III SA/Kr 1005/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. j. M. K., J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca w skardze wniesionej na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zawarła wniosek "(...) o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wymagalności zaskarżonej decyzji". Powyższy wniosek Sąd traktuje jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie, która taki wniosek składa. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. W niniejszej sprawie zawarte we wniosku ogólne stwierdzenie, że zapłata kary w wysokości 3 000 zł może skutkować naruszeniem płynności finansowej firmy, a w konsekwencji spowodować niemożność zapłacenia przez nią podatku od wynagrodzeń pracowników, składek ZUS i doprowadzi do naliczenia karnych odsetek, nie jest w ocenie Sądu wystarczające od uznania, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Uzasadnienie zatem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności potwierdzających zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona skarżąca wykonująca działalność gospodarczą w postaci [...] nie podała nawet jakie są przychody firmy i nie uwidoczniła w jaki sposób uiszczenie kary może zachwiać kondycją finansową firmy. Nie wskazała na żadne konkretne okoliczności, które miały by spowodować powstanie znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności uzasadniające więc konieczność udzielenia ochrony tymczasowej muszą być uprawdopodobnione w stopniu pozwalającym Sądowi podjęcie stosownej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi odstępstwo od reguły, że decyzji ostateczne podlegają wykonaniu. Podkreślić należy ponadto, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to szkoda, która nie będzie mogła być w jakikolwiek sposób wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Nie będzie też możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W tej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej. Taki obowiązek, zdaniem Sądu, nie wywołuje stanu nieodwracalności, albowiem polega na spełnieniu świadczenia pieniężnego, które jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w wypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpiłby zwrot wpłaconych przez stronę należności. Również wysokość nałożonej aktem administracyjnym kary pieniężnej nie może stanowić sama w sobie podstawy do wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji, gdyż powołany przepis takiej możliwości nie daje. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.