II SO/Kr 3/25

Kraków, dnia 12 marca 2025r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. o wymierzenie Burmistrzowi Wolbromia grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: 1. wymierzyć Burmistrzowi Wolbromia grzywnę za nieprzekazanie skargi w wysokości 100 (stu) złotych; 2. w pozostałym zakresie oddalić wniosek; 3. zasądzić od Burmistrza Wolbromia na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) wniósł o wymierzenie w/w organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie jego skargi złożonej drogą elektroniczną na bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej z jego wniosku z dnia 17 czerwca 2024r. W uzasadnieniu podkreślono, iż zasadna byłaby grzywna w wysokości 1% maksymalnej ustawowej kwoty za każdy rozpoczęty tydzień opóźnienia. Organ nie udzielił formalnie odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, lecz odpowiedź na skargę i w tej odpowiedzi wskazał, iż skargę otrzymał 9 lipca 2024r. Z akt sprawy wynika, iż skargę organ przekazał do sądu w dniu 26 lipca 2024r. Z uwagi na to, że nie była ona skargą złożoną elektronicznie tj. bez opatrzenia podpisem elektronicznym, lecz jedynie wydrukiem dokumentu, organ został przez sąd wezwany o nadesłanie skargi złożonej drogą elektroniczną, co organ uczynił ostatecznie 2 października 2024r. (k. 5, 6, 41 i 51 akt do sygn. II SAB/Kr 150/24). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058; dalej u.d.i.p.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zatem podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). W sprawie nie budzi wątpliwości, iż w świetle art. 55 § 1 p.p.s.a., organ nie przekazał skargi w terminie, gdyż 15 dni od dnia 9 lipca 2024r. upływało 24 lipca 2024r. Przekroczenie terminu było nieznaczne, gdyż organ przekazał ją do sądu w dniu 26 lipca 2024r., lecz nie zachował wymogów § 3 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 maja 2019r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Celem w/w przepisów jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Stąd zachodzi podstawa do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny. Opóźnienie jednak nie było znaczne. Wynosiło ono kilka dni, a ponadto jedynie z powodu braku przekazania skargi złożonej elektronicznie doszło do większego opóźnienia. Stąd zawinienie w nieprzekazaniu skargi było w ocenie Sądu niecelowe, i orzeczona grzywna w kwocie 100 zł jest wystarczająca. W ocenie Sądu nie powinna zatem w takiej sytuacji spełnić celu represyjnego a dyscyplinujący. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, uznając, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia. Stąd wniosek oddalono w pozostałym zakresie, w jakim skarżący domagał się wyższej grzywny. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.