II SAB/Kr 8/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.J. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania postanawia odrzucić skargę. M.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Zarzucana bezczynność polegać miała na nierozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] 04.2012 r. (znak: [...] ), którą nałożono na B.M. oraz M.M. obowiązek sporządzenia i przedstawienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w L. projektu budowlanego zamiennego. Skarżący M.J., w piśmie z dnia 5.02.2013 r. podał, że przed złożeniem do sądu administracyjnego wskazanej wyżej skargi nie wnosił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Nadto podał, że cofa skargę albowiem organ odwoławczy w dniu 14.12.2012 r. wydał decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz. U. z 2012 r., póz. 270; ustawa powoływana dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 37 § l k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to wnosi się do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Wskazać przy tym należy, że zażalenie o jakim mowa w art. 37 § l k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w cytowanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. Aby więc skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, skarżący musi przed złożeniem skargi - wyczerpać opisany tryb postępowania. Wniesienie skargi pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia sprawia, że skarga taka jest niedopuszczalna i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia. Powyższe wynika z art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie skarżący M.J. w piśmie z dnia 5.02.2013 r. podał, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie w terminie sprawy objętej skargą. W tej sytuacji, stosownie do powołanych wyżej regulacji uznać należało, że skarga podlega odrzuceniu, skoro nie został wyczerpany służący skarżącemu w postępowaniu administracyjnym środek zaskarżenia. Nadto wskazać należy, że odrzucenie skargi złożonej przez M.J. powodowało, iż niedopuszczalnym było badanie przez sąd skuteczności oświadczenia zawartego w piśmie z dnia 5.02.2013 r. dotyczącego cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony, może mieć więc miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 3.01.2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07; LexPolonica nr dok.: 2013129).