II SPP/Kr 131/20

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 10 września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a ustanowić dla A. H. radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1357/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od organu na rzecz T. B. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 5 października 2020 r. uczestniczka postępowania, A. H., zwróciła się do tut. Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem F. H.. Ich miesięczny dochód wynosi łącznie 3.012 zł i stanowi go świadczenie emerytalne A. H. w wysokości 1.642 zł i świadczenie emerytalne jej męża w wysokości 1.370 zł. W skład zobowiązań i stałych wydatków miesięcznych rodziny wchodzą ponoszone koszty leczenia w wysokości 700 zł na osobę oraz opłaty za media (telefon, prąd, gaz, itp.) w wysokości 350 zł na osobę. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom jednorodzinny o powierzchni 200 m˛ i szacunkowej wartości ok. 900 tys. zł Strona nie posiada zasobów pieniężnych, papierów wartościowych, wierzytelności, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy A. H. podniosła, iż zapadły w sprawie wyrok jest dla niej krzywdzący, a skarga kasacyjna może być sporządzona jedynie przez kwalifikowanego pełnomocnika, na opłacenie którego jej nie stać. Wnioskodawczyni i jej mąż utrzymują się jedynie z relatywnie niskich świadczeń emerytalnych, które wystarczają zaledwie na opłacenie rachunków oraz kupno lekarstw. Nie posiadają żadnych oszczędności. Dodatkowo borykają się z kosztownym remontem domu, który został zniszczony w wyniku pożaru w 2016 roku. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się wnioskodawczyni, obejmuje m. in. ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie orzekającego uczestniczka postępowania A. H. wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru we własnym zakresie. Zarówno wnioskodawczyni, jak i jej mąż dysponują, co prawda, stałym dochodem z emerytury w łącznej wysokości 3.012 zł, jednakże wydatki, które ponoszą na konieczne utrzymanie i leczenie są wysokie w stosunku do wysokości tych dochodów. Stan jej zdrowia małżonków H. wymaga ponoszenia kosztów leczenia, których wysokość wynosi 700 zł miesięcznie na osobę. Pozostała część pobieranych świadczeń przeznaczana jest na opłacenie mediów (350 zł na osobę) i pokrycie kosztów bieżącego koniecznego utrzymania. Wnioskodawczyni nie dysponuje przy tym oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Wobec powyższego uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.