III SA/Kr 1035/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2015 nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, II. ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację podał, że nie ma osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1700 zł brutto. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że netto jego zarobek wynosi zaledwie 1300 zł. Po dokonaniu opłat za czynsz, prąd i gaz oraz zakupie lekarstw pozostaje mu raptem ok. 500 zł na żywność. Nie ma innych dochodów. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to obrazuje, że skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotnie gospodarującą, utrzymującą się z niewielkiej pensji, bez majątku. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżący ma do dyspozycji po opłaceniu stałych obciążeń związanych z koniecznością zapłaty czynsz i mediów wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania środków na koszty sądowe i wynagrodzenie dla pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ich ponieść. Biorąc to pod uwagę udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.