II SO/Kr 10/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. K. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi [...] za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Burmistrzowi [...] grzywnę w kwocie 200 (dwieście) zł, 2. zasądzić od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego P. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek wniosku P. K., działającego przez pełnomocnika radcę prawnego T. K. o 1) wymierzenie Burmistrzowi [...] grzywny za niewywiązanie się z obowiązku, o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej tj, nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie. 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniosku podano, że dnia 22.09.2014r. pełnomocnik skarżącego wniósł (listem poleconym), za pośrednictwem Burmistrza [...], skargę na bezczynność tegoż organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zakresie udzielenia informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Organ, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Z informacji uzyskanie z Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2015 r., znak [...] wynika, iż do dnia 5 lutego 2015r. r. nie odnotowano w urządzeniach ewidencyjnych sądu skargi P. K. w przedmiocie bezczynności Burmistrza [...]. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz [...] wyjaśnił, że skarga, o której mowa we wniosku o wymierzenie grzywny nie została przesłana do sądu na skutek błędu pracownika Urzędu. Jednocześnie Burmistrz przekazał skargę wraz z odpowiedzią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych (np. art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nakazał organowi przekazać skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona listem poleconym w dniu 22 września 2014 r., a przesłana do WSA dopiero w marcu 2015 r., a więc niemal pół roku po jej wpłynięciu i dopiero po złożeniu przez skarżącego wniosku o ukaranie grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Dla zasadności wymierzenia grzywny nie ma znaczenia fakt, że przed rozpoznaniem wniosku Burmistrz wypełnił obowiązek i przekazał do WSA skargę wraz z aktami sprawy. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, dyscyplinująco - restrykcyjny. Wyłączną przesłanką jej orzeczenia jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w przewidzianym terminie. Tym samym również późniejsze dopełnienie obowiązku przed orzeczeniem przez sąd w przedmiocie wymierzenia grzywny (ale z uchybieniem terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a.) nie wyłącza możliwości jej wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12 oraz uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 roku sygn. II GPS 3/09). Złożenie wniosku o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma nie tylko służyć zdyscyplinowaniu organu do tego, aby wreszcie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i przekazał skargę do sądu administracyjnego, ale może wiązać się z realną sankcją grożącą organowi w przypadku naruszenia prawa. W tym miejscu należy zaznaczyć, że art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że "sąd (...) może orzec o wymierzeniu grzywny organowi". Oznacza to, że ustawodawca pozostawił do uznania Sądu zarówno rozstrzygnięcie, czy grzywnę w ogóle należy wymierzyć, jak i orzeczenie o wysokości grzywny. Sąd powinien przy tym wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko sam fakt naruszenia przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. W szczególności do okoliczności takich należy okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji wielokrotnie przekroczył ustawowy termin do przesłania skargi do sądu administracyjnego wraz z odpowiedzią na nią, co uzasadnia wymierzenie mu grzywny, gdyż uchybił obowiązkowi z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie wymierzając grzywnę w wysokości 200 zł Sąd uwzględnił fakt wyjaśnienia okoliczności i powodów opóźnienia w odpowiedzi na wniosek, a także przesłanie skargi wraz z odpowiedzią na wniosek. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Na podstawie art. 205 P.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od wniosku, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) oraz opłatę od pełnomocnictwa.