II SO/Kr 14/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. C. o wymierzenie Dyrektorowi Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 27 sierpnia 2019 r. postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. grzywnę w wysokości 50 (słownie: pięćdziesiąt) zł, 2. zasądzić od Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. na rzecz S. C. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. S. C. w dniu 14 października 2019 r. (data stempla pocztowego) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. W uzasadnieniu wniosku S. C. wskazała, że skarga na bezczynność ww. organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek została przez nią nadana w dniu 19 września 2019 r. W dniu 23 września 2019 r. pismo zostało doręczone adresatowi. W związku z powyższym termin na przekazanie skargi upłynął w dniu 8 października 2019 r. Wnioskodawczyni podkreśliła, że wniosek dotyczy skargi na bezczynność co świadczy o tym, że organ uporczywie nie respektuje obowiązujących go terminów wynikających z przepisów prawa, nie tylko wobec terminu przekazania skargi, ale również załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. wyjaśnił, że skarga została przekazana do sądu w dniu 17 października 2019.r, a uchybienie terminu nastąpiło bez winy organu, albowiem dopiero w dniu 16 października 2019 r. możliwe było podpisanie korespondencji wychodzącej przez Dyrektora. Dalej organ wskazał, że przyjmując nawet, że uchybienie terminu nastąpiło, to nie miało ono rażącego charakteru. Skarżąca wydaje się bowiem czyhać na ewentualne drobne potknięcia proceduralne organów, generując z tego sprawy sądowe. Organ podkreślił, że w oparciu o doświadczenia niniejszej sprawy podjął niezbędne czynności dotyczące terminowego realizowania wniosków o udzielenie informacji publicznej. Sprawa jest jedyną do tej pory w tej materii, a przez wzgląd na okoliczności sprawy karanie wydaje się niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej "p.p.s.a." - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Dyrektor Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. niewątpliwie uchybił terminowi na dokonanie omawianych czynności. Skargę doręczono organowi w dniu 23 września 2019 r., zatem powinna zostać przesłana do WSA w Krakowie do dnia 8 października 2019 r. Tymczasem Dyrektor nadał skargę do sądu w dniu 16 października 2019 r., (nie jak podano w odpowiedzi na wniosek w dniu 17 października 2019 r.), a więc z 8 - dniowym opóźnieniem. Organ nie wykonał więc ustawowego obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia. Tym samym w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do nałożenia grzywny na Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. z uwagi na niedotrzymanie ustawowego terminu przekazania skargi. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 poz. 154) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4585,03 zł. Ustalając wysokość grzywny wzięto pod uwagę, że skarga została przekazana do sądu administracyjnego jedynie z kilkudniowym opóźnieniem. Ponadto udzielenie informacji publicznej przez Młodzieżowy Dom Kultury stanowi incydentalną aktywność tego podmiotu i niewielkie doświadczenie w tego typu sprawach może do pewnego stopnia usprawiedliwiać brak sprawności w działaniu. W tej sytuacji wymierzenie grzywny w kwocie 50 zł wydaje się wystarczające dla spełnienia jej celów, zwłaszcza zaś celu dyscyplinującego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia za podstawę biorąc art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania - na które złożyły się kwota uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - orzeczono w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.