III SA/Kr 1003/18

|Sygn. akt III SA/Kr 1003/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Janusz Bociąga, WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r., sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umarza postępowanie administracyjne, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. Z. zwrot kosztów postępowania kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Decyzją z [...] 2018 r. Starosta orzekł o zatrzymaniu J. Z. (dale j- skarżący) prawa jazdy kategorii B, C, B+E, C+E do czasu ustania przyczyny zatrzymania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło w związku z nieprzedstawieniem w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Starosta nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.). Decyzją z 19 lipca 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że skarżący zobowiązany był do przedstawienia orzeczenia psychologicznego – obowiązek taki został nałożony ostateczną decyzją z [...] 2017 r. – decyzja w tej sprawie została doręczona 22 grudnia 2017 r. Skoro skarżący nie zgłosił się na badania w okresie ponad 4 miesięcy od daty doręczenia decyzji nakładającej taki obowiązek, to Starosta miał obowiązek orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. Kolegium wskazało również, że skarga na decyzję w przedmiocie nakazania poddania się badaniom psychologicznym została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 czerwca 2018 r., III SA/Kr 327/18. Wbrew zarzutom odwołania, pomimo faktu posiadania przez skarżącego słowackiego prawa jazdy, nie doszło do naruszenia Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 403, str. 18 z późn. zm.) ponieważ w sprawie znajdował zastosowanie art. 11 ust. 2 dyrektywy pozostawiający państwom członkowskim swobodę w wyborze stosowanych regulacji karnych i administracyjno-karnych. W wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Kolegium kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: a. art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.) w zw. z art. 136 ust. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, na skutek przyjęcia, że przepisy te stanowią podstawę do wydania przez starostę decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy wydanego przez organ państwa obcego; b. art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie był władny do zatrzymywania dokumentu prawa jazdy, wydanego przez organ państwa obcego, a także do kierowania osoby legitymującej się takim dokumentem na kontrolne badania psychologiczne; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj: a. art. 8 § 1 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie pobieżnej niewyczerpującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcia faktu, że skarżący miał miejsce zamieszkania na terytorium Słowacji, co wyłączyło względem niego jurysdykcję polskich organów administracji publicznej; b. art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy normy prawne, zarówno polskie, jak i europejskie pozostawiały wątpliwości, co do właściwości polskich organów administracji publicznej; c. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie wydanie zaskarżonej decyzji, mimo niewyjaśnienia dokładnie okoliczności faktycznych sprawy, co doprowadziło do nieuwzględnienia słusznego interesu strony; d. art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego, a także wszystkich podstaw prawnych co doprowadziło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa; e. art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji,; f. art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy z uwagi na miejsce zamieszkania Skarżącego na terytorium Słowacji, zgodnie z art. 11 ust. 2 i art. 12 Dyrektywy 20061126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy przez polski organ administracji publicznej winno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe w całości z powodu prawnej bezskuteczności zatrzymania dokumentu prawa jazdy przez polski organ administracyjny. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i uzasadniało jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że skarżącemu zatrzymano prawo jazdy w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenia prawa drogowego. Podstawą zatrzymania prawa jazdy była decyzja Starosty z [...] 2017 r. wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 z późn. zm.). Skarga na decyzje Kolegium, utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję, została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 czerwca 2018 r., III SA/Kr 325/18. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja z 19 lipca 2018 r. jest już drugim orzeczeniem w tej sprawie. W ocenie Sądu już tylko z tego powodu decyzja ta nie może się ostać w obrocie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26 września 2018 r., II SA/Po 570/18). Nie ma przy tym znaczenia, że zatrzymano prawo jazdy w związku z innymi okolicznościami (nieprzedstawienie badań psychologicznych), skoro decyzja dotyczy tego samego prawa jazdy, a przynajmniej nic innego nie wynika ani z wyrzeczenia, ani z uzasadnienia decyzji. Tylko kontekst okoliczności towarzyszących zatrzymaniu prawa jazdy wskazuje, że zatrzymane zostało słowackie prawo jazdy bowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący posługiwał się takim prawem jazdy. Wokół też właściwości organów w przedmiocie orzekania co do słowackiego prawa jazdy koncentrował się spór rozstrzygany w ww. sprawie III SA/Kr 325/18. Skoro 15 maja 2018 r., kiedy to Starosta wszczął postępowanie w rozstrzyganej sprawie, sprawa poprzedniego zatrzymania prawa jazdy była rozstrzygnięta decyzją Starosty z [...] 2018 r., a następnie ostateczną decyzją Kolegium z [...] 2018 r. – to sprawę powtórnego zatrzymania prawa jazdy należało umorzyć jako bezprzedmiotową na zasadzie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wprawdzie powoływane przez organy przepisy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 136 ust. 1a Prawa o ruchu drogowym) zobowiązują organy do wydania tzw. decyzji związanej w przypadku zaistnienia określonych w nich przesłanek – nie oznacza to jednak obowiązku wydawania wielokrotnie decyzji w przedmiocie "zatrzymania prawa jazdy" – jeżeli poprzednio wydana decyzja nie została uchylona lub prawo jazdy nie zostało zwrócone. W ocenie Sądu sprawy były tożsame ponieważ dotyczyły tego samego prawa jazdy i tego samego kierowcy. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). Przepisy ten stanowiły, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. c); w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 §3). Sąd uwzględnił powyższe okoliczności zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania na podstawie art. 200 oraz art. 205 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności dotyczących wydatków na adwokata lub radcę prawnego oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. W oparciu o powyższe Sąd zasądził od organu kwotę (697 zł) stanowiącą należności z tytułu zastępstwa procesowego (480 zł) dla pełnomocnika – adwokata na podstawie §14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz zwrotu uiszczonego wpisu (200 zł).