II SAB/Kr 7/05

Kraków, dnia 23 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia I. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie ze skargi I. P. na bezczynność Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 31 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przyznania prawa pomocy I. P. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 8 czerwca 2007 r. Skarżąca działająca przez pełnomocnika w osobie jej męża A. P. [...] czerwca 2007 r. osobiście wniosła pismo, z którego treści wynikało, iż stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 31 maja 2007 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] sierpnia 2007 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkimi sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz jednego egzemplarza odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem, wszystko w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenie zostało doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 sierpnia 2007 r. Pomimo złożenia przez pełnomocnika skarżącej w okresie od sierpnia do października 2007 r. licznych pism procesowych, w żadnym z nich nie zostały uzupełnione braki zażalenia. Pełnomocnik skarżącej ani nie dołączył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej ani odpisu zażalenia. Zgodnie z art. 197 § 2 w zw. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w terminie. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie przedłożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej oraz odpisu zażalenia. Braki te uniemożliwiają skuteczne rozpoznanie zażalenia. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.