III SA/Kr 1011/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek powstałych od zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego skargę oddala Decyzją z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Ł. G. (dalej jako skarżący) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2019 r. nr [...] odmawiającej umorzenia należności z tytułu odsetek od wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym: A. G. za okres od 1 maja 2012 r. do 23 listopada 2018 r. w kwocie 7.532,21 zł. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym: Decyzją z dnia [...] 2019 r., organ I instancji odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu odsetek od wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz swojej córki A. za okres od 1 maja 2012 r. do 23 listopada 2018 r. w kwocie 7.532,21 zł. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy i przytoczono przepisy prawa, na podstawie których podjęto rozstrzygnięcie w sprawie. Stwierdzono, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej są wypłacane w kwocie po 450,00 zł miesięcznie w okresie od 1 maja 2012 r. do nadal. Od dnia 1 maja 2012 r. do 23 listopada 2018 r. (data wpływu wniosku o umorzenie) łączna wypłacona kwota osobie uprawnionej do świadczeń z funduszu alimentacyjnego wynosi 35.000,00 zł, natomiast odsetki od ww. zadłużenia na dzień 23.11.2018 r. wynoszą 7.487,93 zł. Ponadto organ wskazał, że obowiązek alimentacyjny wobec córki A. został ustanowiony w wyroku Sądu Rejonowego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt [...] zasądzającym alimenty w kwocie po 450,00 zł miesięcznie. Ponieważ skarżący nie wywiązywał się ze swego obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, stało się ono uprawnione do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie zasadzonych alimentów w ww. okresie. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ ocenił sytuację osobistą, zdrowotną rodzinną, majątkową dłużnika i uznał, że brak jest podstaw do umorzenia należności z tytułu odsetek od wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, gdyż nie zaistniało istotne pogorszenie sytuacji rodzinnej bądź dochodowej dłużnika. Skarżący jest osobą zdrową, bez istotnych problemów zdrowotnych i nie znajduje się z rodziną w szczególnie ciężkiej sytuacji rodzinnej i dochodowej, która uniemożliwiałaby spłatę zaległości. Dłużnik oraz jego aktualna partnerka posiadają stale źródła dochodu, dodatkowo skarżący podjął prace dorywcze, rodzina korzysta ze świadczeń rodzinnych i wychowawczych na wspólne dziecko - K. Fakt, że od 1 października 2018 r. skarżący regularnie dokonuje wpłat na poczet należności, w ocenie organu I instancji ma znaczenie, ponieważ może zmienić się jego status dłużnika alimentacyjnego poprzez zwrot prawa jazdy, co umożliwi skarżącemu podjęcie pracy jako kierowca. W odwołaniu skarżący kwestionował zaskarżoną decyzję. Zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7, 77 § 1, 80 i 107 oraz art. 10 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia pełnomocnika i skarżącego o zebraniu materiału dowodowego i umożliwienia wypowiedzenia przed wydaniem decyzji, a także naruszenie prawa materialnego, a to art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez odmowę umorzenia odsetek od zaległości wynikającą z przyjęcia, że podstawą do umorzenia jest istotne pogorszenie sytuacji rodzinnej wnioskodawcy w sytuacji, gdy przepis nic takiego nie wskazuje, błędną ocenę sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy. Decyzją z dnia 18 lipca 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołało art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U.2019.670) oraz wskazało, że ustawowymi przesłankami umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami jest uwzględnienie sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego. Decyzja o umorzeniu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami jest decyzją podejmowaną na zasadzie uznania administracyjnego. Nie oznacza ona dowolności, lecz zasadza się na właściwym ustaleniu stanu faktycznego i jego właściwej ocenie. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą zdrową, bez istotnych problemów zdrowotnych i nie znajduje się z rodziną w szczególnie ciężkiej sytuacji rodzinnej i dochodowej, która uniemożliwiałaby spłatę zaległości. Dłużnik oraz jego aktualna partnerka posiadają stale źródła dochodu, skarżący podjął prace dorywcze, rodzina korzysta ze świadczeń rodzinnych i wychowawczych na wspólne dziecko - K. Skarżący ma średnie wykształcenie, wyuczony zawód to technik ekonomista, jednak zawód wykonywany, to mechanik samochodowy. Pracuje na umowę o pracę na 1/8 etatu, z której osiąga dochód od 1.000 zł do 1.500 zł. Partnerka skarżącego także pracuje. Z akt sprawy ponadto wynika, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy została uchylona decyzją Starosty z dnia [...] 2019 r. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że sytuacja życiowa skarżącego nie uzasadnia zastosowania wnioskowanej ulgi, ponieważ jest on osobą młodą, ma 37 lat i ma możliwości na rynku pracy podjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja skarżącego była szczególnie ciężka na tle innych osób zobowiązanych do alimentacji swoich dzieci. Dlatego Kolegium uznało, że umorzenie odsetek w całości od należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego byłoby niezasadne. Nadto Kolegium powołując się na treść art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazało, że ustawodawca nie przewidział ulgi w postaci umorzenia samych odsetek od należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, co uzasadnia odmowę umorzenia odsetek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji 1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 140 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w decyzji II instancji do wszystkich zarzutów odwołania, a w szczególności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i w rezultacie niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i sporządzenie uzasadnienia, które nie wskazuje jakie fakty organ uznał za udowodnione i na jakich dowodach się oparł; 3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez odmowę umorzenia odsetek od zaległości wynikające z: a. przyjęcia, że podstawą takiego umorzenia jest istotne pogorszenie sytuacji rodzinnej wnioskodawcy w sytuacji gdy na nic takiego nie wskazuje odnośny przepis; b. błędnej oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. .2019.670), dalej jako "ustawa", zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Nie ulega wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy zapada w ramach uznania administracyjnego. Zatem organ ma możliwość, a nie obowiązek umorzenia przedmiotowych należności. Wybór sposobu załatwienia wniosku strony o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego zależy od woli organu, nawet, gdy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie. Rozstrzyganie w ramach uznania administracyjnego wymaga od organu poczynienia ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), który to materiał dowodowy powinien być zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ orzekający w granicach uznania powinien również podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, by załatwić sprawę z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) poprzez wydanie decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.). Obowiązkiem organu administracji jest więc wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu faktycznym i prawnym podjętego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola uznania administracyjnego ograniczona jest wyłącznie do oceny tego, czy w sprawie zachodzą warunki materialnoprawne, uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1406/17, publ. http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać należy, na co słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2429/16, że wszelkiego rodzaju zwolnienia z obowiązku alimentacyjnego (lub świadczeń z nim związanych) mają charakter wyjątkowy i jako takie, zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi, powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający. W związku z tym umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby takie szczególne okoliczności miały miejsce. (...) Za wyjątkową nie może być bowiem uznana sytuacja, będąca efektem działań podmiotu zobowiązanego do alimentacji (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2010r., sygn. akt II SA/Sz 411/10, a także nadal aktualne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2009r., sygn. akt IV SA/Po 570/08, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt I OSK 1166/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 23 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Bd 786/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. akt I OSK 544/07 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu działanie organów w niniejszej sprawie zakończone zostało wydaniem decyzji, która jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy i poddały go prawidłowej ocenie, nie naruszając granic uznania administracyjnego. Jak powyżej wskazano umorzenie należności łącznie z odsetkami (w całości lub w części) na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, jest instytucją o charakterze wyjątkowym, która powinna mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego obowiązku alimentacyjnego. Należy pamiętać bowiem, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone są "w zastępstwie" osoby zobowiązanej, która ze względu na aktualnie trudną sytuację życiową nie jest w stanie podołać ciążącemu na niej obowiązkowi alimentacyjnemu. Już w preambule do ustawy zaznaczono, że dostarczanie środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom, jest w pierwszej kolejności obowiązkiem wskazanych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym członków ich rodziny, a wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do Pomocy państwa w opisanym zakresie zmierza więc przede wszystkim do ochrony dóbr osób uprawnionych do alimentacji tak aby, poprzez brak środków z tytułu alimentów, nie pozostały pozbawione podstawowego zabezpieczenia materialnego. Pomoc ta nie jest nakierowana na zwolnienie osoby zobowiązanej z obowiązku alimentacyjnego wobec osób uprawnionych, który to obowiązek wynika z przepisów prawa. Zobowiązania alimentacyjne rodziców względem dzieci, które wynikają z art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mają charakter obligatoryjny i zwolnić się z nich można tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. I OSK 1549/14). Podkreślić również należy, że z istoty omawianego unormowania wynika, że podmiotem aktywnym w ramach postępowania dowodowego prowadzonego w trakcie tego postępowania administracyjnego jest strona występująca z żądaniem kierowanym do organu administracji, ponieważ to wnioskodawca obowiązany jest wykazać występowanie sytuacji wyczerpujących przesłanki umorzenia ciążących na nim należności. Dla oceny przesłanek umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego istotna jest przy tym nie tylko okoliczność, czy dłużnik aktualnie może wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, ale i to, czy w przyszłości dłużnik będzie mógł spłacać dług alimentacyjny (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2429/14 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący nie wykazał istnienia takich okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem, choćby częściowym ciążącego na nim zobowiązania. Skarżący w przedmiotowej sprawie domagał się częściowego umorzenia należności na rzecz funduszu, w postaci odsetek od zaległości alimentacyjnych. W swoim wniosku do organu wskazał, że jego zadłużenie wobec funduszu wynosi ok. 30.000 zł kapitału oraz 9.000 zł, co powoduje, że miesięcznie naliczane jest ok. 180 zł odsetek od zadłużenia alimentacyjnego. Skarżący wskazał, że ponieważ odebrano mu prawo jazdy, obecnie jest zatrudniony na umowę o pracę na 1/8 etatu i miesięcznie z tego tytułu zarabia ok. 1000-1500 zł. Również jego partnerka zarabia kilkaset zł miesięcznie, a na utrzymaniu mają 4-letniego syna K. Zatem w chwili obecnej skarżący nie ma możliwości żeby regulować zadłużenie w sposób pozwalający na jego zmniejszenie. Nadto skarżący podniósł, że jego zdaniem Fundusz Alimentacyjny nie ma na celu zarobkowania jego kosztem na odsetkach od zadłużenia, dlatego w pierwszej kolejności powinno być ściągane zadłużenie alimentacyjne. Z uwagi na fakt, że najpierw ściąga się odsetki skarżący wniósł o umorzenie odsetek o d zaległości od zaległości głównej. Podkreślić należy, że z treści art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika, że dłużnik alimentacyjny to osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. A to oznacza, że co do zasady każdy dłużnik alimentacyjny, wobec którego egzekucja okazała się bezskuteczna, nie uzyskuje dochodów wystarczających na pokrycie zasądzonych przez sąd alimentów. Samo zatem uzyskiwanie niskich dochodów bądź też nieuzyskiwanie dochodów nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle sytuacji innych dłużników alimentacyjnych. Sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności musi go więc wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Nawet bardzo trudna sytuacja materialna czy zdrowotna nie uzasadnia sama z siebie umorzenia należności. Zawsze bowiem podstawą do przejęcia (czasowego) przez Państwo obowiązku alimentacyjnego rodzica jest bezskuteczność egzekucji należnych alimentów, spowodowana z reguły bardzo trudną sytuacją materialną, rodzinną zobowiązanego. Dotyczy to zatem ex definitione osób w bardzo trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej. Dla zwolnienia się z tego obowiązku dłużnik winien wskazać na okoliczności szczególne, wykraczające poza przyczyny przejęcia obowiązku alimentacyjnego przez Państwo (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1100/17, wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 1030/16). Skarżący w trakcie postępowania administracyjnego pracował na 1/8 etatu i miesięcznie zarabiał 1.000-1.500 zł. Jego partnerka również pracowała, jednak jej zarobki nie były wysokie, a na utrzymaniu mieli 4-letniego syna. Zdaniem Sądu okoliczności te nie przesądzają jednak o braku możliwości dodatkowego zarobkowania. Skarżący jest osobą młodą i zdrową. Dodatkowo posiada wyuczony zawód – technik mechanik, który daje mu duże szanse znalezienia dobrze płatnej pracy. Trudno znaleźć zatem obiektywne przesłanki wyłączające skarżącego z możliwości znalezienia zatrudnienia. Prawidłowo również Kolegium wskazało, że ustawa nie przewidział ulgi w postaci umorzenia samych odsetek od należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a jedynie całkowite lub częściowe umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami. Zatem organ również z tych względów prawidłowo odmówił skarżącemu umorzenia należności na rzecz funduszu, w postaci odsetek od zaległości alimentacyjnych. Pozostałe zarzuty skargi są niezasadne. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno i czytelnie wynika, jakimi względami organ kierował się w swym rozstrzygnięciu. Organ wziął pod uwagę okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz argumentację skarżącego co do jego sytuacji materialnej. Skarżący nie wykazał, że jest niezdolny do pracy i zarobkowania mogącego umożliwić zarówno utrzymanie siebie, swojej rodziny, jak i spłatę wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Sąd uznał za zasadny podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak odniesienia się przez Kolegium do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez organ I instancji. Sąd podziela jednak pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17, że przepis art. 10 § 1 K.p.a. wymaga każdorazowo zbadania, czy niezapewnienie stronie udziału na pewnym etapie postępowania administracyjnego mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ponieważ zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że uniemożliwiono jej w ten sposób dokonania konkretnych czynności procesowych. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, w jaki sposób brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił mu dokonanie czynności procesowych ani nie wskazał tych czynności. W związku z tym powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.