III SA/Kr 102/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. na działanie Urzędu Miasta w przedmiocie zameldowania i wydania dowodu osobistego, postanawia skargę odrzucić. Skargą datowaną dnia [...].12.2005r. R. A. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego działanie Urzędu Miasta, który zdaniem skarżącego niesłusznie żąda w procedurze wydania nowego dowodu osobistego przedłożenia dwóch identycznych zdjęć i od tego uzależnia wydanie tego dokumentu. Ponadto zaskarżył też działanie tegoż urzędu, który podczas procedury zmiany zameldowania żąda podania danych o byłym współmałżonku. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie niezgodności z prawem żądania dwóch identycznych zdjęć - uznania za prawidłowe złożonego wniosku o wydanie dowodu osobistego i nakazanie rozpatrzenia tego wniosku - uznanie za niezgodą z prawem interpretację UM zawartą w pismach z dnia [...].07.2005 i [...].11.2005 - stwierdzenie za niezgodne z prawem żądania danych byłego współmałżonka i zmiany procedur w tym zakresie -zasądzenia kosztów postępowania -zadośćuczynienie za poniesione straty niematerialne W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. Jako uzasadnienie wniosku o odrzucenie skargi podniesiono, że wniesienie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne ze względu na to, że strona skarżąca uchybiła obowiązkom wynikającym z treści art. 52 §1 i §2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z których wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, zaś w sytuacji określonej w art. 52 §4 - po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podniesiono ponadto, że z treści art. 3 § 2 tej ustawy wyraźnie wynika co może być przedmiotem kontroli działalności administracyjnej przez sądy administracyjne, a przedmiot niniejszej skargi nie mieści się w katalogu tych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powołany został do kontroli działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także bezczynność organów w tych przypadkach, jak również na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżone niniejszą skargą działanie Urzędu Miasta pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Czynności, które opisuje skarżący w skardze, a podjęte przez właściwy organ administracyjny w toku prowadzonego postępowania zmierzającego do dokonania materialno-technicznej czynności zameldowania i wydania dokumentu w postaci dowodu osobistego nie są bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie mogą być kwalifikowane jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Należy też stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpał przewidzianego trybu postępowania. Jak wynika bowiem z art. 52 § 1 cyt. powyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 3 i 4 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tego wymogu skarżący nie dopełnił. W przedmiotowej sprawie od ewentualnej decyzji w przedmiocie zameldowania lub odmowy zameldowania (gdyby taka została wydana, stosownie do art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych) istniałaby możliwość wniesienia odwołania do organu II instancji, co byłoby warunkiem koniecznym poprzedzającym złożenie skargi. Obowiązek poprzedzenia skargi wyczerpanie środków zaskarżenia dotyczy także skargi na bezczynność. Należy podnieść, że zgodnie z obowiązującymi przepisami istnieje możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu w przypadkach, o których mowa w art.3 pkt 1-4 w/w ustawy, to jest bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, lub rozstrzygających sprawę co do istoty oraz inne aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jeżeli zatem w ocenie skarżącego organ administracyjny pozostaje w bezczynności nie dokonując zameldowania i/lub nie wydając mu dowodu osobistego, także taką skargę winien był skarżący poprzedzić wyczerpaniem przysługujących mu w przypadku bezczynności środków prawnych. Mając powyższe na uwadze, wobec braku kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie, skarga musi ulec odrzuceniu, stosownie do treści art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.