III SA/Kr 1047/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 16 sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2018 r. nr [...] o obniżeniu K. K.(w skrócie skarżącemu) z dniem 1 sierpnia 2018 r. dodatku służbowego przyznanego na czas nieokreślony o 20 % tj. o kwotę 140 zł miesięcznie do wysokości 560 zł miesięcznie. Jako podstawa prawna orzeczenia wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. dalej k.p.a.). Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika następujący stan faktyczny: Skarżący, na podstawie orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2018 r. nr [...], został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, za co została mu wymierzona kara nagany. Orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 czerwca 2018 r. nr [...]. W związku z powyższym Naczelnik Wydziału Sztab Policji Komendy Powiatowej Policji zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem personalnym o obniżenie skarżącemu z dniem 1 sierpnia 2018 r. dodatku służbowego przyznanego na czas nieokreślony o 20%. Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2018 r. z dniem 1 sierpnia 2018 roku obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 20%. W odwołaniu od ww. rozkazu, skarżący zawarł prośbę o wstrzymanie wykonania kary dyscyplinarnej nagany, którą umotywował zamiarem złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Komendant Wojewódzki Policji, odnosząc się do treści przepisu § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236), wskazał, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Dodatek ten obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki między innymi w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Organ wskazał przy tym, że użycie w powołanym przepisie § 8 ust. 8 zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie obliguje organ do wydania decyzji obniżającej dodatku służbowego i nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu obniżenia dodatku, gdyż w zależności od własnej oceny mogą go obniżyć od 20% do 50% otrzymanej stawki. Wobec tego, że w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu skarżącego karą nagany, Komendant Powiatowy Policji miał obowiązek obniżenia mu dodatku służbowego. Organ dodał, że skarżącemu obniżono dodatek służbowy o 20%, co mieści się w granicach zakreślonych przepisem § 8 cyt. rozporządzenia i jest jednocześnie najmniejszą możliwą dolegliwością w zaistniałych okolicznościach faktycznych. Odnosząc się do treści odwołania i zawartej w nim prośby o wstrzymanie wykonania kary dyscyplinarnej nagany organ podniósł, że w ramach postępowania administracyjnego w sprawie obniżenia dodatku służbowego organ nie ma możliwości wstrzymania wykonania kary dyscyplinarnej nagany, nałożonej w ramach postępowania, zakończonego prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Powyższa decyzja stałą się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podniósł zarzuty naruszenia: - art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego i załatwienia sprawy, - art. 7, 77 § 1 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy 77 § 1 obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a ustawy o Policji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów poprzez przyjęcie, iż zachowanie skarżącego, postawa, czyn w dniu 15 marca 2018 r. będące przedmiotem niniejszej sprawy wypełniły znamiona przepisu ustawy i że sprawa ta prawomocnie się zakończyła, podczas gdy skarżący wniósł skargę do WSA, - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez brak obiektywnego, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowej, w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a dokonania jego oceny niezgodnie z zasadami logiki i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, - naruszenie przepisów § 9 ust 5 w związku z § 8 ust 5 - 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, - przedwczesne wydanie decyzji w przedmiocie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego, - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135j ustawy o Policji, poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny, - naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wskazania w uzasadnieniu algorytmu jaki ustalił i posługiwał się Komendant przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, w tym określenia terminu na jaki dodatek służbowy został obniżony, - naruszenie przepisu art. 108 § 1 Kpa poprzez nadanie zaskarżonej decyzji natychmiastowej wykonalności, - naruszenie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, które polegało na utrzymaniu w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy, a jedynie ocenia legalność zaskarżonej decyzji, aktu lub czynności rozumiana jako zgodność z przepisami prawa materialnego oraz zachowanie wymaganych prawem procedur postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżone orzeczenie zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowią przepisy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236), nakazujący w szczególnie uzasadnionych przypadkach obniżenie przysługującego policjantowi dodatku służbowego. Dodatek ten obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki, między innymi w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W rozpatrywanej sprawie doszło do wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, jednakże orzeczenie o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i ukaraniu go naganą zostało uchylone przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 29 stycznia 2019r. sygn. akt III SA/Kr 907/18 . Wyrokiem tym wyeliminowane zostało z obrotu prawnego orzeczenie dyscyplinarne obligujące Komendanta Powiatowego Policji do obniżenia skarżącemu uposażenia lub jak w tym przypadku – dodatku służbowego, a tym samym w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki zastosowania art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. warunkujące wznowienie postępowania. Przepis ten nie stawia żadnego wymogu, co do prawomocności orzeczenia sądu uchylającego decyzję (lub inne orzeczenie) organu na podstawie, której wydane zostało orzeczenie od niej uzależnione. W tych okolicznościach odpadła podstawa prawna uzasadniająca wydanie rozkazu personalnego o obnażeniu skarżącemu z dniem 1 sierpnia 2018r. dodatku służbowego. Zaistniała w sprawie sytuacja odpowiada dyspozycji art. 145§ 1 pkt1 ppkt1) lit.b ppsa, dlatego na mocy tego przepisu oraz art., 135 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku .