II SAB/Kr 88/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Starostwa Powiatowego w [...] p o s t a n a w i a I) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; II) ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na bezczynność Starostwa Powiatowego w O. skarżący J. S. złożył wniosek o zwolnienie go z wszelkich opłat sądowych oraz wpisowego. Wnioskodawca podniósł, iż od półtora roku jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Jako samotny ojciec ma na utrzymaniu uczącego się w szkole dziennej dziewiętnastoletniego syna. W takiej sytuacji nawet kwota 100 zł stanowi dla skarżącego problem. Do pisma załączone zostalo zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w B. o zarejestrowaniu J. S. od dnia 2 listopada 2011 roku jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W związku z tym, że wniosek strony został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącemu został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie J. S. uzupełnił brak. Z zakreślenia dokonanego w rubryce 4 formularza wynika, że skarżący domaga się również ustanowienia na jego rzecz adwokata z urzędu. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem M. ur. [...] lipca 1994 r. Nie posiada żadnego majątku, ani dochodów. Jest osobą bezrobotną, wychowującą samotnie syna. Syn M. jest studentem nie posiadającym żadnego majątku. W związku z tym, że dane zawarte w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie miały cechy "dokładności", o której mowa w art. 252 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący został wezwany do ich uzupełnienia poprzez: oświadczenie, gdzie aktualnie mieszka i czyją własność stanowi ta nieruchomość, kto ponosi koszty jej utrzymania i jaka jest wysokość tych kosztów, wyjaśnienie z jakiego źródła i w jakiej wysokości uzyskuje środki finansowe na bieżącą egzystencję oraz udokumentowanie wysokości tych dochodów, oświadczenie czy skarżący korzysta z pomocy społecznej – jeśli tak, należało podać w jakiej formie i z jaką częstotliwością oraz przedłożyć kopię ostatniej decyzji o przyznaniu takiej pomocy, wyjaśnienie czy syn skarżącego M. osiąga jakiekolwiek dochody (np. stypendium, umowy cywilnoprawne) – jeśli tak, należało wykazać źródło tych dochodów i ich wysokość, udokumentowanie aktualnymi rachunkami wysokości wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem strony, a także przedłożenie wykazów wszystkich posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych i wyciągów obrazujących ich historię z okresu ostatnich trzech miesięcy wraz z aktualnym saldem. Odnosząc się do wezwania skarżący wyjaśnił, iż w ostatnim czasie zmienił adres zamieszkania i wraz z synem zamieszkuje obecnie w mieszkaniu stanowiącym własność kolegi, który wyjechał z kraju na zagraniczny kontrakt. Kolega ponosi koszty utrzymania mieszkania, a skarżący opłaca jedynie rachunki za wodę, gaz oraz prąd. Są to opłaty rzędu 100 zł miesięcznie. Koszty wyżywienia muszą się zamknąć w kwocie 400 zł. Skarżący korzysta z pomocy społecznej w postaci żywności, rzadko kupuje ubrania i jest to odzież używana. Syn M. zdał maturę i dostał się na studia w S.. Nigdy nie pobierał on żadnego stypendium. Skarżący oświadczył, że nie posiada rachunku bankowego, gdyż nie jest mu on potrzebny, gdyż środki, jakimi w miesiącu dysponuje ledwo wystarczają na podstawowe potrzeby. Pomoc z MOPS to pomoc finansowa w wysokości 650 zł i prowiant z pomocy UE. Do pisma skarżący załączył decyzje MOPS: z dnia 14 czerwca 2013 roku o przyznaniu zasiłku celowego na zakup żywności w wysokości 100 zł i zasiłku celowego na zakup odzieży w wysokości 100 zł oraz z dnia 16 czerwca 2013 roku o przyznaniu zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w wysokości 456 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na trudną sytuację finansową nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym zaś, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienia na jego rzecz adwokata z urzędu. W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnił w sposób wystarczający, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy w całkowitym zakresie. Sytuacja finansowa J. S. jest trudna. Skarżący od miesiąca listopada 2011 roku jest osobą bezrobotną bez prawa zasiłku. Aktualnie jedynym źródłem jego utrzymania jest pomoc społeczna w postaci zasiłku stałego w wysokości 456 zł oraz zasiłków celowych na zakup żywności w wysokości 100 zł i na zakup odzieży w wysokości 100 zł. Dochody w takiej wysokości z trudem wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy i jego 19-letniego syna, który od października bieżącego roku ma rozpocząć studia. Skarżący nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone na pokrycie kosztów sądowych i wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania J. S. prawa pomocy w zakresie całkowitym, dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.