II SO/Kr 15/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017r na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 grudnia 2016r. znak. [...] p o s t a n a w i a ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. W dniu 25 sierpnia 2017r. skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie pełnomocnika w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie SKO w [...] . Skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy z uwagi na samotność, trudną sytuację domową, mały dochód z prowadzonej działalności w formie handlu obwoźnego. Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżąca jest osoba samotną, po rozwodzie. Skarżąca nie wykazuje faktu posiadania nieruchomości – oświadcza, iż wraz z mężem posiadali dom, który obecnie przywłaszczył sobie były mąż i podarował swojej siostrze. Dodaje, iż aktualnie toczy się postępowanie spadkowe dotyczące majątku – gospodarstwa rolnego po rodzicach. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest dochód w wysokości około 900 zł z tytułu handlu obwoźnego ( strona przedstawia w aktach II SA/Kr 140/17 zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] , z którego wynika, iż jej przychód w 2016r. wyniósł 15 660,00 zł ). Skarżąca wskazuje na koszty miesięcznego utrzymania domu w wysokości około 300 zł, koszty ubezpieczenia rolniczego 200 zł. Dodatkowo wskazuje na poniesione ostatnio koszty pełnomocnika z wyboru w sprawach spadkowych i rozwodowej w łącznej wysokości 10 000 zł. Z oświadczenia skarżącej znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż strona nie posiada na własność żadnych nieruchomości. Nie wskazuje faktu posiadania cennych ruchomości. Podnosi natomiast, iż do prowadzenia działalności potrzebne są jej dwa samochody, których jednakże wartość nie przekracza 5000 zł. Instytucja przyznania prawa pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie, która wykaże, iż nie ma jakichkolwiek dochodów do pokrycia kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Kluczową zaś rolę dla oceny możliwości płatniczych skarżącego ma fakt, iż zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych. Odnosząc się do wniosku skarżącej o ustanowienie adwokata, biorąc równocześnie pod uwagę, że skarżąca uiściła już należny od złożonego wniosku wpis sądowy, orzekający uznał, iż wobec kosztów, jakie należałoby ponieść w celu ustanowienia ew. pełnomocnika z wyboru, nawet mimo okoliczności, iż jego udział na obecnym etapie postępowania nie jest obligatoryjny - w odniesieniu do stanu rodzinnego wnioskodawczyni, wysokości dochodów osiąganych z tytułu handlu obwoźnego ( około 15 000 zł rocznie - 900 zł miesięcznie ) – uznano, iż ustanowienie dla strony adwokata jest zasadne. Regulacje cyt. ustawy w zakresie przyznania prawa pomocy nie uzależniają przyznania tej pomocy od charakteru i problematyki sprawy oraz zasadności udziału w niej kwalifikowanego zastępcy procesowego. Poniesienie przez skarżącą, zdaniem orzekającego, pełnych kosztów postępowania ( tj. i kosztów sądowych i kosztów ustanowienia adwokata z wyboru ) mogłoby spowodować uszczerbek w koniecznym jej utrzymaniu. W takiej sytuacji odmowa przyznania stronie pomocy w postaci wyznaczenia adwokata mogłaby w dalszej konsekwencji doprowadzić do pozbawienia jej konstytucyjnego prawa do sądu. Należy podkreślić, iż celem instytucji prawa pomocy jest umożliwienie skorzystania z drogi sądowej osobom o znikomych dochodach, znajdujących się na skraju ubóstwa, wobec których konieczność poniesienia kosztów sądowych mogłaby spowodować uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Skarżąca, z uwagi na stały dochód w korelacji do ponoszonych wydatków do takich osób nie należy. Dlatego przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym o co zresztą skarżąca wnosi, uiściwszy uprzednio należny wpis sądowy, obejmującym ustanowienie adwokata w celu profesjonalnej reprezentacji interesów skarżącej przed sądem należy uznać za adekwatne do aktualnej sytuacji majątkowej strony. Podsumowując należy zaznaczyć, iż konieczność poniesienia przez wnioskodawczynię aktualnie wymaganych kosztów sądowych przy jednoczesnym ustanowieniu dla niej kwalifikowanego pełnomocnika procesowego, nie naraża skarżącej na pogorszenie warunków bytowych, a z drugiej strony odpowiada fiskalnemu interesowi Państwa, które swoją pomoc powinno gwarantować tylko najbardziej potrzebującym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1, art. 258 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).