II SAB/Kr 69/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Prądnik Biały w Krakowie – M. P. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi Pismem z dnia 9 grudnia 2024 r. M. Ż. wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu w zakresie nieudostępnienia informacji, o którą wnioskowała pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. Organowi zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej./ W dalszej części skargi wskazano, że pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. skarżąca złożyła wniosek do organu w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z dnia 8 lipca 2024 r. PPIS udzielił odpowiedzi udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania. W związku powyższym skarżąca złożyła skargę na bezczynność. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 156/24 zobowiązał Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie pkt. 3 i pkt. 4 wniosku skarżącej z dnia 21 czerwca 2024 r., stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zakresie skargę oddalił. Po zapadnięciu powyższego orzeczenia Sądu organ przesłał skarżącej pismo z dnia 2 grudnia 2024 r., w którym poinformował, że odnośnie do punktu 3 i 4 wniosku nie jest w posiadaniu danych w tym zakresie. W związku z powyższym skarżąca ponownie wniosła skargę na bezczynność. W konkluzji skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 21 czerwca 2024 r., orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie sumy pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Organ wskazał, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem skargi strony i została prawomocnie osądzona wyrokiem wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 16 października 2024 roku w sprawie o sygn. II SAB/Kr 156/24. Organ wykonał wyrok i udzielił stronie odpowiedzi pismem z dnia 2 grudnia 2024 roku. Organ nie jest w posiadaniu żądanej przez stronę informacji i informacja o takiej treści została stronie przekazana, czym organ wyczerpał swój zarówno ustawowy, jak i wynikający z orzeczenia Sądu - obowiązek. Jak wynika z treści złożonej skargi strona nie zgadza się z treścią udzielonej jej odpowiedzi uważając ją za "szczątkową i niewystarczającą". Trudno się zgodzić ze stanowiskiem strony. Organ nie dysponuje żądanymi informacjami we wskazanym zakresie, które pozwalałyby na udzielenie odpowiedzi na zadane pytania. Skoro nimi nie dysponuje to ma obowiązek o tym poinformować stronę i tak też zrobił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że sprawę bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 21 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej prawomocnie rozpoznano już wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 156/24 w którym Sąd zobowiązał Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie pkt. 3 i pkt. 4 wniosku skarżącej z dnia 21 czerwca 2024 r., stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zakresie skargę oddalił. Po zapadnięciu powyższego orzeczenia Sądu organ przesłał skarżącej pismo z dnia 2 grudnia 2024 r., w którym poinformował, że odnośnie do punktu 3 i 4 wniosku nie jest w posiadaniu danych w tym zakresie. Sprawa ze skargi skarżącej w tym samym przedmiocie, tj. rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 czerwca 2024 r., nie może być zatem ponownie merytorycznie rozpoznana przez Sąd. Zachodzi bowiem tożsamość podmiotowa i przedmiotowa pomiędzy sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 156/24, a niniejszą sprawą, stanowiąca obligatoryjną przesłankę do odrzucenia skargi. Należy zaznaczyć, że analogiczne stanowisko było prezentowane już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3030/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wywiódł, że kwestia związana z nieprawidłową realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej, po wydaniu prawomocnego wyroku zobowiązującego do załatwienia tego właśnie wniosku w sposób wyraźnie wskazany w wyroku, nie może być przedmiotem kolejnej skargi na bezczynność organu w rozpatrzeniu tego samego wniosku. W sytuacji, gdy bezczynność organu została już stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu, wszczynanie kolejnego postępowania sądowego w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne i godzi w zasadę powagi rzeczy osądzonej. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł ponadto, że w takim przypadku stronie, gdy organ w dalszym ciągu unika realizacji obowiązku nałożonego przez Sąd w prawomocnym wyroku, przysługuje skarga w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3030/21, zauważając, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skarżący, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 154 § 2 P.p.s.a.). Ponownie wniesiona przez skarżącą skarga w tej samej sprawie nie mogła być uznana za dopuszczalną. Jak bowiem zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej postanowieniu z 15 czerwca 2021 r., przyjęcie, że stronie - po stwierdzeniu bezczynności organu i następującej po niej dalszej bezczynności w granicach tej samej sprawy - przysługuje prawo do wniesienia nowej skargi na bezczynność w tej samej sprawie, powodowałoby, że instytucja wniesienia skargi na niewykonanie wyroku prawomocnie stwierdzającego już bezczynność i zobowiązującego organ do określonej aktywności, stałaby się zbędna (zob. też prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 201/23. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.