II SAB/Kr 7/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi K.J. ! na bezczynność Prokuratora Rejonowego w O. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 grudnia 2019 r. I. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego w O. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prokuratora Rejonowego w O. na rzecz skarżącej K.J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 grudnia 2019 r. do Prokuratury Rejonowej w O.-wpłynął wniosek K. J. o udzielenie informacji na podstawie ustawy z 06 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na następujące pytania: "Czy złożono kiedykolwiek przeciwko Zastępcy Prokuratora Rejonowego, C. D. z Prokuratury Rejonowej w O pisma mające na celu rozpoczęcie wobec w/w postępowania skargowego lub postępowania dyscyplinarnego, albo czy złożono kiedykolwiek zawiadomienia o domniemaniu popełnienia przez tego Prokuratora przestępstwa? Jeśli odpowiedź jest twierdząca, proszę o informację kiedy, pod jaką sygnaturą i z jakim zarzutem złożono przeciwko Prokuratorowi, C. D. takie skargi/wnioski o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego/zawiadomienia, a także proszę o informację, jaki był ich skutek (a więc w jaki sposób zostały one rozpatrzone) oraz który konkretnie Prokurator ewentualne pisma w tych sprawach rozpatrywał; Czy złożono kiedykolwiek przeciwko Zastępcy Prokuratora Rejonowego, C. D. z Prokuratury Rejonowej w O wnioski o wyłączenie tego Prokuratora od udziału w sprawie, a jeśli odpowiedź jest twierdząca, proszę o informację jaka było uzasadnienie złożenia takiego wniosku, a także w jaki sposób, do jakiej sygnatury i przez którego konkretnie Prokuratora taki wniosek został rozpatrzony; Proszę o informację, czy oprócz mojej sprawy (sygn. akt Prokuratorskich Ds. [...]) Prokuratura Rejonowa w O kiedykolwiek prowadziła również inne sprawy związane z firmą [...] (moje pytanie dotyczy firmy [...] zarówno jako podejrzanego/oskarżonego, a także pokrzywdzonego), a jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, proszę o informację na temat sygnatury innych spraw związanych z [...], prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w O oraz o informację na temat tego, co konkretnie było podstawą do złożenia zawiadomień w sprawie zw. z [...], a także proszę o informację jaki był skutek tych zawiadomień oraz który konkretnie Prokurator, pod jaką sygnaturą i kiedy te ewentualne zawiadomienia rozpatrywał 4) Czy przeciwko Prokuratorowi C. D. kiedykolwiek złożono zawiadomienie lub skargę w sprawie przekroczenia przez niego uprawnień lub w sprawie niedopełnienia przez niego obowiązków - jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, proszę o informację, jaki był skutek tych zawiadomień, jaka była ich sygnatura oraz który Prokurator je rozpatrywał i w jaki sposób te ewentualne skargi/zawiadomienia zostały rozpatrzone; Proszę również o udostępnienie mi dotyczącej mojej osoby sprawy Ds. [...] informacji czy nadzorujący to postępowanie Prokurator, C. D. zalecił prowadzącej postępowanie przygotowawcze pod sygn.. akt [...] [...] z [...] w O., aby przekłamała ona w dwóch notatkach służbowych swojego autorstwa rzeczywistą treść przedstawionego przeze mnie, szczególnie istotnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego? Ponieważ jest to pytanie dotyczące prowadzonego przeciwko mnie w 2015r. postępowania przygotowawczego, więc jest to informacja publiczna, do której uzyskania mam prawo, zwłaszcza, że przez około cztery lata do dziś na to - zadane przeze mnie już w innych pismach - pytanie nie otrzymałam odpowiedzi, a dwie uderzająco przekłamujące treść materiału dowodowego (na moją szkodę) notatki służbowe tej Policjantki znajdują się do dziś w aktach sprawy II K [...], prowadzonej przeciwko mnie, jako oskarżonej z art. 286 KK, jako karty nr [...]; Proszę również o udostępnienie mi korespondencji pisemnej lub mailowej (poprzez jej wydruk ze skrzynek mailowych wymienionej w mojej sprawie pomiędzy Prokuratorem C. D. a Policjantką, A. C. (tzn. zarówno korespondencji kierowanej przez Prokuratora C. D. do tej Policjantki, jak i ze strony prowadzącej postępowanie przygotowawcze [...] przeciwko mnie tejże Policjantki do nadzorującego to postępowanie Prokuratora C. D.). Podkreślenia wymaga fakt, że korespondencja urzędników w sprawach służbowych stanowi informację publiczną i wobec tego mam do zapoznania się z treścią korespondencji wymienionej w mojej sprawie ustawowe prawo; 7) Proszę również o informację czy Prokurator C. D. kiedykolwiek rozpatrywał zawiadomienia lub co najmniej pisemne skargi, złożone przeciwko Policjantom, prowadzącym postępowania przygotowawcze, a jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, proszę o sygnaturę tych spraw, a także o informację na temat przyczyn skarg/zawiadomień złożonych przeciwko Policjantom oraz na temat tego, jaki był skutek rozpatrywanych przez tego Prokuratora skarg/zawiadomień dotyczących Policjantów". W odpowiedzi w piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r. Prokurator Rejonowy O. odmówił udzielenia wnioskowanej informacji wskazując, że żądane informacje nie należą do sfery informacji publicznej o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że sprawą publiczną jest bowiem działalność organów władzy publicznej jak i samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Już w trakcie prac nad ustawą o dostępie do informacji publicznej pojęcie "sprawa publiczna" było rozumiane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desy gnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (uzasadnienie do projektu ustawy, zob. K. Tracka "Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym" Warszawa 2009, s. 138). W potocznym rozumieniu słowo "publiczny" oznacza "dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny, społeczny, nieprywatny" ("Uniwersalny słownik języka polskiego", D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843). Zatem z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste (M. Jabłoński "Udostępnianie informacji w trybie wnioskowym" Wrocław 2009, s. 151). Orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie definiowało pojęcie informacji publicznej, korzystając z kryterium przedmiotowego i rozróżniając działania organów władzy, które mają charakter sprawy publicznej oraz te, które takiego charakteru nie posiadają. Tak więc nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Z tego względu przyjąć należy, iż jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu - nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne). Zatem sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza 3 V" o charakterze prywatnym lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02, niepubl,). W dniu 10 stycznia 2020 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej w O wpłynęła skarga K. J. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w O w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i 16 ust. 1 ustawy z o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 15 kpa. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nakazanie organowi podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że sprawy, w których złożyła wniosek o udostępnienie mi informacji publicznej nie są ani sprawami prywatnymi, ani też nie dotyczą spraw osobistych czy intymnych (w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt l OSK 2267/12 oraz z dnia 12 kwietnia 2017 r, sygn. akt l OSK 1928/15 przedstawione jest wyraźne i jednolite stanowisko, że nawet w takiej sytuacji możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający dóbr chronionych poprzez zastosowanie przez organy tzw. anonimizacji danych wrażliwych). Organ nie wziął również pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny nie wykluczył możliwości ingerencji nawet w sferę życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, wskazując, że osoby te, "ze względu na prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, muszą się liczyć z obowiązkiem ujawnienia przynajmniej niektórych aspektów swego życia prywatnego" (wyrok z 13. lipca 2004 r., K 20/03, OTK ZU nr 7/A/2004, póz. 63). Jako sprawę nie mającą waloru informacji publicznej, a nawet jako sprawę osobistą, prywatną lub intymną Prokurator Rejonowy potraktował nie tylko wnioskowane informacje dotyczące tego czy wobec Prokuratora, C. D. kiedykolwiek złożono pisma mające na celu wszczęcie wobec niego postępowania skargowego, dyscyplinarnego lub czy złożono wobec niego zawiadomienia o domniemaniu popełnienia przez niego przestępstwa (pomimo, że np. ustawa procesowa karna nie odbiera osobom niebędącym stronami postępowania karnego możliwości skorzystania z uprawnień do uzyskania informacji publicznej, a także pomimo, że orzeczenia sądów dyscyplinarnych także są informacją publiczną), ale nawet potraktowała jako sprawę prywatną i nie będącą informacją publiczną korespondencję służbową pomiędzy Policjantką, A. C. a Prokuratorem, C. D., pomimo, iż na temat tego, że korespondencja urzędowa bezdyskusyjnie jest informacją publiczną wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 12.06.2013 r. pod sygn. akt II SAB/Ke 14/13. Wątpliwe jest, aby w godzinach pracy ze swoich służbowych adresów mailowych Prokurator, C. D. i Policjantka, A. C. pisali o sprawach osobistych czy intymnych. A jeśli taka sytuacja miała miejsce, to pojawia się pytanie: jakim prawem w godzinach pracy i z maili służbowych funkcjonariusze publiczni piszą o sprawach osobistych, zamiast o sprawach służbowych, które niewątpliwie mają walor informacji publicznych? Nie stanowią spraw osobistych, ani prywatnych inne sprawy, których ujawnienia, jako informacji publicznych żądała skarżąca we wniosku z 13.12.2019 r., ponieważ nie złożyła wniosku o udostępnienie mi akt spraw, ani o udostępnienie odpisów dokumentów, które ewentualnie mogłyby zawierać informacje prywatne czy osobiste, lecz wnosiła o udostępnienie informacji publicznych, które powinny mi zostać udostępnione zwłaszcza, że niewątpliwie żadna Prokuratura, w tym Prokuratura Rejonowa w O nie prowadzi spraw prywatnych, lecz sprawy publiczne. Skarżąca podkreśliła, że nie jest zobowiązana do udzielenia informacji w jakim celu żąda udzielenia informacji publicznych. Argumentacja zawarta w odmownej odpowiedzi Prokurator Rejonowy prowadzi do nieprawidłowej konkluzji, że jakiekolwiek dokumenty po ich wprowadzeniu do akt sprawy karnej, dyscyplinarnej cywilnej czy administracyjnej, tracą walor informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w O wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, wskazując, że stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielił wnioskodawcy stosownej odpowiedzi przed upływem 14 dni o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie. Organ podtrzymał stanowisko, że żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., póz. 2107 ze zm) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., póz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych Zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga jest zasadna, również z innych powodów niż zostały w niej wskazane. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001 nr 112, poz.1198 z pózn. zm. dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. - W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje Organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednak - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 70). Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, uszczegółowionym w ustawie o dostępie do informacji publicznej obywatelom przysługuje prawo dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym i majątkiem publicznym. Zgodnie z treścią art. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności organy władzy publicznej. Oznacza to, że takim organem jest również Prokurator Rejonowy w O, do którego skierowała swój wniosek skarżąca. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że pojęcie informacji publicznej zostało określone przez ustawodawcę w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Udostępnieniu podlega zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio 7 wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Podkreślić trzeba, że katalog informacji publicznych z art. 6 u.d.i.p. ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy użycie słów "w szczególności" w treści omawianego przepisu. •> Zgodnie z treścią art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 u.d.i.p. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie przez organ , że jej nie posiada. Także jeżeli wnioskodawca wnioskuje o udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (Z. Kamińska, M. Rozbicka -Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz III, Lex oraz podane w komentarzu orzecznictwo: wyroki NSA: z 17 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1153/0;3 z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA/4059/02; z 5 lutego 2008 r., sygn.. akt l OSK 807/07). W przedmiotowej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej we wniosku z 13 grudnia 2019 r. skierowanym do Prokuratury Rejonowej w O.. Treść wniosku została prawidłowo przedstawiona wyżej i nie wymaga ponownego przytoczenia. W tym miejscu należy wskazać, że w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w O nie uczynił zadość przepisom prawa odmawiając skarżącej pismem z 23 grudnia 2019 r. udzielenia wnioskowanej informacji ponieważ w piśmie tym nie ustosunkował się do żadnego z pytań zawartych we wniosku, poprzestając na powtórzeniu pytań zawartych we wniosku i przytoczeniu ogólnego określenia informacji publicznej, której przeciwstawił informację dotyczącą sfery prywatnej. W tym miejscu należy podkreślić, że jakkolwiek w postępowaniach w sprawach dostępu do informacji publicznej w ograniczonym zakresie uwzględniane są przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 u.d.i.p.), to jednak w każdej sprawie obowiązkiem organu jest wnikliwe zapoznanie się z treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżąca we wniosku z 13 grudnia 2019 r. sformułowała kilkadziesiąt pytań pogrupowanych w 7 punktach, przy czym pytania te dotyczą zróżnicowanej problematyki i bez ich szczegółowej analizy nie można uznać, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej czy też nie ma takiego charakteru oraz czy podlega lub nie podlega udostępnieniu. Przykładowo wystarczy wskazać, że Prokuratur Rejonowy w O nie dokonał oceny pytań zgrupowanych w punkcie 1 w kontekście przepisów ustawy z 28 stycznia 2016 r. o Prokuraturze (Dz. U. 2016. 177 z późn. zm.), a w szczególności nie skonfrontował ich z treścią przepisu art. 148 § 5 ww. ustawy, zgodnie z którym informacje zawarte w aktach prawomocnie zakończonych postępowań dyscyplinarnych podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ nie ustosunkował się także do kwestii ewentualnej "jawności" postępowań skargowych. Analogiczne zastrzeżenia dotyczą wszystkich pozostałych pytań strony skarżącej. 9 Należy dodać, że w sytuacji, gdy po ponownym prawidłowym rozpoznaniu wniosku skarżącej organ uzna, że żądane informacje względnie ich część nie stanowią informacji publicznej lub że wśród żądań o udzielenie informacji znajduje się.wniosek o udzielenie informacji przetworzonej, a wnioskodawca nie wykaże, iż jej uzyskanie jest istotne dla interesu publicznego (stosownie do wymagań z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p).- odmowa udzielenia informacji dokonywana jest w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) i wymaga szczegółowego uzasadnienia stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe wskazania, i prawidłowo rozpozna wniosek skarżącej gdyż nie jest rzeczą sądu zastępowanie organów w wypełnianiu przez nich obowiązków nałożonych prawem. Reasumując, skarżąca niewątpliwie zasadnie wniosła skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w O gdyż na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej prawidłowe załatwienie wniosku o udzielenie informacji oznacza nie tylko zachowanie terminu do jej załatwienia, ale załatwienie jej w określonej formie wymaganej przepisami, a przede wszystkim rozpoznanie całego wniosku z ustosunkowaniem się dq każdego z zadanych pytań lub przedstawionych we wniosku żądań udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. . Z tych powodów sąd w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie l wyroku zobowiązał Prokuratora Rejonowego w O do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności. Jednocześnie w punkcie II wyroku sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, ze rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które jest nie do zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i które wywołuje dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W przedmiotowej sprawie organ nie rozpoznał co prawda wniosku w pełnym zakresie, ale nie pozostawił skarżącej bez odpowiedzi udzielonej z zachowaniem 14-dniowego terminu. Mając te okoliczności na uwadze, że bezczynność Prokuratora Rejonowego w O nie stanowiła rażącego naruszenia 10 prawa. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. 11 *.