II SO/Kr 16/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.B. o wymierzenie grzywny Prezesowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. postanawia: odmówić wymierzenia grzywny W dniu [....] maja 2009 r. P.B. złożył za pośrednictwem Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na bezczynność ww. organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Organ w dniu 1 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu [....] czerwca 2009 r. P.B. złożył w tut. Sądzie wniosek o wymierzenie, w trybie .art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), Prezesowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. grzywny w wysokości [....] zł, rozpatrzenie skargi na podstawie jej odpisu w przypadku nie przekazania jej do sądu oraz zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że przekazanie skargi wraz z aktami przed wydaniem orzeczenia w przedmiocie wymierzenia grzywny nie czyni wniosku bezprzedmiotowym, albowiem zgodnie z brzmieniem przepisu oraz orzecznictwem sadów administracyjnych przepis ma charakter dyscypłinująco-restrykcyjny, co oznacza, że wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków w zakreślonym przez ustawę terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na wniosek wniosło o jego nieuwzględnienie. Podało, że w dniu [....] czerwca 2009 r. udzieliło odpowiedzi na skargę zgodnie z art. 54 § 2 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Instytucję wymierzenia organowi grzywny, której dotyczy przedmiotowa sprawa reguluje art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Przepis ten stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Przepis art. 54 § 2 ppsa nakłada na organ obowiązek przekazania sądowi skargi wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm.) stanowi, że w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wskazana regulacja stanowi przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania w art. 54 § 2 ppsa, zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie. Wskazać należy, że w doktrynie istnieje rozbieżność, czy wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa ma na celu wyłącznie przymuszenie organu do przekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, czy ma też charakter represyjny. Według pierwszego z poglądów wymierzenie grzywny służy dyscyplinowaniu organów i w takiej sytuacji przyjąć należy, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ppsa oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wolters Kluwer, kantor wydawniczy Zakamycze 2006, wydanie II, s. 145; podobnie J.P.Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2006, wydanie 2, s. 166 i n.). Z kolei według drugiej koncepcji, wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez niego obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa w terminie przewidzianym w tym przepisie (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s.259). Sad rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do drugiej z wyżej wskazanych koncepcji. Przemawia za tym literalna wykładnia art. 55 § 1 ppsa oraz ceł regulacji, który ma nie tylko zapobiegać przetrzymywaniu skargi, ale też mobilizować organ do jej terminowego przekazywania do Sądu. Jednocześnie należy stwierdzić, że sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu grzywny zawarte wart. 55 § 1 ppsa wskazuje, że mimo wystąpienia określonych w ustawie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do wymierzenia grzywny, gdyż kwestia ta została pozostawiona jego uznaniu. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego Sad obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r, II GZ 31/2007r., postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt 11 SA/Bk 171/05). przekazać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 15 czerwca 2009 r. Organ wykonał zaś swój obowiązek w dniu 1 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego), tj. jedynie kilkanaście dni po upływie zakreślonego w przepisie terminu. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że impulsem do przekazania skargi do sądu nie był wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, albowiem został on wniesiony bezpośrednio do sądu w dniu 30 czerwca 2009 r, a sąd dopiero pismem z dnia 3 lipca 2009 r. (doręczonym organowi w dniu 8 lipca 2009 r.) wezwał organ do złożenia odpowiedzi na wniosek. Czynności te miały zatem miejsce już po wykonaniu przez organ ciążących na nim obowiązków. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności przemawiają za niecelowością wymierzenia organowi grzywny i uzasadniają nieuwzględnienie wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 ppsa, należało orzec jak sentencji.