III SA/Kr 1049/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Wiesław Kisiel AWSA Kazimierz Bandarzewski spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r na rozprawie sprawy skargi Rady Miejskiej w [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 28 czerwca 2006 r. Nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] postanawia umorzyć postępowanie sądowe Prawidłowo zawiadomieni radni Rady Miejskiej w [...] przybyli w dniu [...].2006 r. na miejsce obrad i stwierdzili, że nie stawił się ani Przewodniczący, ani żaden z Wiceprzewodniczących Rady. Mimo to uznano za dopuszczalne odbycie sesji Rady Miejskiej w [...]. W pierwszym głosowaniu na prowadzącego obrady wybrano najstarszego wiekiem radnego J. T., który następnie prowadził sesję Rady. Zebrani w dniu [...].2006 r. radni Rady Miejskiej w [...] podjęli uchwałę Nr [...] w sprawie nabycia odpłatnie na rzecz Gminy [...] działek położonych w [...] Po przekazaniu uchwały organowi nadzoru, Wojewoda [...] pismem z dnia [...].2006 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego, po czym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 28.06.2006 r. znak [...] stwierdził nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r. Nr [...]. w sprawie nabycia odpłatnie na rzecz Gminy [...] działek położonych w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że sesja Rady Miejskiej została prawidłowo zwołana na dzień [...] .2006 r. przez Wiceprzewodniczącego Rady. Przed terminem sesji Wiceprzewodniczący zawiadomił radnych o przeniesieniu zaplanowanej na dzień [...] 2006 r. sesji na inny termin. Mimo to w dniu [...] .2006 r. przybyło na odwołaną sesję 11 radnych, a obradom przewodniczył radny senior J. T. Tak zwołanej sesji Rady Miejskiej nie przewodniczyła uprawniona osoba i tym samym brak jest podstaw do uznania, iż w dniu [...].2006 r. posiedzenie 11 radnych stanowiło sesję Rady Miejskiej. Nie można uznać podjętej uchwały Nr [...] za akt wiążący i wyrażający wolę organu stanowiącego. Naruszono art. 20 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym rada gminy obraduje na sesjach zwołanych przez przewodniczącego oraz art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nakazujący prowadzenie obrad rady gminy jej przewodniczącemu lub wyznaczonemu w tym celu wiceprzewodniczącemu bądź też wiceprzewodniczącemu najstarszemu wiekiem. Na to rozstrzygniecie nadzorcze skargę wniosła Rada Miejska w [...] reprezentowana przez Przewodniczącego Rady. Podstawę wniesienia skargi stanowi uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w sprawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] Nr [...] z dnia 28 czerwca 2006 r. dotyczące stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w [...] podjętej na sesji w dniu [...] 2006 r. W skardze skarżąca Rada Miejska w Miechowie domagała się stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego oraz o uchylenia w całości tego rozstrzygnięcia nadzorczego w związku z naruszeniem art. 2 ust. 3, art. 19 ust. 4 oraz art. 20 ustawy o samorządzie gminnym, a także § 27 Statutu Gminy [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na sesji w dniu [...].2006 r. przybyło 11 radnych, czym zapewniono niezbędne quorum do przeprowadzenia obrad. Sesja na dzień [...].2006 r. została prawidłowo zwołana. Wskazano, że ani ustawa o samorządzie gminnym, ani Statut Gminy [...] nie reguluj ą sytuacji odwołania już zwołanej sesji rady gminy i ewentualnego jej przesunięcia na inny termin, stąd przesunięcie terminu sesji jest dopuszczalne w trybie właściwym do jej zwołania. W skardze podniesiono, że na przewodniczącym rady gminy lub wiceprzewodniczących ciążył obowiązek obligatoryjnego zwołania raz na kwartał sesji organu stanowiącego, a tymczasem w przypadku Rady Miejskiej w [...] mimo składanych w tym zakresie wniosków ani Przewodniczący Rady ani Wiceprzewodniczący nie chcieli zwoływać sesji. Wyjaśniono, że w związku z brakiem stawienia się na sesji osoby uprawnionej do jej przewodniczenia wypełnienie w tym zakresie luki ustawowej powinno nastąpić poprzez odpowiednie zastosowanie art. 20 ust. 2c ustawy o samorządzie gminnym. Tym samym osobą uprawnioną do prowadzenia sesji był najstarszy wiekiem radny J.T. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi podniesiono, że Rada Miejska w [...] w dniu [...] 2006 r. podjęła uchwałę w sprawie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] Nr [...] stwierdzającego nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r. Nr [...] r. i organ nadzoru stwierdził nieważność tej uchwały. Ponieważ organ nadzoru stwierdził nieważność uchwał w sprawie wyboru Przewodniczącego i Wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej w [...] i uchwały te dostały dostarczone do Rady Miejskiej w dniu 28.06.2006 r.. Od tej daty wywoływały one skutek prawny. Tym samym w dniu 25.07.2006 r. wybrany Przewodniczący tej Rady jak i Wiceprzewodniczący nie były osobami uprawnionymi zarówno do zwołania sesji organu uchwałodawczego Gminy jak i przewodniczenia obradom tego organu na sesji w dniu [...] .2006 r. Ponadto w dniu [...].2006 r. w obradach sesji Rady Miejskie w [...] brało udział 10 spośród 21 radnych, a więc mniej niż połowa ustawowego składu rady. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...].2006 r. Nr [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] .2006 r. Nr [...] w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 28.06.2006 r. Nr [...] stwierdzającego nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r. Nr [...] r. Tym samym skarga w tej sprawie została wniesiona przez podmiot nieuprawniony. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, Wojewoda [...] podniósł, że wobec odwołania wcześniej zaplanowanej na dzień [...] 2006 r. sesji Rady Miejskiej w [...], przybyłych na ten dzień radnych nie można uznać za organ uchwałodawczy gminy. Obradom w dniu [...] 2006 r. przewodniczył najstarszy wiekiem radny nie będący ani Przewodniczącym Rady ani jej Wiceprzewodniczącym. W dniu [...] 2006 r. skarżąca Rada Miejska w [...] cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, póz. 1269). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wojewoda [...] ma siedzibę na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygając Sąd uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie w dniu [...] 2006 r. Rada Miejska w [...] występująca w tej sprawie jako skarżąca złożyła pismo o cofnięciu skargi. Do wniosku dołączono uchwałę Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] 2006 r. o cofnięciu skargi. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu poza przypadkiem, gdy zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego zawierającego przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 28.06.2006 r. znak [...] stwierdzające nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r. Nr [...] r. w sprawie nabycia odpłatnie na rzecz Gminy [...] działek położonych w [...] nie zawiera żadnej z wad wymienionych art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podjęte przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ nadzoru, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej innym aktem o charakterze administracyjnym, zostało prawidłowo skierowane do strony postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, nie wywołało i nie wywołuje czynu zagrożonego karą w razie jego wykonania oraz nie zawiera wady powodującej jego nieważności z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.). Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 28 czerwca 2006 r. znak [...] nie zmierza również do obejścia prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się również samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może - poza zakresem wyznaczonym art. 60 P.p.s.a. - prowadzić dalszej kontroli i oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...]. W tej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i skutkiem tego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.