III SA/Kr 101/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 1 września 2015r. nr [...] w przedmiocie zamknięcia sprawy o egzekucję alimentów postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 1 września 2015r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego, działając jako organ przesyłający w trybie konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych od osób zamieszkałych za granicą podpisanej w Nowym Jorku 20 czerwca 1956r. (Dz. U. z 1961r. nr 17, poz. 87), zarządził zamknięcie sprawy z wniosku K. S. działającej imieniem małoletniej K. S. o egzekucję alimentów od R. G. (poprzednie nazwisko S.). Pismem z dnia 20 września 2015r. K. S. wniosła skargę na powyższe zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego zostało wydane w ramach postępowania uregulowanego w ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą sporządzonej w Nowym Jorku w dniu 20 czerwca 1956r. (Dz. U. z 1961r. nr 17, poz. 87). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 23 marca 1998r., sygn. akt OPS 10/97 (ONSA 1998/3/75) wyjaśnił, iż sprawa o przekazanie przez polski organ przyjmujący organowi przyjmującemu innego państwa wniosku osoby uprawnionej, w którym domaga się ona od zobowiązanego dostarczenia utrzymania, na podstawie art. 3 i 4 Konwencji jest załatwiana w postępowaniu administracyjnym, do którego nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że organ przesyłający nie załatwia sprawy w zakresie uznania i wykonania zobowiązania alimentacyjnego między uprawnionym a zobowiązanym, lecz jedynie ułatwia uprawnionemu załatwienie takiej sprawy w innym państwie przez jej przekazanie w trybie Konwencji organowi przyjmującemu, z czym wiąże się obowiązek podjęcia określonych działań przez organ przyjmujący. Oznacza to, że przedmiotem sprawy załatwianej przez organ przesyłający jest podjęcie ściśle określonych działań techniczno-organizacyjnych, dotyczących jedynie sprawy z zakresu prawa rodzinnego. W razie złożenia wniosku przez osobę uprawnioną powstaje stosunek prawny pomiędzy tą osobą a organem przesyłającym, którego istota sprowadza się do konkretyzacji przez organ przesyłający uprawnienia tej osoby, którego treścią jest prawo domagania się przekazania wniosku organowi przyjmującemu w innym państwie, stosunek ten spełnia cechy stosunku administracyjnoprawnego. Sprawa administracyjna załatwiana w trybie art. 3 i 4 Konwencji jest załatwiana przez organ przesyłający w postępowaniu uregulowanym wyłącznie przepisami Konwencji. Na wydane w takim postępowaniu akty lub podjęte czynności przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli dotyczą one przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Na gruncie obowiązujących obecnie przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne możliwość zaskarżenia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa została przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.). Stosownie do art. 52 § 3 tej ustawy warunkiem wniesienia skargi, jest w tym przypadku uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Niewątpliwie w kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa mieści się zaskarżone zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego. W treści tego zarządzenia skarżąca została pouczona, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą składa się w terminie 30 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa lub w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie. Z kolei wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenia zarządzenia z dnia 1 września 2015r. K. S. przed złożeniem skargi nie wezwała jednak organ do usunięcia naruszenia prawa. Złożoną skargę należało zatem uznać za niedopuszczalną, co daje podstawy do jej odrzucenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.