III SA/Kr 1022/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia oddalić wniosek. Decyzją z dnia 6 maja 2015 r. nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. Nr [...] o skierowaniu M. Ł. na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M. Ł., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w tym stanie rzeczy wykonanie skierowania na badania lekarskie jest zdecydowanie przedwczesne. Wyjaśnił, że rezultatem podjętych przeze niego działań procesowych będzie zapewne przywrócenie mu terminu do wniesienia apelacji, a co za tym idzie - pozbawienie wyroku sądu karnego tak prawomocności, jak i wykonalności. Wstrzymanie się z wykonaniem decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy na gruncie karnym będzie zgodne z przepisami prawa i pozwoli uniknąć zbędnego angażowania mnie, jaki i właściwych instytucji medycznych do podejmowania działań, które obecnie są przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Stosownie do powyższych uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie danego aktu. Nadto podnieść należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wniosek M. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest nieuzasadniony. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie powołał zarzuty merytoryczne do zaskarżonej decyzji, a nie wskazał na przesłanki wstrzymania wykonania aktu z art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji polegać będzie na konieczności poddania się przez skarżącego badaniom lekarskim w odpowiednim ośrodku medycyny pracy. Skutek ten nie spowoduje zatem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niego. W ochronie tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie chodzi bowiem o normalne skutki wykonania decyzji, ale o skutki kwalifikowane jej wykonania. W ocenie Sądu wnioskodawca nie wykazał, by w jego konkretnej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki inne niż normalne będące następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.