III SA/Kr 1042/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat B. W. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lipca 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2020 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu R. B. (dalej: skarżący) świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 225 zł za miesiąc maj 2020 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 1 kwietnia 2020 r. skarżący złożył do MOPS wniosek o udzielenie pomocy min. w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 225 zł za miesiąc maj 2020 r. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2020 r. udzielił skarżącemu wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, a uzyskiwany przez niego dochód nie przekracza ustalonego kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, tj. 701 zł. Legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności z możliwością podjęcia pracy na otwartym ryku pracy. Przyznano, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie zgodził się z zapadłym rozstrzygnięciem twierdząc, że organ I instancji niewłaściwie ustalił stan faktyczny sprawy, a sprawa nie została załatwiona zgodnie z jego interesem. Skarżący podniósł, że nie otrzymał decyzji o przyznaniu zasiłku za kwiecień i czerwiec. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 2 ust. 1, art. 3, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm.) oraz Uchwałę XCV/1425/14 Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2014 r., poz. 415), a także podzielając ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji stwierdzono, że skarżący spełnił kryteria uzyskania wnioskowanej pomocy. Podano, że skarżący nie kwestionował wysokości przyznanego zasiłku ale okres na jaki ono przyznane zaskarżoną decyzją. W tym kontekście wskazano, że przedmiotowe świadczenie zostało skarżącemu przyznane również na miesiące kwiecień, czerwiec i lipiec. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zakwestionował zapadłe rozstrzygnięcie twierdząc, że nie jest pewien czy rozstrzygnięcie dotyczy jego osoby albowiem w treści uzasadnienia decyzji jest mowa o R. B., gdy tym czasem on ma na imię R. Skarżący podnosił też argumenty odnośnie odmowy przyznania mu świadczeń za czerwiec 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa. Skarżący zaskarżył decyzję przyznającą mu zasiłek celowy z przeznaczeniem na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 225 zł za miesiąc maj 2020 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.). Zasady ogólne wskazanej ustawy - wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 - stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków. Katalog świadczeń z pomocy społecznej został określony w art. 36 ustawy o pomocy społecznej. Wśród nich znajduje się zasiłek stały, zasiłek okresowy i zasiłek celowy. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 i ust. 2 wymienionej wyżej ustawy o pomocy społecznej stanowią, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). W realiach kontrolowanej sprawy organy prawidłowo ustaliły sytuację życiową skarżącego oraz fakt spełnienia ustawowych przesłanek do uzyskania zasiłku celowego. Nie kwestionowano jego trudnego położenia, a także zgłaszanych przez niego potrzeb w zakresie przyznania środków na przygotowanie posiłków. Słusznie uznano, że skarżący spełnia przesłanki określone w Uchwale XCV/1425/14 Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania. Warunkiem przyznania w ramach programu świadczenia pieniężnego na dożywianie, niepodlegającego zwrotowi, jest zachowanie 150 % kryterium dochodowego odpowiednio dla osoby samotnie gospodarującej lub dla osoby w rodzinie. W czasie orzekania w niniejszej sprawie przez organy obu instancji, kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, o którym mowa w art. 8 ust. pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, wynosiło - zgodnie z § 1 pkt 1 lit "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2018r. poz. 1358-obwiązującego od 1 października 2018 r.) - 701 zł. Równowartość 150% tego kryterium stanowi zatem kwotę 1051,50 zł. Odnośnie zarzutu skargi, dotyczącego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący to R. B. podczas gdy skarżący nazywa się R. B. Sąd stwierdza, że jest to oczywista omyłka pisarska organu, która podlega wyeliminowaniu w trybie sprostowania. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktyczne, które wzięte były pod uwagę przy wydaniu rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazują, że decyzja dotyczy osoby skarżącego. Co istotne w treści samego rozstrzygnięcia wymieniono prawidłowo R. B. i jemu też doręczono zaskarżony akt. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie naruszyły też przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte w ramach uznania administracyjnego nie nosi znamion dowolności i zostało poprzedzone właściwą oceną materiału dowodowego dokonaną zgodnie z zasadami logi i doświadczenia życiowego. A zatem Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji - na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz art. 151 P.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.