II SO/Kr 23/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o wymierzenie Dyrektorowi Podhalańskiego Szpitala Psychiatrycznego im. Jana Pawła II w Nowym Targu grzywny za nieprzekazanie skargi z 17 marca 2026 r. na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z 2 marca 2026 r. postanawia: 1. wymierzyć organowi grzywnę za nieprzekazanie skargi w kwocie 200 zł (dwieście złotych) 2. zasądzić od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 złotych (sto złotych) 5 lipca 2026 r. skarżąca złożyła opłacone (k. 11 – 100 zł) żądanie wymierzenia organowi grzywny za to, że nie przekazał skargi z 17 marca 2026 r. na bezczynność w udostępnieniu na wniosek z 2 marca 2026 r. informacji publicznej o wydatkach na obsługę prawną (k. 5). 4 sierpnia 2026 r. organ podniósł, że 16 marca 2026 r. odpowiedział na wniosek o informację publiczną (przesyłkę nr [...]), więc był przekonany, że podjęta czynność wyczerpała żądanie skarżącej (k. 19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa"). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zdanie pierwsze ppsa). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 ppsa). Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 ppsa). Grzywna może być wymierzona do wysokości 89035,60 zł, albowiem przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2025 r. wyniosło 8903,56 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2026 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2025 r., M.P. z 2026 r. poz. 192). Minimalna kwota grzywny nie została określona przez ustawodawcę. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ppsa, z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 ppsa przewiduje procesową gwarancję nadania biegu sprawie, aby ten, przeciwko któremu skierowana jest skarga, był skłonny ją przekazać, nie zamykając jednostce drogi do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). To, że organ zdążył przekazać skargę przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny, a sama skarga została już rozpoznana, nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny ani nie czyni postępowania w sprawie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym. Instytucja grzywny pełni bowiem trzy funkcje: dyscyplinującą, represyjną i prewencyjną (uchwała NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Nie chodzi zatem o proste zmobilizowanie organu do podjęcia aktywności, od której zależy sprawne rozpoznanie sprawy jednostki przez Sąd, ale także o zapobieżenie naruszeniu prawa w przyszłości, które może osłabiać wiarę w efektywność sądowej kontroli administracji i obniżać zaufanie do wymiaru sprawiedliwości. Grzywna może być wymierzona nawet wtedy, gdy skarga jest niedopuszczalna (uchwała NSA z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OPS 1/23). Skarga z 17 marca 2026 r. powinna zostać przekazana do 1 kwietnia 2026 r. To, że do przekazania doszło, nie wynika ani ze wspomnianego na wstępie stanowiska organu, ani z urządzeń ewidencyjnych Sądu. Z tych ostatnich wynika za to, że organ był już skarżony w sprawach dostępu do informacji publicznej (wyrok uwzględniający skargę z 4 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 256/21; wyrok oddalający skargę z 10 lipca 2026 r., sygn. akt II SAB/Kr 205/26). Obowiązek przekazania, którego powinien mieć nie tylko teoretyczną, ale i praktyczną świadomość, pozostaje zatem niewykonany. Choć przy odrobinie dobrej woli można dopatrywać się we wspomnianym na wstępie stanowisku organu odpowiedzi na skargę (żądanie oddalenia skargi, odnoszenie się do zarzutu niewłaściwej drogi reakcji na wniosek o informację publiczną), to jednak sama skarga i akta nadal nie zostały przekazane. Bez tego przekazania niemożliwa jest ocena m.in. tego, czy droga reakcji organu na wniosek o informację publiczną była legalna. Czynność przekazania jako czynność na styku postępowania administracyjnego i postępowania sądowego nie może zależeć od tego, czy organowi wydaje się, że na etapie tego pierwszego postępowania uczynił wszystko, czego oczekiwało od niego prawo. Wszystko to pozwala wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 200 zł i zasądzić na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (k. 11 – 100 zł).