II SO/Kr 17/14

Kraków, dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. N. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] postanawia: 1. wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Z. N. kwotę 100 zł (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z. N. wniosła w dniu 29 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]. Wskazała, że organ ten nie przekazał do Sądu jej skargi z dnia 13 marca 2014 r. na bezczynność SKO w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia 9 maja 2013 r. od decyzji Burmistrza [...] z dnia 25 kwietnia 2013 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pomimo wystosowanego wezwania nie ustosunkowało się do treści wniosku Z. N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ zobowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie piętnastu dni od dnia jej wniesienia - art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.). W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Wskazać należy, że w doktrynie istnieje rozbieżność, czy wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma na celu wyłącznie przymuszenie organu do przekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, czy ma też charakter represyjny. Według pierwszego z poglądów wymierzenie grzywny służy dyscyplinowaniu organów i w takiej sytuacji przyjąć należy, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, WoltersKluwer, kantor wydawniczy Zakamycze 2006, wydanie II, s. 145; podobnie J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2006, wydanie 2, s. 166 i n.). Z kolei według drugiej koncepcji, wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez niego obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s.259). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do drugiej z wyżej wskazanych koncepcji. Przemawia za tym literalna wykładnia art. 55 § 1 P.p.s.a. oraz ceł regulacji, który ma nie tylko zapobiegać przetrzymywaniu skargi, ale też mobilizować organ do jej terminowego przekazywania do Sądu. Jednocześnie należy stwierdzić, że sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu grzywny zawarte wart. 55 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że mimo wystąpienia określonych w ustawie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do wymierzenia grzywny, gdyż kwestia ta została pozostawiona jego uznaniu. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r, II GZ 31/2007r., postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt 11 SA/Bk 171/05). Ze względu na fakt, że organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w zakresie przekazania skargi w ustalonym przez ustawodawcę terminie, jednocześnie biorąc pod uwagę, że organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku strony i w dalszym ciągu nie przekazał skargi wraz z aktami sprawy , na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 cytowanej ustawy Sąd wymierzył organowi grzywnę wysokości 500 zł. W ocenie Sądu, z uwagi na wskazane wyżej okoliczności sprawy grzywna orzeczona w tej wysokości jest adekwatna. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na zasadzie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.