II SAB/Kr 92/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Wojewody [....] postanawia skargę odrzucić W dniu 23 kwietnia 2010 r. J.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody w sprawie: - wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] (w aktach brak tego postanowienia), - wniosku z dnia 2.03.2010 r. w przedmiocie wadliwego pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia Wojewody (w aktach brak tego pisma), - udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania sądowi skargi z dnia 10.12.2009 r. w sprawie postanowienia z dnia [...].01.2008 r. (inna sprawa). Z dołączonej do skargi kserokopii pisma Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 15.03.2010 r. wynika, że postanowieniem z dnia [...].08.2009 r., wydanym w wyniku rozpatrzenia zażalenia J.W. na bezczynność Wojewody w sprawie nierozpatrzenia zażalenia J.W z dnia 8.10.2007 r. na bezczynność Starosty S. , polegającą na nierozpatrzeniu wniosków J.W. z dnia 6.08.2007 r. i 9.08.2007 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył Wojewodzie 30 -dniowy termin do załatwienia sprawy rozpatrzenia zażalenia J.W. z dnia 8.10.2007 r. na bezczynność Starosty S. W piśmie tym wskazano również, że Wojewoda w piśmie z dnia 2.11.2009 r., stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę, odniósł się do treści wniosków z dnia 6.08.2007 r. i 9.08.2007 r. (w aktach brak jest tego pisma). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. (postanowienia tego brak w przesłanych aktach administracyjnych) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. , po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na bezczynność organu, wyznaczył Wojewodzie 30-dniowy termin do załatwienia sprawy zażalenia skarżącego z dnia 8 października 2007 r. na bezczynność Starosty S. Wobec powyższego pismem z dnia 17 lipca 2009 r. skierowanym do GINB w W. oraz w uzupełnieniu pismem z dnia 2 listopada 2009 r. skierowanym do skarżącego Wojewoda odniósł się do treści wniosków skarżącego, stwierdzając, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że Starosta S. pozostawał w bezczynności w sprawie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 6 sierpnia 2007 r. w sprawie wydania zaświadczenia stwierdzającego brak wymaganych uprawnień projektanta. Odpowiadając na pozostałe zarzuty skargi Wojewoda wskazał, że odpowiedź na skargę wraz z aktami w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie z dnia [...].01.2008 r. przekazana została WSA w Krakowie w dniu 8 lipca 2008 r. Z przedłożonych przez organ administracyjnych wynika, co następuje: Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., między innymi na skutek dokonanego ustalenia, że projekt budowlany nie został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, odmówił P. i J.W. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. 1 położonej w Z. Pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. J.W. zwrócił się do Starosty S. o wydanie zaświadczenia "stwierdzającego brak uprawnień do projektowania", sporządzonego na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy a w dniu 9 sierpnia 2007 r. wniósł o uzupełnienie decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2007 r. W odwołaniu z dnia 8 października 2007 r., wniesionym do Wojewody za pośrednictwem Starosty S. od decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. J.W. zarzucił organowi l instancji bezczynność w załatwieniu wniosków o wydanie zaświadczenia oraz o uzupełnienie decyzji. Pismem z dnia 25.10.2007 r. (k.[...] akt organu II instancji) skierowanym do Wojewody J.W. "zaskarżył bezczynność w sprawie pozostawienia bez biegu odwołania od decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2007 r.". Pismem z dnia 6 .listopada 2007 r. Starosta S. poinformował J.W. , że o interpretację uprawnień J.G. należy się zwrócić do [...] Okręgowej Izby Inżynierów oraz że nie ma trybu uzupełniania wydanych decyzji. W piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r. adresowanym do J.W. Wojewoda podał, że nie stwierdził bezczynności Starosty S. w sprawie przekazania organowi II instancji odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. Wyjaśnił, że odwołanie J.W. wpłynęło do Starosty S. w dniu 10.10.2007 r. a organ ten przekazał odwołanie Wojewodzie przy piśmie z dnia 29.10.2007 r. Z powyższego wynika, że Wojewoda nie wydał postanowienia w trybie art.37 kpa, a pismo z dnia 8 października 2007 r. należało traktować jako zażalenie na niezałatwienie przez Starostę S. w terminie wniosków o wydanie zaświadczenia oraz o uzupełnienie decyzji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewoda i stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminowi do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że przedmiotem zarzucanej Wojewodzie bezczynności jest nierozpatrzenie w terminie, w trybie art.37 kpa, zażalenia skarżącego na bezczynność Starosty S. Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Dlatego też skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z przepisem art.3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższego wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia. Wobec powyższego, na podstawie art.58 §1 pkt 6) p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.