III SA/Kr 1038/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokata A. P. Kancelaria Adwokacka w K ul. [...] kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2014 r. znak: [...] odmówił przyznania E. S. świadczenia w formie zasiłku rodzinnego na A. J. na okres zasiłkowy 2014/2015, oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2015/2016 na A. J. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 1 ust. 2, ust. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013 r. poz. 3). W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 22 września 2014 r. E. S. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku rodzinnego na córkę A. J. oraz o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego. Do wniosku została załączona karta pobytu wystawiona przez Komendanta Państwowej Straży Granicznej z dnia 28 sierpnia 2014 r. zezwalająca E. S. na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych. Prezydent stwierdził, że wśród osób wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych uprawnionych do korzystania ze świadczeń rodzinnych brak jest osób, które posiadają zgodę na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych. Dlatego brak było podstaw prawnych do przyznania świadczeń rodzinnych E. S. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. S., podnosząc, że czuje się dyskryminowana ze względu na jej status, tj. fakt iż podstawą jej pobytu na terenie Polski są względy humanitarne. Podkreśliła, że jej dziecko urodziło się w Polsce i ma obywatelstwo polskie, a ona sama je wychowuje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 kwietnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 127, art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. nr 264, poz. 1650 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego złożony został przez E. S. - obywatelkę Ugandy, legitymującą się kartą pobytu wydaną przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w dniu 30 lipca 2014 r., na podstawie zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych. W ocenie Kolegium E. S. nie jest cudzoziemcem, do którego stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ponadto Ugandę i Rzeczpospolitą Polską nie wiążą umowy dwustronne o zabezpieczeniu społecznym. E. S. nie korzysta też z zezwoleń na: pobyt stały lub na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, które w świetle ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym art. 1 ust 2 pkt 2 lit. "c" uprawniałyby ją do otrzymania świadczeń rodzinnych. Ponadto E. S. nie posiada również statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, pomimo że zamieszkuje wraz z córką A. J. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który daje postawę do uzyskania uprawnienia do wnioskowanych świadczeń. Kolegium wyjaśniło, że posiadana przez E. S. zgoda na pobyt ze względów humanitarnych, stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, powoduje, że odmawia się wszczęcia postępowania o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym nie może ona korzystać z uprawnień do wydania zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. To zaś oznacza, że nie zachodziły kolejne przesłanki dające podstawę do skutecznego ubiegania się przez E. S. o świadczenia rodzinne. Kolegium wyjaśniło także, że udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 240 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach było podstawą do wydania E. S. przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w dniu 30 lipca 2014 r. karty pobytu. Jednakże podkreślono, że dokument ten nie zawiera adnotacji "dostęp do rynku pracy" i tym samym nie zachodzą w sprawie okoliczności z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. "d" ustawy o świadczeniach rodzinnych, warunkujące uprawnienie cudzoziemców do świadczeń rodzinnych. Dlatego Kolegium uznało, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła żadna przesłanka powodująca to, że cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie zgody na pobyt ze względów humanitarnych przysługują uprawnienia do świadczeń rodzinnych. Skargę na decyzję SKO wniosła E. S., zarzucając błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 127 i 186 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca podniosła, że w myśl art. 87 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy cudzoziemiec posiadający zgodę na pobyt ze względów humanitarnych jest uprawiony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem przysługujący skarżącej status jest tożsamy z przyznaniem prawa do pracy bez konieczności uzyskiwania w tym zakresie jakichkolwiek uprzednich pozwoleń na pracę. Skarżąca wskazała też na treść art. art. 87 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i podniosła, że powołane przepisy wskazują jednoznacznie, iż w przypadku osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie pobytu ze względów humanitarnych, uprawnionych z mocy prawa do wykonywania pracy na terytorium kraju, w przyznawanej karcie pobytu nie umieszcza się adnotacji o dostępie do rynku pracy. Zdaniem skarżącej świadczy to o szerszej ochronie przy znanej cudzoziemcom przebywającym na terenie Polski na podstawie pobytu ze względów humanitarnych. Dlatego uznanie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczeń wynikających z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, jest sprzeczne z logiczną wykładnią powołanych przepisów z zastosowaniem argumentum a maiori ad minus. Ponadto skarżąca wskazała, że wprowadzona mocą ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach zmiana ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegająca na dodaniu w art. 1 w ust. 2 w pkt 2 lit. "d", miała na celu rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do świadczeń rodzinnych o cudzoziemców posiadających kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Tym samym uznanie, iż w sytuacji, gdy działania państwa zmierzają do przyznawania szerszej ochrony cudzoziemcom, stwierdzenie, że obecnie nie istnieją występujące przed dokonanymi zmianami podstawy do przyznania mi wskazanych świadczeń, jest nielogiczne i sprzeczne także z systemową i celowościową wykładnią powoływanych przepisów. Skarżąca podała, że od czasu, gdy w ubiegłych latach również dopiero w wyniku wnoszonych przez skarżącą odwołań ostatecznie stwierdzano, że prawo do zasiłku skarżącej przysługuje, sytuacja skarżącej i jej dziecka nie zmieniła się. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. ustanowił dla skarżącej adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wyżej wskazanych zasad prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2015.114 j.t. ,m), dalej u.ś.r., określa ona warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Stosownie zaś do treści art. 1 ust. 2 u.ś.r. świadczenia rodzinne przysługują: 1) obywatelom polskim; 2) cudzoziemcom: a) do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów dwustronnych o zabezpieczeniu społecznym, c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463 i 1004), lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy. 3. Świadczenia rodzinne przysługują osobom, o których mowa w ust. 2, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Z treści art. 1 ust. 2 u.ś.r. wynika więc, że określając zakres podmiotowy podlegający regulacji u.ś.r. ustawodawca rozróżnił dwie kategorie podmiotów : obywateli polskich i cudzoziemców. Z uwagi na stan faktyczny sprawy wskazać trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. 2013.1650), cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego. Okolicznością niesporną w sprawie jest, że skarżąca jest cudzoziemcem. Dlatego też, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt.2) , lit. a) - d) u.ś.r. warunkiem przysługiwania jej świadczeń rodzinnych, w tym zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku jest przynależność do któregoś z kręgu podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt.2), lit. a)- d) u.ś.r. , przy równoczesnym spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 3 art. 1 u.ś.r. Brak przynależności do którejś z kategorii podmiotów - cudzoziemców wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. a) - d) ustawy, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia rodzinnego, bez potrzeby badania i ustalania przez organ okoliczności, o których mowa w ust. 3 tego przepisu. Zgodnie ze stanowiskiem organów orzekających w kontrolowanej sprawie, skoro skarżąca nie posiada statusu uprawniającego ją do zaliczenia do kręgu uprawnionych do świadczeń rodzinnych cudzoziemców, określonego art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. a), b) i c), nie jest także cudzoziemcem na karcie pobytu skarżącej brak adnotacji "dostęp do rynku pracy" to nie przysługuje jej zasiłek rodzinny ani dodatek do tego zasiłku. Skarżąca nie kwestionuje ustalenia, że nie należy do żadnej z kategorii cudzoziemców, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. a), b) i c) u.ś.r. , oraz nie jest obywatelem państwa trzeciego, który uzyskał zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, ani obywatelem państwa trzeciego przyjętym w celu podjęcia studiów ani obywatelem państwa trzeciego mającym prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy (art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. d) - jest to okoliczność niesporna. Spór w sprawie dotyczy natomiast interpretacji przepisu art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. d) u.ś.r. w związku z art. 87 ust. 1 pkt. 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2015.149 j.t.). Zdaniem skarżącej, skoro przepis ten stanowi, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych, to status ten jest tożsamy z przyznaniem jej prawa do pracy bez konieczności uzyskiwania w tym zakresie jakichkolwiek uprzednich pozwoleń na pracę, oraz że w przypadku skarżącej nie umieszcza się w karcie pobytu adnotacji o dostępie do rynku pracy. Dodatkowo skarżąca wskazuje, że nie należy do kręgu osób zwolnionych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, o których mowa w art. 87 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącej nie mogła odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi. Poza niespornymi, wskazanymi wyżej okolicznościami niesporne jest nadto, że skarżąca legitymuje się kartą pobytu ważną do dnia 28 sierpnia 2016 r. , z której to karty wynika, że skarżącej udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych (kserokopia karty pobytu w aktach adm.). Jak wynika z przepisów art. 226 pkt. 1 i art. 240 pkt. 4 u.c. , cudzoziemcowi może być wydany dokument w postaci karty pobytu i dokument taki wydaje się (m. in.) cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Natomiast art. 244 pkt. 11 u.c. stanowi, że w karcie pobytu umieszcza się adnotację "dostęp do rynku pracy" – w przypadku zezwolenia udzielonego cudzoziemcowi uprawnionemu do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt. 4a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych. Z łącznego odczytania przepisów art. 87 ust. 4a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 244 pkt. 11) u. c., oraz art. 1 ust. 2 pkt. 2) lit. d) u.ś.r. wynika, że samo uprawnienie skarżącej do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych nie stanowi wystarczającej podstawy do skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku rodzinnego. Uprawnienie, o którym mowa w art. 87 ust. 4a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi tylko podstawę do skutecznego ubiegania się przez cudzoziemca do uzyskania zezwolenia na pracę. Czym innym jest więc "uprawnienie do wykonywania pracy" a czym innym zezwolenie na pracę, którego uzyskanie regulują przepisy art. 88 i nast. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca zupełnie pomija w swojej argumentacji treść art. 244 ust. 1 pkt. 11 u.c., z którego wyrażnie wynika, że adnotacja "dostęp do rynku pracy", której brak w karcie pobytu skarżącej, umieszczana jest w tej karcie w przypadku udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi uprawnionemu do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Inaczej mówiąc, tylko cudzoziemiec "uprawniony", o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt. 1) – 11a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, może skutecznie ubiegać się o uzyskanie zezwolenia (na zasadach wynikających z 88 i nast. ustawy) i tylko w przypadku udzielenia takiego zezwolenia zamieszcza się w karcie pobytu adnotację "dostęp do rynku pracy", o której mowa w art. 244 ust. 1 pkt. 11 u.c. , a której to adnotacji brak na karcie pobytu skarżącej. Natomiast cudzoziemiec nie należący do kategorii osób wymienionych w art. 87 ust. 1 pkt. 1)-11) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może w żadnym wypadku uzyskać zezwolenia na pracę, ponieważ zgodnie tym przepisem nie jest uprawniony do jej wykonywania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżąca, że w przypadku pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych, nie umieszcza się w jej karcie pobytu adnotacji "dostęp do rynku pracy" - przeczy temu nie wymagająca dalszych zabiegów interpretacyjnych treść art. 244 ust. 1 pkt. 11 u.c., oraz treść art. 87 ust. 1 i 2 i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Posiadanie uprawnienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1 tej ustawy, jest jedną z koniecznych przesłanek udzielenia zezwolenia, które stanowi skonkretyzowanie tego uprawnienia i stanowi jednocześnie podstawę do umieszczenia stosownej adnotacji. Wskazać nadto należy w niniejszej sprawie na treść art. 6 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zasada ta oznacza, że organy mają obowiązek działania na podstawie i w granicach przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Przepis art. 1 ust. 2 pkt. 2) u.ś.r. został zmieniony ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (art. 486), m. in. przez dodanie lit. d) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Obowiązuje on od dnia 1 maja 2014 r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy o cudzoziemcach. Karta pobytu została wydana skarżącej jako cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych w dniu 28 sierpnia 2014 r. a więc po wejściu w życie zmiany art. 1 u.ś.r., oraz ustawy o cudzoziemcach. Wniosek o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku rodzinnego i dodatku do tego zasiłku skarżąca złożyła w dniu 22 września 2014 r. W braku odmiennej regulacji organy były więc obowiązane rozstrzygając wniosek skarżącej zastosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania. Podkreślenia nadto wymaga, że w zakresie kompetencji organów rozstrzygających w przedmiocie świadczeń rodzinnych nie leży ustalanie przyczyn, dla których skarżąca nie posiada w aktualnej karcie pobytu adnotacji "dostęp do rynku pracy", ani też ocena, czy pomimo braku takowej adnotacji jest ona cudzoziemcem dostęp ten posiadającym, czy też nie. Nie jest to także okoliczność, która może być wykazana w toku postępowania jakimikolwiek innymi dowodami, czy też ustaleniami czynionymi przez organy na podstawie ustawy o cudzoziemcach. Wobec wyraźnej i nie budzącej wątpliwości treści omówionych wyżej przepisów, posiadanie w karcie pobytu adnotacji, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt. 2) lit. d) u.ś.r. stanowi konieczny warunek skutecznego ubiegania się przez skarżącą o przyznanie świadczeń rodzinnych. Skoro ze względów wyżej przedstawionych skarga okazała się nieuzasadniona, należało na podstawie art. 151 ppsa orzec jak w sentencji. O wynagrodzeniu ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącej orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ppsa.