III SA/Kr 1040/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku skargę oddala. Wojewoda działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania T. L., od decyzji Starosty (Dyrektora Urzędu Pracy Powiatu [...]) z [...] 2019 roku, znak: [...], orzekającej o pozbawieniu T. L., statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy za okres od 26 stycznia do 10 maja 2016 r. z powodu przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 13 listopada 2015 r do 10 maja 2016 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W dniu 26 stycznia 2016 r. T. L. zarejestrował się w Urzędzie Pracy Powiatu [...], jako osoba bezrobotna od 26 stycznia 2016 roku (decyzja z [...] 2016 roku, znak: [...]) oraz przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku (decyzja z [...] 2016 roku, znak: [...]). Prawo do zasiłku dla bezrobotnych utracił on od 24 lipca 2016 r. z powodu upływu okresu jego pobierania (decyzja z [...] 2016 r.). W związku z podjęciem zatrudnienia od 4 kwietnia 2018 r. organ I instancji orzekł o pozbawieniu go statusu bezrobotnego (decyzja z [...] 2018 roku, znak: [...]). W dniu 24 kwietnia 2019 roku do Urzędu Pracy Powiatu [...], wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informujące, że przyznano T. L., prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 13 listopada 2015 r. do 10 maja 2016 r. W konsekwencji powyższego organ I instancji orzekł o pozbawieniu T. L., statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy od 26 stycznia 2016 r. do 10 maja 2016 r. z powodu przyznania T. L. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 13 listopada 2015 r. do 10 maja 2016 r. (decyzja z 8 maja 2019 roku, znak: OP.710.84.2019  T. L. złożył odwołanie tej decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez przyjęcie, że od 26 stycznia 2016 r. nie spełniał warunków do posiadania statusu bezrobotnego a tym samym prawa do zasiłku, oraz naruszenie art. 78 ust. 4 ustawy poprzez przyjęcie, że przepis ten obejmuje również przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego orzeczeniem sądu. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie stwierdził, że zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do (...) świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano (...) świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Powyższe oznacza, że statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Skutkuje to w efekcie pozbawieniem tego statusu, a co za tym idzie - również prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko za okres, za który przyznano owe świadczenia. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w obowiązującym orzecznictwie wojewódzkich sadów administracyjnych. Z treści art. 78 ust. 4 ustawy jednoznacznie wynika, że ma on zastosowanie do sytuacji, gdy dana osoba nabyła status bezrobotnego, a następnie osobie tej przyznano prawo do renty, przy czym przepis ten stosuje się również wówczas, gdy renta zostanie przyznana za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego. W niniejszej sprawie bezspornie wypełniły się przesłanki określone w tym przepisie, co obligowało organ do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres, za który przyznano mu rentę. Nie sposób zatem zarzucić Sądowi, który ocenił zaskarżoną decyzję jako prawidłową, naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 roku, sygn. akt I OSK 3012/14). W wyniku rejestracji z 26 stycznia 2016 r. T. L. uzyskał status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od 26 stycznia 2016 roku w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku. Bezrobotnym w myśl definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy może być osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Tymczasem w okresie kiedy T. L. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna był on również osobą niezdolną do pracy i z tego tytułu przyznano mu świadczenie rehabilitacyjne za okres od 13 listopada 2015 r. do 10 maja 2016 r. W wyniku przyznania świadczenia rehabilitacyjnego nie mógł on jednocześnie posiadać statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Po uzyskaniu takiej informacji organ I instancji prawidłowo pozbawił T. L. statusu osoby bezrobotnej a także pozbawił prawa do zasiłku od dnia uzyskania tego świadczenia do końca okresu na jaki świadczenie rehabilitacyjne przyznano. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę decyzję Wojewody T. L. zarzucił wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż w dacie uzyskiwania statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku spełniał przesłanki do otrzymania zasiłku , a w szczególności nie był niezdolny do pracy. Na rozprawie dodał, że wsteczne przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego wyrokiem sądu, także za okres obejmujący pobieranie zasiłku dla bezrobotnych i to już po okresie pobierania tego świadczenia, spowodował stan pobierania dwóch świadczeń, czego skarżący nie mogła przewidzieć. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej "p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny i został przedstawiony w stanowisku stron, zatem nie ma potrzeby go powtarzać. Spór dotyczy rozstrzygnięcia, czy należycie organ zastosował art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czy też nie mógł zastosować tego przepisu. Przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty specjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nie może, zatem budzić wątpliwości, że z woli ustawodawcy, przyznanie bezrobotnemu świadczenia rehabilitacyjnego nakłada na organ obowiązek "pozbawienia" go statusu osoby bezrobotnej. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi zatem do przyjęcia, iż pozbawienie takie następuje za cały ten okres z mocą wsteczną. Przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy reguluje bowiem właśnie sytuacje osób, którym organ wstecznie przyznał świadczenie rehabilitacyjne z tytułu niezdolności do pracy. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że nie jest możliwe równoczesne korzystanie z prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i uprawnień wynikających ze statusu bezrobotnego. W przypadku natomiast zbiegu takich uprawnień – jak miało to miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy – organ pozbawia stronę statusu bezrobotnego. Sąd podziela stanowisko organów, iż omawiany przepis posiada charakter całkowicie samodzielny. Oznacza to, że do wydania orzeczenia o pozbawieniu statusu bezrobotnego wystarczy samo ziszczenie się przesłanek określonych w jego dyspozycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 755/17 ( publ.:orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać też należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poza różnymi kryteriami, jakie musi spełniać osoba bezrobotna, ustawodawca wskazał m. in. to, iż osoba taka musi być zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Tego typu zapis w sposób oczywisty wyklucza więc z kręgu potencjalnych bezrobotnych osoby, które nie są zdolne do podjęcia zatrudnienia, a więc m. in. osoby, którym przyznano prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Skoro zatem nie było w sprawie sporne, że wyrokiem sądu zostało przyznane stronie świadczenie rehabilitacyjne za okres od 13 listopada 2015 r. do 10 maja 2016 r., to w tym okresie T. L. był niezdolny do podjęcia zatrudnienia, w konsekwencji czego odpadła jedna z istotnych przesłanek do posiadania statusu bezrobotnego. Nie można bowiem zaaprobować stanu, w którym skarżący byłby w tym samym okresie zarówno osobą bezrobotną, jak i osobą niezdolną do pracy. W dniu 24 kwietnia 2019.r. Urząd Pracy Powiatu [...] został poinformowany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, że wyrokiem sądu T. L. został przyznany zasiłek rehabilitacyjny za okres od 13 listopada 2015 r. do 10 maja 2016 r , a więc częściowo za okres kiedy był osobą bezrobotną, z prawem do zasiłku od dnia 26 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017, poz. 1368 ze zm.) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Skarżący był osobą bezrobotną od 26 stycznia 2016 r. Bezrobotnym w myśl definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy może być osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Tymczasem skarżący w okresie kiedy był zarejestrowany jako osoba bezrobotna był osobą niezdolną do pracy i z tego tytułu przyznano mu świadczenie rehabilitacyjne do 10 maja 2016r. Po uzyskaniu takiej informacji organ I instancji zasadnie pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 26 stycznia 2016 r. do 10 maja 2016 r. Po upływie okresu ustalonej niezdolności do pracy, tj. od 11 maja 2016 r. do 3 kwietnia 2018 r. skarżący zachował status osoby bezrobotnej. Reasumując nie jest możliwe pobieranie za ten sam okres świadczenia rehabilitacyjnego z tytułu niezdolności do pracy oraz zasiłku dla bezrobotnych, a więc świadczenia przysługującego osobom zdolnym i gotowym do podjęcia zatrudnienia. Skoro okazało się, że skarżący w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej i pobierania z tego tytułu zasiłku była osobą niezdolną do pracy, której przyznano świadczenie rehabilitacyjne, zasadnie organy obu instancji pozbawił go statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych, za ten okres. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu i zasadnie została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się nieuzasadniona, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.