III SA/Kr 1004/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu 22 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. M. od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 5 czerwca 2025 r., nr BP.702.2763.2024.E.2207.BKOE.2965 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i sprawę przekazać według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. M. M. – nazywany dalej "Skarżącym", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 5 czerwca 2025 r. (nr BP.702.2763.2024.E.2207.BKOE.2965). Decyzją tą organ nałożył na Skarżącego karę pieniężną przewidzianą w art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693; dalej jako "u.d.p."). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz o przekazanie sprawy, zgodnie z właściwością, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwość miejscową i rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje art. 13 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a"), który stanowi, że wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Odstępstwo od powyższej zasady przewiduje art. 13 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. W tym zakresie wydane zostało min. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 788). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Siedziby oraz obszar właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2024 r. poz. 785). Zgodnie z § 1 pkt 13 ww. rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest właściwy dla obszaru województwa mazowieckiego. Zgodnie z art. 59 § 1 P.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą organ ten nałożył na Skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kara administracyjna została nałożona na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.p.d. Stąd też powołane wcześniej rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, ani żadne inne, nie znajduje zastosowania. W związku z tym stwierdzić należało, że właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 59 § 1 P.p.s.a.