II SAB/Kr 79/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 lutego 2025 roku I. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie na rzecz P. N. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi P. N. – dalej jako "Skarżący" jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 lutego 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach. W dniu 28 lutego 2025 roku P. N. – dalej też jako "Skarżący", złożył do Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie – dalej jako "Rektor" wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to jest cyt.: "1.Kopii wszystkich wniosków kierowanych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji do Uniwersytetu Jagiellońskiego dotyczących opiniowania statusu wybranych wspólnot religijnych lub innych organizacji ubiegających się o wpis do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych. 2.Kopii wszelkich ekspertyz, analiz, opinii biegłych, opinii religioznawców i innych odpowiedzi udzielonych przez Uniwersytet Jagielloński na ww. wnioski. Wnoszę o udostępnienie wskazanych dokumentów w formie elektronicznej (format PDF) i przesłanie ich przez system epuap. Proszę o uwzględnienie dokumentów wytworzonych od 2020 roku do chwili obecnej." W odpowiedzi na powyższe Rektor za pismem z dnia 10 marca 2025 roku poinformował Skarżącego, że cyt.: "w związku z Pana wnioskiem z dnia 28.022025 r. (data wpływu do Uniwersytetu Jagiellońskiego: 28.02.2025 r.) o udostępnienie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) Uniwersytet Jagielloński w odniesieniu do pierwszego pytania wniosku wskazuje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy, stąd nie sposób jej udostępnić na tej podstawie. W związku z powyższym udzielenie odpowiedzi na drugie pytanie zawarte w Pana wniosku staje się bezprzedmiotowe." Następnie za pismem z dnia 14 marca 2025 roku Skarżący złożył skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 lutego 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego do rozpatrzenia wniosku Skarżącego i udostępnienia żądanej informacji publicznej, stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. W uzasadnieniu Rektor wskazał, iż w sprawie nie doszło do bezczynności organu administracji. Jak jednoznacznie wynika z akt prowadzonego postępowania, wniosek Skarżącego został rozpoznany w ustawowym terminie i Skarżący otrzymał informację od organu. Organ uznał, iż dokumenty żądane przez Skarżącego w punkcie 1 jego wniosku nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt. 4) p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi P. N. – dalej jako "Skarżący" jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 lutego 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11). Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11). Ustawodawca w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiując pojęcie dokumentu urzędowego, stwierdza, że jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 1 marca 2022 r. III OSK 1166/21). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że wnioskowane przez Skarżącego informacje, to jest kopie wszystkich wniosków kierowanych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji do Uniwersytetu Jagiellońskiego dotyczących opiniowania statusu wybranych wspólnot religijnych lub innych organizacji ubiegających się o wpis do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych oraz kopie ekspertyz, analiz, opinii biegłych, opinii religioznawców i innych odpowiedzi udzielonych przez Uniwersytet Jagielloński na ww. wnioski, zostały wytworzone w ramach – jak wskazuje Rektor – procesu przydatnego do ewentualnego przyjęcia przez organ (Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji) stanowiska w sprawie wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych. W ocenie Rektora wskazane dokumenty nie są elementami postępowania rejestracyjnego, w związku z czym informacje nie stanowią informacji publicznej. Sąd tego stanowiska nie podziela. Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 265) – dalej jako uGwarWyzn, prawo wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych, zwanego dalej "rejestrem", prowadzonego przez ministra właściwego do spraw wyznań religijnych , jest realizowane przez złożenie temu ministrowi, zwanemu dalej "organem rejestrowym", deklaracji o utworzeniu kościoła lub innego związku wyznaniowego i wniosku o wpis do rejestru. W myśl natomiast art. 33 ust. 1 – 3 uGwarWyzn: 1. W trakcie postępowania w sprawie wpisu do rejestru organ rejestrowy może żądać od wnioskodawców wyjaśnień treści wniosku w zakresie określonym w art. 32, a także zwracać się do odpowiednich organów państwowych o sprawdzanie prawdziwości zawartych we wniosku danych. 2. Jeżeli organ rejestrowy w trakcie postępowania w sprawie wpisu do rejestru stwierdzi braki lub uchybienia w treści wniosku, w zakresie określonym w art. 32, wyznacza dwumiesięczny termin ich uzupełnienia, a po upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie wpisu do rejestru. 3. Jeżeli wniosek zawiera postanowienia pozostające w sprzeczności z przepisami ustaw chroniącymi bezpieczeństwo i porządek publiczny, zdrowie, moralność publiczną, władzę rodzicielską albo podstawowe prawa i wolności innych osób, organ rejestrowy wydaje decyzję o odmowie wpisu do rejestru. Z zacytowanych przepisów wynika, że kontroli organu rejestrowego podlega nie tylko kompletność statutu w zakresie wymaganych przez prawo elementów treści, ale także jego szczegółowa treść merytoryczna. Organ rejestrowy bowiem bada, czy m.in. statut nie zawiera postanowień sprzecznych z przepisami ustaw chroniącymi bezpieczeństwo i porządek publiczny, zdrowie, moralność publiczną, władzę rodzicielską oraz podstawowe prawa i wolności innych osób. W przypadku stwierdzenia takiej sprzeczności wydaje on również decyzję o odmowie wpisu (zob. art. 33 ust. 3 uGwarWyzn). Ustawodawca nie wymaga generalnie zgodności statutu z obowiązującym prawem państwowym, lecz formułuje wymóg węższy – niesprzeczności tego aktu z postanowieniami ustaw, zatem także aktów normatywnych o wyższej niż ustawy mocy prawnej, chroniącymi wskazane w rzeczonym przepisie obiektywne wartości (por. P. Borecki, Autonomia kościołów i związków wyznaniowych we współczesnym prawie polskim, Studia z Prawa Wyznaniowego, Tom 15 z 2012 roku, s. 94 – 95). Elementem zatem postępowania rejestrowego jest występowanie przez organ rejestrowy do wszelkich innych odpowiednich organów państwowych czy podmiotów, które przedstawiają stanowisko czy stanowiska, które pozwalają organowi (Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji) na ocenę złożonego wniosku i podjęcie decyzji w przedmiocie rejestracji (por. art. 34 ust. 1 uGwarWyzn). Trzeba też podkreślić, że przeszkodą do wpisu jest m.in. sprzeczność z przepisami ustaw chroniącymi bezpieczeństwo i porządek publiczny. Ustalenie tych okoliczności wymaga niejednokrotnie wiadomości specjalnych, których pozyskaniu służy występowanie przez organ rejestrowy w trybie art. 33 ust. 1 uGwarWyzn do odpowiednich organów czy podmiotów. Przedstawiane w tym trybie przez Uniwersytet Jagielloński Ministrowi opinie czy stanowiska dotyczące statusu wybranych wspólnot religijnych lub innych organizacji ubiegających się o wpis do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych stanowi zatem element procedury rejestrowej, o której mowa w art. 33 uGwarWyzn i stanowią także informację publiczną stanowią informację publiczną są bowiem określonym stanowiskiem (oceną) dokonywanym przez Uniwersytet (por. art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie określonym, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ponad wszelką wątpliwość, na gruncie niniejszej sprawy organ ani nie udzielił informacji, ani też nie odmówił jej udostępnienia, ani też nie umorzył w tym zakresie postępowania. Wniosek o udostępnienie informacji został złożony w dniu 28 lutego 2025 roku. Rektor w odpowiedzi na powyższe wskazał, że "żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy, stąd nie sposób jej udostępnić na tej podstawie". Podejmowane jednak przez organ czynności, to jest poinformowanie, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej może odnieść zamierzony skutek tylko wówczas, gdy w istocie wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, co jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. W ocenie Sądu doszło do naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy uznać, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 20 kwietnia 2022 r. Jakkolwiek podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, to nie można jednak uznać, aby bezczynność ta miała charakter rażący. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21). Taka sytuacja jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Bezczynność podmiotu obowiązanego, jak wynika z akt sprawy a także z odpowiedzi na skargę, nie ma swojego źródła w działaniu organu, które można zinterpretować jako unikanie udzielenia informacji. Z tego też względu nie ma podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając wniosek organ weźmie pod uwagę powyższe wskazania i rozpozna wniosek a następnie stosownie do poczynionych ustaleń podejmie stosowne czynności, to jest udostępni tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówi jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzy postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi (100 zł) oraz na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w wysokości 480 zł oraz kosztów uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.