III SA/Kr 1018/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 10 czerwca 2010r. skarżący K. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009r. Nr [...]. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja bezprawnie pozbawia go prawa do świadczenia finansowego przysługującego mu z mocy przepisów ustawowych. Powoduje to, że w obrocie prawnym pozostaje akt dotknięty wadą. Zdaniem skarżącego, takie działanie organów administracyjnych nie może być uznane za pogłębiające kulturę prawną i zaufanie do organów władzy państwowej. Ponadto na skutek wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie może korzystać z przysługujących mu świadczeń finansowych. W związku z tym będzie dochodził przed sądem cywilnym odsetek ustawowych od nieterminowo wypłaconych świadczeń finansowych. Spowoduje to znaczne wydatki z budżetu organu administracyjnego lub budżetu państwa. Dodatkowo skarżący ponosi straty, gdyż należnych mu środków nie może wykorzystać i pomnażać w stopniu znacznie większym niż należne odsetki ustawowe. Poza tym z prowadzonymi postępowaniami odwoławczymi i skargowymi wiąże się konieczność ponoszenia kosztów przez skarżącego oraz Skarb Państwa. Skarżący stwierdził również, że toczącym się postępowaniom musi poświęcać czas, który mógłby przeznaczyć na pracę zarobkową lub prace gospodarcze, do których wykonania musi odpłatnie wynajmować ludzi. Skarżący wskazał także, że okoliczności sprawy uzasadniają również roszczenie o zadośćuczynienie wyrządzonej mu bezprawnym działaniem krzywdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.: "Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. § 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy." Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 w/w ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uzasadnił w sposób przekonujący swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, żadna ze wskazanych przez skarżącego okoliczności nie może stanowić przesłanki przemawiającej za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności za uwzględnieniem wniosku skarżącego nie może przemawiać to, że będzie on dochodził odsetek ustawowych od nieterminowo wypłaconych świadczeń finansowych, co z kolei spowoduje znaczne wydatki z budżetu państwa. Okoliczność ta nie dotyczy skarżącego i nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również to, że skarżący musi poświęcać własny czas i pieniądze na dochodzenie swoich uprawnień nie może być, zdaniem Sądu, potraktowane jako argument przemawiający za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Każda osobą dochodząca swoich praw w postępowaniu przed właściwymi organami lub sądami musi się liczyć z tym, że będzie ponosić związane z tym koszty i będzie musiała poświęcić temu swój czas. Jeżeli strona uważa, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania może ubiegać się o zwolnienie z obowiązku ich uiszczenia. Nie można jednak uznać, że dochodzenie własnych roszczeń i uprawnień oraz korzystanie z konstytucyjnego prawa do sądu wyrządza stronie znaczną szkodę lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Tym samym, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, ze natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki w postaci materialnej bądź niematerialnej. Mając powyższe na względzie – na podstawie powołanych przepisów oraz art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.