III SA/Kr 103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. U. i Z. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za uzasadnione i wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia skargę odrzucić M. U. i Z. N. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, którym orzeczono o uznaniu zażalenia i o wyznaczeniu dodatkowego terminu załatwienia sprawy na 2 miesiące od momentu doręczenia tego postanowienia. Skarżące podniosły, że w/w postanowienie nie rozstrzygnęło sprawy merytorycznie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wskazując, że na wydane postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest skarga na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 grudnia 2011 r. orzekające o uznaniu zażalenia za uzasadnione i orzekające o wyznaczeniu dodatkowego terminu sprawy Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z akt badanej sprawy, kwestionowane postanowienie wydane zostało z powołaniem się na przepis art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1971 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a., na skutek zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a., który przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Podkreślić należy, że podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących postępowania zażaleniowego, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, jest zamknięty. Zażalenie może być bowiem wniesione tylko na postanowienia, enumeratywnie wyliczone w Kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. W konsekwencji skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.