III SA/Kr 1051/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Dorota Dąbek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Wojewody z dnia 3 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Wojewody rzecz skarżącego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] 2013 r., znak: [...] uchylił czynność materialno-techniczną polegającą na zameldowaniu na pobyt stały w lokalu przy ul. K nr [...] w O A. Ż. Powyższa decyzja jest kolejnym rozstrzygnięciem w sprawie zainicjowanej wnioskiem R. Ż. z dnia 9 czerwca 2011 r. o wymeldowanie jej syna A. Ż. z lokalu przy ul. K nr [...] w O. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2011 r., znak: [...] orzekająca o wymeldowaniu A. Ż. z pobytu stałego z lokalu położonego w O przy ul. K [...] została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] 2011 r., znak: [...], a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt: III SA/Kr 1411/11 oddalił skargę A. Ż. na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] 2011 r., znak: [...]. Wnioskodawczyni R. Ż. w dniu 14 października 2011 r. zmodyfikowała swój wniosek w ten sposób, że domagała się anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania jej syna w lokalu położonym w O przy ul. K [...]. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] 2012 r., znak: [...] uchylił czynność materialno-techniczną polegającą na zameldowaniu na pobyt stały w lokalu przy ul. K nr [...] w O A. Ż. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] 2013 r., znak: [...], a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Burmistrz Miasta i Gminy uchylając decyzją z dnia [...] 2013 r., znak: [...] czynność materialno-techniczną polegającą na zameldowaniu A. Ż. na pobyt stały w lokalu przy ul. K nr [...] w O stwierdził w uzasadnieniu tej decyzji, że "z zebranego materiału dowodowego jasno wynika, że Pan A. Ż. w lokalu przy ul. K nr [...] w O nigdy nie zamieszkał i nie mieszka nadal. Potwierdzają to wszyscy świadkowie z wyjątkiem konkubiny Pana A. Ż. – Pani B. K.". Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się A. Ż. i w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Wojewody. Zarzucił naruszenie: art. 7, 75, 77, 79 i 80 k.p.a., a w konsekwencji również art. 47 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, podnosząc: 1) brak ustalenia w sposób bezsporny czy w dacie zameldowania odwołujący się koncentrował swoje sprawy życiowe pod adresem: O, ul. K; 2) wewnętrzną sprzeczność pomiędzy twierdzeniem, że w dacie rejestracji pobytu pod adresem: O, ul. K [...] nie zamieszkiwał w spornym lokalu, a oceną, że zgłoszone w dniu meldunku dane nie budziły wątpliwości organu gminy; 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że odwołujący się faktycznie nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, podczas gdy lokal przy ul. K w O w momencie dokonania zameldowania - w październiku 2004 r., był miejscem jego stałego pobytu, tam realizował swoje podstawowe funkcje życiowe, tj.: w szczególności mieszkał, nocował, spożywał posiłki, wypoczywał, przechowywał rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble) przyjmował korespondencję. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz wskazanie, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Wojewoda decyzją z dnia 3 lipca 2013 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z przepisem art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy prowadzący ewidencją ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Podstawę prawną anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stanowi przepis art. 47 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy stanowiący, że "jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy". Organ podniósł, że A. Ż. został zameldowany na pobyt stały pod adresem O, ul. K w dniu 5 października 2004 r. na podstawie kompletnie wypełnionego druku "zgłoszenie pobytu stałego", zatem organ gminy nie miał wówczas wątpliwości co do prawidłowości zameldowania. W dniu 15 czerwca 2011 r. R. Ż. złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy wniosek o wymeldowanie syna – A. Ż. z lokalu nr [...] przy ul. K w O. Z treści pisma wynikało, że pod wskazanym wyżej adresem mieszka sama wnioskodawczyni natomiast A. Ż. jest tylko w nim zameldowany, ale nie przebywa w lokalu. R. Ż. wyjaśniła jednocześnie, że jej syn od ponad 20 lat nie mieszka razem z nią w miejscu zameldowania na pobyt stały. Nie mieszkał również w lokalu, który poprzednio zajmowała wraz nieżyjącym już mężem. Zamieszkuje ze swoją przyjaciółką B. K. przy ul. W w O i tam posiada cały swój dorobek. Do lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały przychodzi wyłącznie po pocztę. Podczas postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed organem pierwszej instancji A. Ż. utrzymywał, iż w dacie zameldowania mieszkał pod adresem: O, ul. K [...]. Nie pamięta natomiast kiedy opuścił sporny lokal. W dniu 21 lipca 2011 r. do protokołu podał, że wyprowadził się z lokalu nr [...] przy ul. K w O kilka lat temu, nie ma tam żadnych przedmiotów będących jego własnością. Podał, że od paru lat jego życie osobiste skoncentrowane jest w lokalu przy ul. W w O, gdzie mieszka razem z konkubiną B. K. i jest zameldowany na pobyt czasowy. Podał, że nie wymelduje się, ponieważ musi mieć stały meldunek, który potrzebny mu jest do pracy i do różnych instytucji. A. Ż. zakwestionował zeznania świadków, które w jego ocenie są mało wiarygodne. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że daje wiarę zeznaniom świadków, tj.: J. P. mieszkającej przy ul. K [...] w O, która podała: "z tego co ja wiem pan A. Ż. w lokalu przy ul. K nr [...] w O nie mieszkał i nie zamieszkuje"; B. D., która do protokołu podała: "jestem siostrą pana A. Ż. i z tego co wiem nigdy nie mieszkał od zameldowania w lokalu przy ul. K nr [...]. Z tego co wiem przychodził tylko odebrać sobie pocztą i to nieraz mama mu zanosiła pocztę do lokalu przy ul. W nr [...] w O, gdzie mieszka od ponad 20 lat u swojej konkubiny B. K.". Organ odwoławczy stwierdził również po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zeznań A. Ż. składanych w urzędzie gminy, jak i pism kierowanych do urzędu gminy, że skarżący nie zamieszkał pod adresem: O, ul. K z zamiarem pobytu stałego, nie zogniskował tam swoich spraw życiowych. W konsekwencji organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r., znak: [...] podnosząc, że "w dalszej części podtrzymuje się treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji". Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 3 lipca 2013 r., znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Ż. W skardze na decyzję organu drugiej instancji A. Ż. podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu. Podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu nie pozwalał na przyjęcie, że w dacie rejestracji pobytu w październiku 2004 r. w spornym lokalu nie przebywał, gdyż zeznania świadków zawierają sprzeczności, są ogólne, lakoniczne. Zdaniem skarżącego organ winien był wyjaśnić, dlaczego lokal położony w O przy ul. K [...] nie był miejscem pobytu stałego skarżącego. Skarżący argumentuje, że wobec zameldowania na pobyt czasowy organ nie mógł dokonać wymeldowania skarżącego z pobytu stałego, dlatego dokonano zmiany przedmiotu postępowania i w konsekwencji anulowano zameldowanie. Wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jak i o umorzenie postępowania a także o zasądzenie kosztów postępowania i dopuszczenie dowodów ze wskazanych przez niego dokumentów Skarżący zarzucił również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądy administracyjne nie zastępują też organów administracji, stąd nie mógł być uwzględniony wniosek skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego po uchyleniu decyzji obydwu instancji. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji zawierają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z art. 47 ustawy, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Z kolei w myśl ust. 2 powołanego przepisu, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Z treści art. 47 ust. 2 cyt. ustawy oraz ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa anulowanie czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ujawniły się już po dokonaniu czynności materialno-technicznej związanej z rejestracją faktu zameldowania. Gdy wyłonią się wątpliwości dotyczące danych zawartych w zgłoszeniu - właściwy organ na mocy art. 47 ust. 2 powyższej ustawy uprawniony jest, a zarazem obowiązany, do przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 83/12, LEX nr 1146118; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 marca 2008 r., II SA/Ol 1031/07, LEX nr 480499). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Regulacja powyższa prowadzi do wniosku, że stwierdzenie przez Sąd takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje konieczność uwzględnienia skargi. Warto podkreślić, że określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego, przy czym w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461). Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Istota jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego polega na kreowaniu indywidualnych norm prawnych w wyniku stosowania ogólnych i abstrakcyjnych norm prawa administracyjnego, przy czym dopuszczalność tego stosowania zdeterminowana jest zaistnieniem określonego stanu faktycznego. Indywidualny związek określonej sfery faktycznej ze sferą prawną wyznacza przedmiot jurysdykcji administracyjnej, który określa się mianem sprawy administracyjnej stanowiącej podstawowy łącznik między administracyjnym prawem materialnym i procesowym. Mająca materialnoprawny charakter sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwilą wszczęcia tego postępowania uzyskując jednocześnie walor sprawy w znaczeniu procesowym. Jurysdykcyjne postępowanie administracyjne ma więc na celu wiążące ustalenie przez organ administracji publicznej konsekwencji norm prawa materialnego w stosunku do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. Innymi słowy, postępowanie jurysdykcyjne zmierza do skonkretyzowania i zindywidualizowania ogólnej i abstrakcyjnej normy prawnej, a jego celem jest załatwienie sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Kształt sprawy administracyjnej i tym samym decyzji administracyjnej determinują normy prawa materialnego. Jedną z konsekwencji tego stanu rzeczy jest to, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organy obydwu instancji obowiązane są do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Organ bada sprawę na bieżąco, w tym również analizuje zarzuty i stanowiska stron i ustosunkowuje się do nich. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy mimo że utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, to w istocie uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poprzestając wyłącznie na kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, przy czym ogólnikowość argumentacji wykazuje, że nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego w drugiej instancji, w tym zwłaszcza nie odniesiono się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu (następnie powtórzonych w skardze do sądu administracyjnego). Organ odwoławczy przytacza treść art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, sprawozdaje dotychczasowy przebieg postępowania, przytacza wybrane wypowiedzi uczestników postępowania po to, aby w konkluzji stwierdzić, że: daje wiarę zeznaniom świadków: J. P., B. D., uważa - po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - że skarżący nie zamieszkał pod adresem: O, ul. K [...] z zamiarem pobytu stałego i nie zogniskował tam swoich spraw życiowych, a "w dalszej części podtrzymuje się treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji". Tymczasem skarżący w rozbudowanym odwołaniu wskazywał na konkretne okoliczności w zeznaniach świadków, które w jego ocenie nie pozwalają uznać tych zeznań za wiarygodne. Wskazywał również, na czym w jego przekonaniu polegają błędy w ustaleniu stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji. W decyzji odwoławczej nie ustosunkowano się do tego stanowiska skarżącego. Wojewoda w istocie nie dokonał oceny zeznań wszystkich świadków w kontekście wyjaśnień składanych przez skarżącego, nie wyjaśnił też przyczyn, dla których uznał zeznania niektórych świadków za wiarygodne, a innym wiarygodności odmówił. Pomijając argumenty skarżącego nie wykazano, że nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko organu drugiej instancji ma charakter sprawozdawczy i arbitralny. Wreszcie odwoływanie się do ustaleń organu pierwszej instancji bez ich weryfikacji, zwłaszcza w sytuacji kwestionowania ich przez odwołującego się, a także cytowanie fragmentów zeznań wybranych świadków bez ich uargumentowanej ocenie w kontekście pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie spełnia wymogów uzasadnienia określonych w art. 107 § 3 k.p.a. i nie może być potraktowane jako wykazujące poprawność przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z cytowanym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie jest zatem dopuszczalne jedynie ogólne odnotowanie faktu przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego dla wykazania poprawności ustalenia stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy Wojewoda nie uzasadnia – w kontekście zarzutów odwołania – poprawności tych ustaleń i nie odnosi się do stanowiska skarżącego kwestionującego oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach określonych świadków. Uchybienia powyższe są w całokształcie okoliczności sprawy tym istotniejsze, że również stanowisko organu pierwszej instancji – do którego odwołuje się Wojewoda - jest arbitralne. W uzasadnieniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r., znak: [...] streszczono szczegółowo dotychczasowe postępowanie w sprawie, po czym stwierdzono, że "z zebranego materiału dowodowego jasno wynika, że Pan A. Ż. w lokalu przy ul. K nr [...] w O nigdy nie zamieszkał i nie mieszka nadal. Potwierdzają to wszyscy świadkowie z wyjątkiem konkubiny Pana A. Ż. – Pani B. K.". Organ pierwszej instancji wyłącznie przytoczył wyniki dotychczasowego postępowania, nie przedstawił jednakże argumentacji, na podstawie której zaprezentował wskazaną wyżej ocenę. W tym stanie rzeczy zasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia przez organy obydwu instancji art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie podjęły bowiem czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie rozpatrzyły w kontekście twierdzeń skarżącego (których również nie przeanalizowały) całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie wskazały przyczyn, dla których odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, na które powołuje się skarżący. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowały treść zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, które w tym stanie rzeczy zostały wydane przedwcześnie. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie decyzji organów obydwu instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy odniosą się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w toku postępowania przez skarżącego, a także ocenią w tym kontekście zeznania wszystkich świadków, czemu dadzą wyraz w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – należało uchylić zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wymienione uchybienia organów administracji – które należy w toku dalszego postępowania wyeliminować poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej przez sąd kierunku – miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w sposób bezpośredni zdeterminowały treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, które na tym etapie postępowania administracyjnego było przedwczesne. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego mając na uwadze treść art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym "sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". W sytuacji, gdy Sąd stwierdził konieczność uchylenia decyzji organów obydwu instancji w celu przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, przeprowadzenie dowodów przez Sąd nie znajdowało uzasadnienia. Okoliczności wskazywane przez skarżącego mogą być podnoszone w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.