II SAB/Kr 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie WSA Mirosław Bator Iwona Niżnik- Dobosz / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi A.T. i M.T. na bezczynność [....] S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje [....] S.A. w K. do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w sprawie z wniosku A.T. i M.T. z dnia 8 marca 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność [....] S.A. w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [....] S.A. w K. na rzecz skarżących A.T. i M.T. kwotę 357 / trzysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. i A. małżonkowie T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność przedsiębiorstwa "T" S.A. z siedzibą w K., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na ich wniosek z dnia 8 marca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia 8 marca 2013 r. skarżący M. i A. małżonkowie T. wezwali "T" S.A. Oddział w G. do udostępnienia kserokopii wszystkich decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomości stanowiącej ich własność w miejscowości F., nr ewid. działki [...], obręb F., Gmina [...], Powiat [...], Województwo [...] posadowiona została infrastruktura elektroenergetyczna. Wobec nieodniesienia się bezpośredniego przez "T" S.A. Oddział w B. do powyższej kwestii w piśmie Spółki z dnia 15 kwietnia 2013 r., skarżący złożyli w dniu 15 lipca 2013 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe, "T" S.A. Oddział w B. odmówiła wydania żądanych przez wnioskodawców dokumentów z powołaniem na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 757/12. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podnieśli zarzut bezczynności "T" S.A. Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazali na obowiązek stosowania przez zaskarżoną Spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ich zdaniem, argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podnieśli, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący wskazali, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji. W dalszej kolejności skarżący odnieśli się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.),wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Końcowo skarżący podnieśli, iż do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę "T" S.A. z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że w sprawie nie można mówić o bezczynności Spółki, ponieważ zarówno na pismo z dnia 8 marca 2013 r., jak i na pismo z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący uzyskali odpowiedź. Ponadto wskazano, że pismem z dnia 7 marca 2014 r. "T" S.A. Oddział w B. poinformowała pełnomocnika skarżących, iż nie dysponuje żadną decyzją administracyjną na budowę, posadowienie czy też przebudowę urządzeń energetycznych zlokalizowanych na działce stanowiącej własność skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W szczególności, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. - kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność: 1) organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 3) innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz 4) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sprawa przedmiotowej bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż udzielanie informacji publicznej stanowi akt lub odpowiednio czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na samym początku skład rozpoznający sprawę ustalił, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05 LEX nr 236545) Zdaniem Sądu skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Co prawda, art. 52 § 3 P.p.s.a. jasno stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - to jednak należy zauważyć, że pojęcie "bezczynności" nie wchodzi w zakres pojęcia ""akty lub czynności". Z kolei ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ). W konsekwencji powyższych ustaleń należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i ponadto nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Jest bezsprzeczne, że w kontrolowanej sprawie skarżący M. i A. małżonkowie T., działając pełnomocnikiem, wezwali "T" S.A. Oddział w G. pismem z dnia 8 marca 2013 r do udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na ich nieruchomościach została posadowiona infrastruktura elektroenergetyczna oraz została dokonana jej ewentualna przebudowa. Żądana przez skarżących informacja nie została imudostępniona do dnia rozprawy przed WSA w Krakowie w dniu 6 maja 2014 r. Zasadniczym i pierwszym problemem prawnym w kontrolowanej sprawie, który wymaga rozwiązania jest ustalenie, czy przedsiębiorstwo energetyczne "T" S.A. z siedzibą w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej w skrócie u.d.i.p.) Zgodnie z w/w przepisem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. 2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne. 3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji". Lektura w/w przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Wynika stąd, że ustawodawca wyodrębnia podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa do obowiązku udzielania informacji publicznej. Przy takiej wykładni prawa istotne jest zatem znaczenie pojęcia zadań publicznych. Zadania publiczne są to przedsięwzięcia określone ustawą, które służą ogółowi, dobru ogółu, z zasady efekty ich realizacji są dostępne publicznie, i z uwagi na swoje znaczenie dla ogółu są realizowane w sposób ciągły. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyrokach: NSA z 18. 08. 2010 r., sygn. akt l OSK 851/10, Lex 737513, w wyroku WSA w Krakowie z 15. 01. 2013 r. , sygn. akt SAB 184/12 i wyroku WSA z 27. 02. 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/13, że termin ""zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych oznacza bowiem realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu cyt. art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP stanowi "zadania publiczne" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9cust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej". W takim stanie prawnym, zdaniem składu rozpoznającego, należy uznać, że "T" S.A. z siedzibą w K. należy do podmiotów, na których ciążył obowiązek rozpoznania wniosku Skarżących z dnia 8 marca 2013 r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej - przy czym, co trzeba podkreślić, skład rozpoznający sprawę nie przesądza w sprawie ze skargi na bezczynność w jaki sposób powinien być załatwiony przedmiotowy wniosek. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 u.d.i.p. - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub - w innych przypadkach- do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Drugim problemem prawnym do rozstrzygnięcia jest kwestia, czy informacje, o które wnosi skarżący stanowią informacje publiczne w rozumieniu norm u.d.i.p. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. Zgodnie z art. 61 § 3 ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18. 11. 2004 r., II SAB/Wa 166/04, Lex nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31. 08. 2005 r., II SAB/Wa 1009/05, Lex nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15. 01. 2013 r. sygn.. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA). Skład rozpoznający sprawę w pełni aprobuje poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podnoszącego, że dokumentacja związana z szeroko rozumianymi procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok WSA w Krakowie z 15. 01. 2013, sygn. Akt II SAB 184/12. CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z 29. 05. 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex 516697, wyrok WSA w Poznaniu z 19. 12 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751, wyrok WSA w Krakowie z 27. 02. 2013 , sygn. akt 5/13). W tym miejscu Sąd zwraca szczególnie uwagę na specyficzne stanowisko "T" S.A. w odniesieniu do wniosku skarżących i zarazem sposobu odpowiedzi na skargę na tle przesłanych przez "T" S.A. w K. akt sprawy. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. "T" S.A. Oddział w B. informuje skarżących, że wnioskodawcy mają prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. W celu uzasadnienia swojego stanowiska Spółka powołuje się na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. I OSK 752/12, LEX nr 1264972). Sad wyjaśnia, że w wyroku tym NSA przeprowadza rozważania dotyczące tego, czy akta sądowe jako zbiór różnorodnych dokumentów są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem NSA, sformułowanym w w/w wyroku, "uznanie, że akta sądowe jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p". Spółka jednocześnie zaznacza w opisywanym piśmie, że według jej opinii działania skarżących mają na celu jedynie realizację interesu prywatnego – zmierzają bowiem do ustalenia ryzyka procentowego z jakim powinny się liczyć osoby domagające się wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości i ustalenia służebności przesyłu. Spółka na koniec pisma stwierdza, że w tym stanie sprawy nie widzi podstaw do dostarczenia skarżącym tych dokumentów. Zdaniem składu rozpoznającego z treści przytoczonego pisma "T" S.A. Oddział w B. z dnia 6 sierpnia 2013 r, wynika, że "T" S.A. posiada w jakimś zakresie wnioskowane przez skarżących dokumenty w pewnym zbiorze, ale opierając się na prawdopodobnie na nieprawidłowym zrozumieniu przywołanego w/w wyroku NSA "w tym stanie rzeczy" Spółka nie widzi podstaw, czyli zasadności dostarczenia wnioskowanych dokumentów skarżącym z tego zbioru, w którym posiada dokumenty prywatne i dokumentu urzędowe. Mając na uwadze brzmienie przytoczonego wyżej pisma "T" S. A. Oddział w B. z dnia 6 sierpnia 2013 r. - niespójnie względem jej wcześniejszych wyjaśnień, zdaniem Sądu, wyglądają stwierdzenia Spółki zawarte w piśmie z dnia 7 marca 2014 r., w którym Spółka informuje skarżących następująco: "W nawiązaniu do dotychczasowej korespondencji informujemy, że aktualnie poszukujemy dokumentów w archiwach organów administracji publicznej, które przedmiotowe dokumenty wydały- względnie będziemy poszukiwać tych dokumentów w Archiwum Państwowym. Jednocześnie pragniemy zaznaczyć, że na dzień dzisiejszy dokumentami tymi nie dysponujemy". Sad zauważa, że przedmiotem wniosku skarżących z dnia 8 marca 2013 r. jest dostęp do informacji publicznych, którymi podmiot wykonujący zadania publiczne faktycznie w danym czasie dysponuje, które znajdują się w jego dyspozycji. "T" S.A. nie posiada obowiązku prawnego poszukiwania w Archiwach Państwowych i w archiwach organów władzy publicznej dokumentów, którymi zainteresowani są skarżący i o które złożyli wniosek w celu ich udostępnienia do Spółki. Jednak zarazem z pisma "T’ S.A. z dnia 6 sierpnia 2013 r. wynika, że Spółka dysponuje pewnymi informacjami o które wnioskowali skarżący jednak z uwagi na błędną wykładnię prawa uznała, że w takim stanie rzeczy, jak ustaliła, brak jest podstaw do udostępnienia informacji z posiadanego zbioru. Stąd WSA w Krakowie uznał rozpatrywaną skargę za zasadną, wychodząc z założenia, że z pisma z dnia 6 sierpnia 2013 r. nie wynika bezpośrednio, że Spółka nie dysponuje informacjami, którymi są zainteresowani skarżący. W związku z tym Sąd postanowił uwzględnić skargę , co nie przesądza załatwienia sprawy przez "T" S.A. Sąd zauważa, że treść pisma z dnia 6 sierpnia 2013 r. jest odrębna od treści pisma z dnia 7 marca 2014 r. i Sąd czyniąc swoje ustalenia opierał się na piśmie Spółki z dnia 6 sierpnia 2013 r. Tak jak to już było zaznaczone powyżej, zobowiązanie Spółki dotyczy tych informacji, co do których "T’ według treści pisma z dnia 6 sierpnia 2013 r. "nie widział podstaw do ich dostarczenia skarżącym". Dla kwestii dostępu do informacji publicznej w kontrolowanym przypadku istotne jest, aby podmiot faktycznie dysponował informacją publiczną o udzielenie, której został złożony do niego wniosek, i aby w sprawie nie zaistniały przesłanki przemawiające za odmową udzielenia informacji publicznej w trybie i na zasadach u.d.i.p. Należy podkreślić, że jeśli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą okoliczności odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 omawianej ustawy - o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy - wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form. W razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., podmiot powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kpa (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (wyrok WSA w Opolu z 24. 01. 2012 r. , sygn. akt 68/11, Lex 1107955). Mając na uwadze powyższe ustalenia stanu prawnego rozpatrywanej sprawy, zdaniem składu rozpoznającego, "T" S.A. raz jeszcze powinna rozważyć, mając na uwadze wykładnię norm u.d.i.p. dokonaną przez Sąd, czy skarżący żądali generalnie dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji, czy też po prostu dostępu do informacji publicznych w postaci kopii odpowiednich dokumentów. Z art. 10 u.d.i.p. wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W tej sytuacji, wniosek skarżących - Spółka powinna rozpoznać na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, jeżeli "T" S.A. z siedzibą w K. jest w posiadaniu wskazanych przez skarżących dokumentów – to powinna zakończyć wszczęte wnioskiem z dnia 8 marca 2013 r. postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie w sytuacji gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Należy także mieć na uwadze dyspozycje z art. 14 u.d.i.p. Skoro zatem do dnia wydania tego wyroku przez WSA w Krakowie, wniosek skarżących nie został załatwiony w sposób przewidziany w/w przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skierowane do skarżących pismo Spółki z dnia 7 marca 2014 r. nie odpowiada prawu, gdyż dotyczy nie wymaganej przez prawo deklaracji potencjalnego poszukiwania dokumentów w odpowiednich archiwach i zarazem oświadczenia, że tych poszukiwanych informacji nie posiada - oznacza to, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie ustała także po wniesieniu skargi. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. jak w punkcie l sentencji. W punkcie II sentencji Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazany przepis nie ustala przesłanek rażącego naruszenia prawa pozostawiając tę kwestię do oceny sądu. Skład rozpoznający sprawę mając na uwadze pewną wyżej przedstawioną aktywność "T" S.A. w kontaktach ze skarżącym, a także błąd Spółki w rozumieniu i wykładni prawa - wypowiedział się, że przedmiotowa bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono jak w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 P.p.s.a.