III SA/Kr 1049/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 29.12. 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komendanta Powiatowego Policji w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 08.09.2004r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji odnośnie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi i umorzenia postępowania w pierwszej instancji. postanawia: odrzucić skargę Decyzją ostateczną z dnia 08.08.2004r., nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Starosty O. z dnia [...].05.2004r. nr [...] orzekającą o cofnięciu T. Z. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi potwierdzonego prawem jazdy kategorii A, B, nr [...], wydanego w dniu [...].12.1992r. przez Urząd Miejski w O. i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji. Odpis decyzji został doręczony Komendzie Powiatowej Policji w O. Na decyzję tę skargę wniósł Komendant Komendy Powiatowej Policji w O., który zarzucił, iż w uzasadnieniu decyzji organ administracyjny II instancji nieprawidłowo zinterpretował przepis par. 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 07.01.2004r. odnośnie terminu 30 dni do wydania skierowania na badanie, gdyż jest to termin instruktażowy, albowiem postępowanie przygotowawcze z art. 178a kk zazwyczaj trwa dłużej niż 30 dni, następnie trwa postępowanie sądowe, a potem orzeczenie staje się po czasie prawomocne. Zdaniem skarżącego o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości można mówić wyłącznie w sytuacji uprawomocnionego wyroku wydanego wobec kierującego, który kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja do wystąpienia ze skargą na decyzję ostateczną organu administracyjnego II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną wydanych przez organy obu instancji decyzji stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997r. nr 98, poz. 602 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi - Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 2 poz. 15). Zgodnie par. 2 ust. 2 cyt. Rozporządzenia: "Kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy, skierowanie na badania lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Kserokopię skierowania komendant powiatowy Policji przesyła do właściwego starosty." Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz.1270) -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a art. 50 p.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi. Zarówno te przepisy p.p.s.a. jak i art. 28 i 29 kpa definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny, jakim w tym wypadku jest komendant powiatowy Policji mający uprawnienia do wydawania skierowań na badania lekarskie. Zdaniem Sądu - skierowanie to jest decyzją, mogącą być wydaną tylko w warunkach i terminie ściśle określonym w par. 2 ust. 2 cyt. Rozporządzenia, a organem orzekającym o wydaniu tego skierowania jest komendant powiatowy Policji. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek nawet wówczas, gdy decyzja dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od decyzji, którą wydał lub wywołał czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji stawałby się "sędzią we własnej sprawie" (odpowiednio do poglądu wyrażonego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.1990r., SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę Komendanta Komendy Powiatowej w O. na decyzję organu administracyjnego II instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K, którą to decyzją uchylono zaskarżoną decyzję Starosty O. w całości i umorzono postępowanie w pierwszej instancji - za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 par. 1 pkt. 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 par. 3 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.