II SAB/Kr 65/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu i w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Wójta Gminy Zawoja w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 stycznia 2026 r. postanawia odrzucić skargę, zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) zł. II SAB/Kr 65/26 UZASADNIENIE 4 stycznia 2026 r. o godz. 18:31 M. B. (dalej: "skarżący") wniósł do Wójta Gminy Zawoja (dalej: "podmiot obowiązany") o udostępnienie całej dokumentacji związanej z funkcjonowaniem lodowiska w Zawoi w sezonie 2023/2024 i wyszczególnienie wszystkich kosztów związanych z jego funkcjonowaniem w tym okresie. 8 stycznia 2026 r. podmiot obowiązany zakwalifikował żądaną informację jako przetworzoną i wezwał skarżącego do wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wskazując przy tym, że: < zakres jest znaczny, wymagający zgromadzenia, przeanalizowania, przekształcenia i uporządkowania posiadanych informacji; dotyczy długiego okresu; będzie to skutkować podjęciem takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania i utrudniają wykonywanie przypisanych zadań; < realizacja wniosku będzie czasochłonna i będzie wymagać podjęcia szeregu działań (analiza danych, selekcja), do których należy oddelegować pracowników. 16 stycznia 2026 r. skarżący zakwestionował kwalifikację żądanej informacji jako przetworzonej. Decyzją z 29 stycznia 2026 r., znak: OS.1431.1.3.2025.KK, wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip"), podmiot obowiązany odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, wskazując przy tym z jednej strony, że przygotowanie odpowiedzi wymagałoby znacznego nakładu pracy (przeanalizowania licznych akt i dokumentów źródłowych, dokonania ich selekcji, sporządzenia zestawień i opracowań porównawczych, a także zaangażowania pracowników w czasie wykraczającym poza bieżące obowiązki), a z drugiej strony, że skarżący nie wykazał tego, o co był wezwany. W skardze z dnia 2 lutego 2026 r. skarżący wniósł o zobowiązanie podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni, wymierzenie grzywny (2500 zł) i zasądzenie kosztów postępowania, wskazując przy tym, że: < nie doszło ani do udostępnienia, ani do wydania decyzji odmownej; < lodowisko działa sezonowo tylko w okresie kilku/kilkunastu tygodni, więc chodzi o maksymalnie kilka dokumentów (prawdopodobnie tylko umowa i faktury); < nieudostępnianie zdarzyło się już kilkanaście razy (ostatnio urzędnicy namówili skarżącego do wycofania skargi, ale obiecanej informacji publicznej nie udostępnili). W odpowiedzi na skargę podmiot obowiązany wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, bo niepoprzedzonej ponagleniem i odwołaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej k.p.a.) jako: niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) oraz prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Analogiczne stanowisko względem przewlekłości postępowania wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd rozpatrujący sprawę w niniejszym składzie podziela powyższą wykładnię, wyjaśniając, że wprawdzie wyrażone w uchwałach stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Jeśli zarzut bezczynności dotyczy organu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji, to momentem granicznym, z perspektywy ww. uchwały, będzie wydanie decyzji kończącej postępowanie przez ten organ. Ta zaś decyzja nie ma w momencie jej wydania przymiotu ostateczności, skoro przysługuje od niej odwołanie (vide: art. 16 § 1 k.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Wójt Gminy Zawoja 29 stycznia 2026 r., wydał decyzję znak: OS.1431.1.3.2025.KK, w której odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, a zatem załatwił wniosek skarżącego. Skarga na bezczynność wniesiona została w dniu 2 lutego 2026 r. osobiście przez skarżącego (k. 23 akt sądowych), a więc już po wydaniu wskazanej decyzji. W tej sytuacji zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania skargi, wobec czego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzec jak w pkt. I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.