II SO/Kr 12/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2016 r. wniosku R.P. o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi postanawia: odmówić wymierzenia grzywny. Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. skarżąca R. P., złożyła wniosek wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 55 p.p.s.a. Skarżąca wskazała, iż organ otrzymał skargę 3 marca 2016 r., a wiec zdaniem skarżącej miał czas by w nieprzekraczalnym terminie do 18 marca 2016 r. przekazać sprawę do Sądu. Skarżąca podniosła, iż z prezentaty znajdującej się na odpowiedzi wynika, że odpowiedź złożono 25 marca 2016 r. Z akt sygn. akt II SAB 59/16 wynika, iż skarga wpłynęła do organu 3 marca 2016 r. odpowiedzi na skargę organ udzielił pismem z dnia 17 marca 2016 r., a skargę przekazano 24 marca 2016 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016.718), zwanej dalej p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, ma obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jednakże, zgodnie z art. 21 ustęp 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2015.2058 zwana dalej ustawą) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Z powyższych uregulowań wyraźnie wynika, że to nie organ administracji, lecz sąd administracyjny jest adresatem skargi. Jednak to na organie, do którego wpływa skarga skierowana do sądu administracyjnego, spoczywają określone obowiązki. Niezależnie zatem od stanowiska organu w kwestii dopuszczalności skargi, czy jej zasadności, jego powinność sprowadza się do przekazania skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego, w określonym ustawowo terminie. Natomiast niewykonanie tego obowiązku skutkuje sankcją w postaci możliwości wymierzenia przez sąd grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że regulacja zawarta w art. 55 § 1 p.p.s.a. zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i wiąże się z powrotem ustawodawcy do pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, mając na celu przeciwdziałanie przetrzymywaniu skarg przez organy administracji publicznej. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a, zaś wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006, Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć po uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s.381). Wskazać należy, że powołany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, gdyż sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że Starosta naruszył obowiązek określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. i sam przyznał, iż opóźnienie wynikało z trudności dotarcia do zarchiwizowanych tekstów umów. W związku z powyższym Sąd uznał, że brak przekazania był zawiniony i stanowił naruszenie jednoznacznie brzmiących przepisów p.p.s.a. i ustawy, lecz w ocenie Sądu wynikało to z pewnych obiektywnych przesłanek na które powołał się organ. Ponadto wskazać należy, iż skarga wpłynęła do organu 3 marca 2016 r. odpowiedzi na skargę organ udzielił pismem z dnia 17 marca 2016 r. a skargę przekazano 24 marca 2016 r. (data stempla pocztowego). Termin do przekazania kat upłynął w dniu 18 marca 2016 r., organ udzielił co prawda odpowiedzi na skargę w terminie bo 17 marca 2016 r. jednakże jak wynika z daty stempla pocztowego przesłał akt do sądu dopiero 24 marca 2016 r. Tak więc zwłoka organu w przekazaniu akt wynosiła 6 dni. Zdaniem Sądu nie sposób przyjąć, iż przekroczenie sześciodniowe jest przekroczeniem terminu w sposób rażący. Dlatego też Sąd uznał, że pomimo przekroczenia terminu z art. 21 ustawy nie zachodzą podstawy do stosowania wobec organu środka dyscyplinująco – represyjnego w postaci grzywny. Jednocześnie Sąd przypomina organowi o konieczności bezwzględnego przestrzegania ustawowego terminu, w którym skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami należy przekazać Sądowi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.