II SAB/Kr 83/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. postanawia skargę odrzucić W złożonej skardze skarżąca zarzuciła bezczynność, między innymi, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. Wskazała bowiem, że skarga jest skargą na bezczynność tego organu. Zarzuciła, że Kolegium w sposób rażący łamie prawo i wykazuje... "oczywistą niekompetencję". Rozpoznając skargę, sąd zważył, co następuje: z przedłożonych do sprawy akt postępowania wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]. 06. 2003r. znak : [...], wydanym na podstawie art. 37 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia T.W. odmówiło stwierdzenia bezczynności Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w sprawie udzielenia pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje - między innymi - orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Według art. 141 § 11 kpa, na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowieniami ostatecznymi, a zarazem kończącymi postępowanie w sprawie - z zamknięciem drogi do jej rozpoznania, są np. postanowienia organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania /art. 134 kpa/. Z kolei postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, organ administracji publicznej rozpoznaje ją merytorycznie. Natomiast postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odmawiające stwierdzenia bezczynności Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. nie należy do żadnej kategorii postanowień, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że ani kodeks postępowania administracyjnego, ani inne przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem tego rodzaju postanowienia. Postanowienie to nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, a także nie kończy postępowania w sprawie. Postanowienie to nie może zatem być zaskarżone zażaleniem ani skargą do sądu administracyjnego. Nie jest w związku z tym dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego zarzucająca bezczynność polegającą na uchylaniu się przez organ wyższego stopnia od wydania postanowienia przewidzianego przepisem art. 37 kpa, czyli rozstrzygającego czy organ l instancji nie załatwił sprawy w obowiązującym terminie. Z tego powodu skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną i należało ją odrzucić na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 wyżej powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30. 08. 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm. /.