakich zasadach zostali wybrani wykonawcy dla opracowania zlecenia /zmiany mpzp dla Gminy Ł.? Proszę przesłać całość dokumentacji konkursu/ oferty zapytania itp. W przypadku braku zapytania ofertowego jakiekolwiek procedury wyłonienia wykonawcy itp. proszę o taką Informację; 3/ Kto pokrywa koszty zmiany MPZP? Właściciel nieruchomości czy Wójt Gminy Ł.? Jeżeli właściciel – na jakiej to zasadzie? Jeżeli Wójt Gminy Ł. - proszę o kopię umowy między Wójtem Gminy Łukowica a wykonawcą, oraz kopie płatności fv; 4/ Czy właściciele nieruchomości objętych zmianą mpzp dokonywali dobrowolnych wpłat pieniężnych/ darowizn na poczet Gminy Ł. ? 5/ Jeżeli Nadzór Prawny Wojewody miął uwagi do w/w uchwał o zmianie MPZP, proszę przesłać kopię tych pism; 6/ Czy podjęte zostały działania mające na celu wyeliminowanie błędów z w/w uchwał? Czy została zastosowana dyspozycja art. 27 ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym? Proszę o kopię tych uchwał, 7/ W przypadku uchwał dot. zmiany MPZP Gminy Ł., proszę podać skład Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej od 2021 r. Nie sposób więc zaprzeczyć, że powyższą sprawę, choćby z uwagi na zakres jej oddziaływania, należy kwalifikować jako sprawę z zakresu informacji publicznej. Okoliczność powyższa nie jest zresztą sporna w sprawie. Bezsporne jest również, że Wójt Gminy Ł. - jako organ władzy publicznej - był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.ip.), a udzielenie przedmiotowej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonych przepisami u.d.i.p. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wystosował do skarżącej pismo z dnia 21 listopada 2023 r. w którym wskazał, że wszystkie uchwały dotyczące zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Ł. są publikowane na stronie BIP. Ponadto organ wymienił uchwały, które w tym przedmiocie zostały podjęte, co bez wątpienia stanowiło odpowiedź na punkt pierwszy wniosku skarżącej. Dodatkowo wskazane zostało, że w stosunku do uchwały nr XXIV/229/22 Rady Gminy Ł. z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie uchwalenia częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. pismem z dnia 3 stycznia 2023 r. Wojewoda Małopolski zgłosił uwagi (w załączeniu) – to jest odpowiedź na punkt piąty wniosku skarżącej. Dalej organ wskazał, że w odpowiedzi na ww. pismo Wojewody organ złożył wyjaśnienia i zobowiązał się do przystąpienia do zmiany planu w celu wyeliminowania budzących zastrzeżenia zapisów i ustaleń. Uchwałą z dnia 28 września 2023 r. została dokonana zmiana mpzp Gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą nr XXIV/229/22 – ta część pisma z kolei to odpowiedź na punkt szósty wniosku skarżącej. Organ stwierdził, że właściciele nieruchomości objętych zmianą mpzp nie dokonywali żadnych darowizn na poczet Gminy Ł., zatem udzielił odpowiedzi na punkt czwarty wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej. Na zakończenie organ wskazał, że Gminna Komisja Urbanistyczno – Architektoniczna została powołana zarządzeniem Wojta Gminy Ł. nr [...] z dnia 2 grudnia 2020 r., a zarządzenie to jest opublikowane na BIP Urzędu czym organ wypełnił żądanie skarżącej dotyczące punktu siódmego jej wniosku. Analizując powyższe stwierdzić należy, że w swojej odpowiedzi Wójt Gminy Ł. nie odniósł się do pytań zawartych w punkcie drugim i trzecim wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Zatem nie udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące tego na jakich zasadach zostali wybrani wykonawcy dla opracowania zlecenia /zmiany mpzp dla Gminy Ł.? Proszę przesłać całość dokumentacji konkursu/ oferty zapytania itp. W przypadku braku zapytania ofertowego jakiekolwiek procedury wyłonienia wykonawcy itp. proszę o taką Informację oraz tego ko pokrywa koszty zmiany mpzp? Właściciel nieruchomości czy Wójt Gminy Ł.? Jeżeli właściciel – na jakiej to zasadzie? Jeżeli Wójt Gminy Ł. - proszę o kopię umowy między Wójtem Gminy Ł. a wykonawcą, oraz kopie płatności fv. W tym zakresie bez wątpienia organ pozostaje w bezczynności. Stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza sytuację, w której "mimo upływu ustawowych terminów nie udostępnia żądanej informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2808/15, Lex nr 2348878); "nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)" (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r., sygn. akt I OSK 753/17, Lex nr 2429333), czy też nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udostępnienie informacji publiczne lub odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej prawem formie prawnej (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej traktowane jest także "udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, o którą wnosił, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego" (wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). Oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. - Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Wobec stwierdzenia bezczynności organu, ponieważ do dnia wyrokowania żądana informacja publiczna nie została skarżącej udzielona, należało zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakreślonym terminie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., co też Sąd uczynił w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. co do przyznania skarżącej sumy pieniężnej (pkt III wyroku). W skardze strona nie uzasadniła w żaden sposób tego żądania. Nie stwierdziła, że z uwagi na postępowanie organu poniosła określoną - wymierną stratę, czy też doznała szkody z uwagi na opóźnienie w załatwieniu wniosku. Tymczasem, wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać wprost do uszczerbku wywołanego bezczynnością (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3271/19). Należy przy tym zauważyć, że środki wskazane w art. 149 § 2 P.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (tak: wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 127/20). O kosztach orzeczono jak w punkcie IV wyroku, na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony wpis od skargi. O zwrocie nadpłaconego wpisu od skarg orzeczono w oparciu o art. 225 P.p.s.a. Przepis ten stanowi min., że różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Konieczność obciążenia strony kosztami zwrotu nadpłaconej kwoty nie wystąpi w razie odebrania gotówki w kasie sądu. W rozpoznanych sprawach wpisem należnym od wniesionych skarg był wpis stały w kwocie 100 zł. Strona skarżąca uiściła natomiast opłaty w kwocie 200 zł. Zatem kwota 100 zł stanowi nadpłatę, która podlega zwrotowi.