II SO/Kr 17/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wymierzenie Przedsiębiorstwu [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w M. grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy postanawia: 1. uchylić postanowienie własne z dnia 16 listopada 2016 r., 2. wymierzyć Przedsiębiorstwu [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w M. grzywnę w kwocie 100 (sto) zł, 3. zasądzić od Przedsiębiorstwa [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w M. na rzecz A.K. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek A.K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w M. z powodu nieprzekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Przyczyną oddalenia wniosku był fakt, że w aktach sprawy do wniosku załączona została skarga na bezczynność innego podmiotu - Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w L. . Ponieważ wnioskodawca nie wykazał, aby PKS [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w M. faktycznie nie przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jakiejkolwiek skargi w terminie, Sąd nie stwierdził w stosunku do PKS [...] przesłanek do wymierzenia grzywny. Opisane wyżej postanowienie zaskarżył zażaleniem A.K. . Wskazał, że w tej samej dacie tj. 16 września 2016 r. złożył do WSA w Krakowie dwa wnioski o wymierzenie grzywny: dotyczący PKS [...] oraz dotyczący PKS [...] , a do każdego z nich załączono odpisy właściwych skarg na bezczynność. Drugiemu z wniosków w ogóle nie nadano biegu. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zasugerowała wnioskodawcy, że wskutek błędu pracowników WSA oba wnioski trafiły do akt jednej sprawy II SO/Kr 17/16. Również w wyniku tego błędu Sąd uznał, że do wniosku załączono niewłaściwą skargę. Do zażalenia dołączono kopię skargi na bezczynność PKS [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie okazało się oczywiście uzasadnione. Dokładna analiza akt sądowych potwierdziła, że zalegały w nich dwa różne wnioski o wymierzenie grzywny: wobec PKS [...] oraz wobec PSK [...] . Pracownicy sekretariatu nie zauważyli tego faktu, rejestrując tylko jeden wniosek o wymierzenie grzywny, natomiast do akt niniejszej sprawy został wszyty wniosek o wymierzenie grzywny innemu podmiotowi niż załączona skarga na bezczynność. Po ustaleniu tych okoliczności nadano bieg wnioskowi o wymierzenie grzywny PKS [...] . Skoro potwierdziły się okoliczności podniesione w zażaleniu, należało na podstawie powołanego wyżej art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylić jako oczywiście błędne postanowienie oddalające wniosek o wymierzenie grzywny PKS [...], tym bardziej, że skarga na bezczynność tego podmiotu została załączona do zażalenia. Po uchyleniu wydanego postanowienia należało ponownie rozpoznać wniosek o wymierzenie grzywny PKS [...] . Zgodnie z art. 54 § 1 skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764; dalej ustawa powoływana jako u.d.i.p.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest dla sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Tego obowiązku PKS [....] sp. z o.o. nie wypełniła. W tym miejscu trzeba zauważyć, że jak wynika z wniosku skarga na bezczynność została temu podmiotowi doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego tj. przez podwójne awizowanie. A.K . przesłał skargę na adres strony przeciwnej wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Z tego względu należało uznać, że mimo nieodebrania przesyłki przez adresata została mu ona skutecznie doręczona. PKS [...] sp. z o.o. w M. na dzień wydania niniejszego postanowienia nie została wykreślona z rejestru. W dotychczasowym postępowaniu sądowym odbierała pisma sądowe. W opisanych wyżej okolicznościach Przedsiębiorstwo [...] w M. nie dysponowała fizycznie dokumentem skargi, dlatego też nie mogła przekazać tej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu taka sytuacja nie wyklucza jednak wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Grzywna ta ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjno-prewencyjny. O ile funkcja dyscyplinująca nie może mieć zastosowania w takich okolicznościach faktycznych, to wymierzona grzywna będzie w pełni realizować funkcję restrykcyjną i prewencyjną. Przede wszystkim jednak Sąd nie może uznać za legalną sytuacji, w której podmiot, którego działalność albo bezczynność może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego uniemożliwi dokonanie takiej sądowej kontroli jego działalności nie odbierając przesyłki pocztowej. Oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny w takiej sytuacji usankcjonowałoby uniknięcie odpowiedzialności sądowoadministracyjnej tylko poprzez nieodebranie przesyłki. Na taką sytuację oczywiście nie można się zgodzić. Trzeba przypomnieć, że organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi jest jedynie pośrednikiem przekazującym skargę do sądu wraz ze swoim stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę oraz aktami sprawy. Obowiązek przekazania skargi do sądu administracyjnego nie przewiduje wyjątków, nie może o takim wyjątku przesądzać również brak odebrania przesyłki pocztowej zawierającej skargę. Należy też przypomnieć, że zgodnie z art. 55 § 2 p.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Wydanie postanowienia o wymierzeniu grzywny PKS [...] umożliwi w przyszłości A.K. dochodzenie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym swoich praw, a w szczególności prawa do rozpoznania skargi na bezczynność PKS [...] . Z powyższych względów w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nałożono grzywnę w kwocie 100 zł. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., zasądzając kwotę 200 zł, na którą złożyły się wpis od wniosku (100 zł) i wpis od zażalenia (100 zł).