II SAB/Kr 65/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2008 r. sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Prezydenta Miasta K. postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] czerwca 2008 r. A.Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Prezydenta Miasta K. oraz przewlekłość w prowadzeniu postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] położonej w K. przy ul.[...] w prawo własności zostało wszczęte w [...] 2000 r. Zostały wydane dwie odmowne decyzje w sprawie przekształcenia, które uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26.03.2007 r., sygn. akt SA/Kr 1049/04. Skarżący wskazał, że organ l-instancji jest skorumpowany i w aferę są wmieszani wiceprezydenci i wojewoda. W ocenie skarżącego z wyroku Sądu z 26.03.2007 r. należy wyprowadzić wniosek, że prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] powinno być już dawno przekształcone w prawo własności. Kolejne prośby skarżącego są rozpatrywane odmownie, a ponadto Gmina K. przegrała sprawę przed sądem powszechnym o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i mimo niekorzystnego dla siebie wyroku, nie wniosła apelacji argumentując to brakiem środków na uiszczenie wpisu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że skarżący złożył w dniu [...] 2006 r. wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w prawo własności tej działki. Dnia [...] 2006 r. zostało wydane z urzędu postanowienie o zawieszeniu tego postępowania, które to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. Dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania i ten wniosek został załatwiony postanowieniem z dnia [...] 2008 r. o odmowie podjęcia tak zawieszonego postępowania. Prezydent Miasta K. wyjaśnił również, że przesłanką zawieszenia postępowania było wpisanie do księgi wieczystej na rzecz M.Z. i M.K. ostrzeżenia o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości decyzja o przekształceniu nie może naruszać praw osób trzecich, a merytoryczne orzekanie w sprawie przekształcenia przy wpisaniu ostrzeżenia o niezgodności mogłoby prawa osób trzecich naruszyć. Tym samym wobec nie ustania przyczyn zawieszenia, należało odmówić wnioskowi skarżącego o podjęcie przedmiotowego postępowania, zaznaczając, że przekazano organowi odwoławczemu zażalenie na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Powołując się na art. 8 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece Prezydent Miasta K. podniósł również, że wpisanie ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości wyłącza instytucję rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. W piśmie z dnia [...] września 2008 r., będącym odpowiedzią skarżącego na stanowisko Prezydenta Miasta K. , A.Z. podtrzymał swoją skargę i dodatkowo wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji o przekształceniu, nałożenie grzywny na ten organ oraz zasądzenie kosztów postępowania i zawiadomienie właściwym organów o możliwości popełnienia przestępstwa w tak opieszale prowadzonej sprawie. W uzasadnieniu tego pisma skarżący podniósł, że w 2003 r. złożył nowy wniosek w sprawie przekształcenia. Ze strony Urzędu Miasta K. oraz adwokatów reprezentujących spadkobierców tej działki (M.Z. i M.K. , były i są czynione przeszkody do definitywnego przekształcenia, w tym pełnomocnicy spadkobierców wysuwali żądania zapłaty kwoty [...] zł za wyrażenie zgody na przekształcenie, a organ l-instancji zmierzał do unieważnienia decyzji komunalizacyjnej tej działki z 1991 r. Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi skarżący nie zwracał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z jakimkolwiek zażaleniem lub innym żądaniem mającym za przedmiot zbadanie przewlekłości prowadzonego postępowania administracyjnego. Okoliczność tą potwierdził na rozprawie sam skarżący. W zakresie objętym skargą w tej sprawie nie było również kierowane jakiekolwiek zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta K. do innych organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący A.Z. w dniu [...] czerwca 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Prezydenta Miasta K. i przewlekłość w prowadzeniu przez ten organ postępowania. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy w tej sprawie miała miejsce bezczynność Prezydenta Miasta K. w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Prezydent Miasta K. , którego bezczynność została zaskarżona, ma siedzibę w K.. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego brak działalności (bezczynność) została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa . W tej sprawie istotne znaczenie ma ustalenie, czy nastąpiło wyczerpanie trybu postępowania, które powinno poprzedzać skuteczne wniesienie skargi. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] września 2008 r. skarżący oświadczył, że nie składał żadnego pisma (zażalenia) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na przewlekłość bądź bezczynność Prezydenta Miasta K. w zakresie załatwienia sprawy związane z jego wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w prawo własności tej nieruchomości. Stosownie do treści art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) na nie załatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W sprawie dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności organem odwoławczym (wyższego stopnia) jest właściwe terytorialnie samorządowe kolegium odwoławcze. Takim kolegium w zakresie bezczynności Prezydenta Miasta K. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Niewyczerpanie przez skarżącego w tej sprawie - przed wniesieniem skargi sądowej - środka zaskarżenia (jakim byłoby wniesienie zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Takie stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądowym (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt l SAB/Wa 176/04, opub. w LEX nr 165023) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie w pełni podziela to stanowisko. Tym samym Sąd nie ma podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w skardze. Z tego względu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.