II SO/Kr 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku M. N. o wymierzenie grzywny T. S.A. w K. za nieprzekazanie skargi do sądu postanawia: 1. wymierzyć T. S.A. w K. grzywnę w wysokości 1.000 zł (słownie: tysiąc złotych) za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi M. N. z dnia 4 marca 2019 r., 2. zasądzić od T. S.A. w K. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. N. wnioskiem z dnia 8 maja 2019 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie T. D. S.A. w K. grzywny w wysokości 1.000 zł za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie jego skargi z dnia 4 marca 2019 r. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu 25 stycznia 2019 r. wystąpił do spółki T. D. S.A. o udostępnienie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej dotyczącej słupa energetycznego metalowego posadowionego na działce nr [...] we wsi S.. Ponieważ spółka nie udzieliła odpowiedzi w terminie ustawowym, wnioskodawca pismem z dnia 4 marca 2019 r., które wpłynęło do spółki w dniu 8 marca (przesyłka nr [...]) złożył skargę na bezczynność tego organu w załatwieniu jego wniosku. W dniu 20 marca 2019 r. spółka udzieliła wnioskowanych informacji. Jednak spółka - mimo takiego obowiązku - nie przekazała skargi do sądu. Postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt IV SO/Wr 13/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził swą niewłaściwość do rozpoznania sprawy i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W odpowiedzi na wniosek strony T. D. S.A. w K. wniosła o odstąpienie od wymierzania grzywny Zarządowi T. S.A. z/s w K.; ewentualnie - w przypadku uznania spółki za odpowiedzialną za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu sądowi - o nałożenie grzywny na kierownika jednostki P. M., jako kierownika działu regulacji nieruchomości energetycznych, działającego na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez Prokurenta Spółki, w przypadku uznania odpowiedzialności o uwzględnienie stopnia zawinienia i miarkowanie wysokości grzywny. W uzasadnieniu swojego stanowiska spółka wskazała na przyczyny zaistniałej sytuacji, a to na fakt, że M. N. w dniu 25 stycznia 2019 r. oraz 28 stycznia 2019 r. złożył do wrocławskiego oddziału spółki wnioski o udzielenie informacji publicznej o niemal identycznej treści. Treść wniosku różniła się bowiem wyłącznie wskazaniem numeru działki, na której słupy zostały posadowione oraz wskazaniem materiału, z którego one postały. Wnioski te zostały zarejestrowane przez spółkę omyłkowo jako jeden wniosek. Dalej podniesiono, że obszerność wniosku i materii z nim związanych wymusiły podjęcie działań w celu dokonania próby ustalenia posiadania poszczególnych dokumentów i/lub informacji, włączając w to ewentualnie ich pozyskanie z odległych komórek organizacyjnych spółki. Nadto wskazano, że w dniu 20 marca 2019 r., czyli w terminie wskazanym przez spółkę jako nowy termin udostępnienia informacji, wszelkie posiadane przez spółkę informacje zostały udostępnione zgodnie z wnioskiem M. N.. Dodatkowo spółka wskazała, że obsługę prawną wrocławskiego oddziału T. D. S.A. stosunkowo niedawno przejęła nowa kancelaria (Kancelaria Prawna B., P. i Partnerzy we W.), co wpłynęło na niekorzystnie na zaistniałą sytuację. Powyższej przedstawione okoliczności wskazują zdaniem spółki na brak zawinienia w nieprzekazaniu skargi w terminie do sądu administracyjnego i uzasadniają odstąpienie od wymierzenia grzywny, która zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest obligatoryjna. Z urzędu ustalono, że skarga M. N. z dnia 4 marca 2019 r. na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej dotyczącej słupa energetycznego metalowego posadowionego na działce nr [...] we wsi S. została przekazana przez T. D. S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 21 maja 2019 r. (data wpływu), a następnie zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, jako właściwym, pod sygn. II SAB/Kr 342/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") postanowiono, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ powinien przekazać skargę strony do sądu administracyjnego w terminie 30 dni wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę licząc od dnia jej wniesienia. Termin ten ulega jednak skróceniu na mocy art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), bowiem do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania w określonym terminie skargi wraz z aktami sprawy jest bezwzględny. Samo nieprzekazanie skargi w terminie określonym ustawą jest podstawą do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. Uzasadnione okoliczności powodujące opóźnienie w przekazaniu skargi mogą wpływać jedynie na wysokość wymierzonej grzywny. W ocenie Sądu wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Skarga wnioskodawcy na bezczynność spółki w przedmiocie nierozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 4 marca 2019 r., co jest niesporne pomiędzy stronami, wpłynęła do spółki w dniu 8 marca 2019 r. Zgodnie z przytoczonymi na wstępie przepisami obowiązkiem spółki było jej przekazanie do sądu administracyjnego w terminie 15 dni czyli do dnia 25 marca 2019 r. (pon.). Tymczasem spółka przekazała przedmiotową skargę dopiero w dniu 21 maja 2019 r., a więc ok. 2 miesięcy po upływie ustawowego terminu. Te okoliczności powodują, że Sąd uwzględnił wniosek strony co do wymierzenia grzywny T. D. S.A. Odnosząc się natomiast do wysokości wymierzonej grzywny należy wskazać, że Sąd wziął pod uwagę okoliczności łagodzące, wpływające na miarkowanie grzywny, a wskazane przez spółkę jak: podobieństwo treści wniosków złożonych w krótkim czasie, zadośćuczynienie wnioskowi strony o udzielenie żądanej informacji przez spółkę oraz problemy organizacyjne związane ze zmianą kancelarii prawnej obsługującej wrocławski oddział spółki oraz wniesieniem wniosków do oddziału wrocławskiego spółki. Grzywna w niezbyt wysokiej dla spółki, a odczuwalnej wysokości 1.000 zł spełnia w ocenie Sądu jej cele, a to zdyscyplinowanie spółki na przyszłość i jednocześnie jej ukaranie za niedochowanie ustawowego terminu przekazania skargi strony do sądu. Podkreślić trzeba na koniec, że fakt przekazania skargi do sądu nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym, postępowanie nie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. o sygn. akt II GPS 3/09). Przekazanie skargi nie zmienia zaistniałego uchybienia terminowi ustanowionemu w art. 54 § 2 tej ustawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 powołanej ustawy.