II SAB/Kr 95/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Prezydenta Miasta N. postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 27 sierpnia 2009r. A. S. (dalej skarżący) złożył skargę na "Prezydenta M. N. w przedmiocie bezczynności na wnioski strony postępowania administracyjnego i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] co do postanowień i przesyłanych wniosków (...)." W uzasadnieniu skarżący podał, iż Prezydent Miasta nie przestrzegał przepisów powszechnie obowiązujących i poleceń SKO, działając tym na szkodę strony postępowania. Skarżący wniósł o nakazanie udzielenia odpowiedzi merytorycznych w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta N. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że nie zachodzi stan bezczynności wobec wniosków i postanowień wymienionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej ustawa p.p.s.a). Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne - pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest - zgodnie z treścią skargi -bezczynność Prezydenta Miasta N. w przedmiocie wniosków protokołów i postanowień wymienionych w skardze. W związku z takim określeniem przez skarżącego przedmiotu skargi w pierwszej kolejności, należało odpowiedzieć na pytanie, czy możliwe jest zaskarżenie do sądu administracyjnego tego typu czynności ( bezczynności). W ocenie Sądu żaden z przypadków wymienionych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. nie zachodzi. Nie budzi wątpliwości, że wskazane przez skarżącego w skardze wnioski, ujęte w protokołach żądania oraz postanowienia SKO nie są rozstrzygnięciami wydawanymi , ani w formie decyzji, ani w formie postanowienia zgodnie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Nie stanowią także innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W doktrynie prawa administracyjnego wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. formy działania administracji charakteryzuje się jako niemające charakteru decyzji lub postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, o charakterze publicznoprawnym (a tylko w tym zakresie działalność administracji publicznej została poddana sądowej kontroli) oraz dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (podobnie J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 22; por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1996 roku, sygn. akt l SA 1326/96, nie publikowane). W konsekwencji, jedynie możność przypisania wszystkich powyższych cech działaniu (lub bezczynności) organu administracji, skutkować będzie otwarciem drogi do wniesienia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Również na rozprawie w dniu 12.02.2010r. skarżący nie potrafił wskazać postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji lub postanowienia, które toczy się z jego wniosku lub z jego udziałem, a które do chwili obecnej nie zostało zakończone ze względu na bezczynność organu. Okoliczność tę potwierdza także organ, który w piśmie z dnia 24.09.2009r. poinformował, że aktualnie nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego, które wymagałoby wydania decyzji lub postanowienia. Podsumowując, w świetle omówionego stanu prawnego i faktycznego należało uznać, że przedmiot niniejszej sprawy, jak i powyższa skarga nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 tej ustawy, a zatem nie podlegają kognicji Sądu. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.