II SAB/Kr 81/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Asesor WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F., W.F. i W.F. na bezczynność Burmistrza Miasta J. postanawia skargę odrzucić Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wskazana zasada ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. M.F., W.F. i W.F. (zwani dalej skarżącymi) pismem z dnia 20 czerwca 2003r. (które wpłynęło do Sądu w dniu 25 czerwca 2003r.) wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta J. Zarzucili w swojej skardze, iż Burmistrz Miasta J. nie odpowiada na ich pisma dotyczące zastoin wody po stronie południowej ulicy D. w J. Dodatkowo pismem z dnia 1.08.2003r. skarżący przesłali do wiadomości Sądu swoje pisma z dnia 30.07.2003r. i 31.07.2003r. adresowane do Burmistrza Miasta J. Sąd wezwał skarżących pismem z dnia 11 stycznia 2005r., aby w terminie tygodniowym podali czy przed wniesieniem skargi do sądu występowali do organu wyższego stopnia z zażaleniem przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w obowiązującym terminie, a nadto - jeżeli zażalenie takie było wnoszone - aby wykazać ten fakt. Dodatkowo kolejnym pismem z dnia 22.03.2005r. Sąd wezwał skarżących do jednoznacznego podania w terminie 7 dni jakich to czynności nakazanych prawem Burmistrz Miasta J. nie podejmuje pozostając w bezczynności oraz wskazania, czy występowali oni przed wniesieniem skargi z wezwaniem do organu o usuniecie naruszenia prawa w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, a jeżeli takie wezwanie było wnoszone o wykazanie tego faktu. Oba wezwania sądu pozostały bez odpowiedzi, mimo że prawidłowo zostały doręczone skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów we wskazanych ustawą przypadkach (art. 3 § 1 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przepis ten wskazuje, iż skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje jedynie wtedy, gdy jego działanie zakończyć się powinno wydaniem: decyzji administracyjnej; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż wymienione wcześniej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Co więcej zgodnie z brzmieniem art.. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brzmienie art. 37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Również art. 101a ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (tj. z 2001 r. Dz.U. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) wskazuje, że gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich można złożyć skargę stosując odpowiednio art.101 cyt. ustawy. A zatem skargę do sądu administracyjnego można wnieść w powyższej sytuacji po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia. Wobec braku jakiejkolwiek odpowiedzi skarżących na wezwania Sądu, należy oprzeć się na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Z pozostających w dyspozycji Sądu materiałów wynika, że w przedmiotowej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie występowali do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Nadto nie występowali również z wezwaniem do organu o usuniecie naruszenia prawa w trybie art.101 w związku z art.101 a ustawy i samorządzie gminnym. W aktach znajduje się wprawdzie pismo skarżących z dnia 30.07.2003r. kierowane do Burmistrza Miasta J. (data wpływu do Urzędu Miejskiego w J. - 30.07.2003r.), w którym napisano, iż "podstawą prawną Skargi do NSA stanowi Art. 101 a w ustawie o samorządzie terytorialnym", lecz trudno pismo to uznać za wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie o samorządzie gminnym. Nawet zresztą, gdyby uznać to pismo skarżących z 30.07.2003r. za wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa to owo wezwanie miało miejsce już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a nie przed jej wniesieniem - jak wymaga tego obowiązujący stan prawny. Po drugie skarżący, mimo wezwania Sądu, nie sprecyzowali jakich to czynności nakazanych prawem Burmistrz Miasta J. ich zdaniem nie podejmuje pozostając w bezczynności (brak odpowiedzi na ich pisma), brak podjęcia działań związanych z modernizacją ulicy D.). Ze sprecyzowaniem przedmiotu, zakresu bezczynności wiąże się też zastosowanie odpowiedniej procedury zmierzającej do jej usunięcia (uregulowanej w k.p.a. lub np. w ustawie o samorządzie gminnym), a także ocena dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Również art.101 w związku z art.. 101 a ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) wskazuje, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Brak odpowiedzi skarżących na wezwanie Sądu, uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli spełnienia tych przesłanek do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.