III SA/Kr 1057/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy społecznej w formie schronienia w noclegowni I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata O. K. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 maja 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 i art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2011 r., znak: [...], w sprawie udzielenia Z. B. i W. M. pomocy społecznej w formie schronienia w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w noclegowni w L. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2011 r. Z. B. zwróciła się o przedłużenie pobytu w noclegowi jej, a także jej konkubentowi W. M. z powodu braku mieszkania i dochodu oraz trudnej sytuacji rodzinnej i zdrowotnej. W trakcie postępowania ustalono, że dochód rodziny składającej się z Z. B. i W. M. wynosi 351,00 złotych, i nie przekracza kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej wynoszącego w tym przypadku 702,00 złote. Ponadto z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji wynika potrzeba udzielenia im schronienia, które jest terminowe i uwarunkowane przestrzeganiem warunków określonych przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Zaznaczono też, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 31 sierpnia 1999 r., osoba której przyznano miejsce w noclegowni pokrywa koszty zużycia energii elektrycznej oraz zabezpiecza sobie we własnym zakresie ogrzewanie przez zakupienie opału. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji - Wójt Gminy, decyzją z [...] 2011 r., znak: [...], udzielił Z. B. i W. M. pomocy społecznej w formie schronienia w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w noclegowni w L. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. B. nie zgadzając się w części z wydaną decyzją. Odwołująca podniosła, że budynek w którym mieści się noclegownia został wyłączony z obiektów socjalnych, a inspektor nadzoru budowlanego nie wyraził zgody na jego eksploatację. Wskazała, że budynek jest po pożarze, ma spękane fundamenty i ściany, dach jest spróchniały, pokoje wilgotne i zagrzybione. W związku z powyższym odwołująca wniosła o interwencję celem wyłączenia budynku, w którym mieści się noclegownia z eksploatacji i wyprowadzenie lokatorów do lokali zastępczych, a w jej przypadku o przydzielenie mieszkania socjalnego. Działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania Z. B. i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, wystąpiło do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o ustosunkowanie się do zarzutu odwołującej się co do stanu technicznego budynku noclegowni i w odpowiedzi otrzymało pisemne wyjaśnienie oraz odpowiednią dokumentację stanu technicznego i okresowych kontroli tegoż budynku. Zarówno z otrzymanego wyjaśnienia, jak i z dokumentacji, a zwłaszcza z protokołu kontroli pięcioletniej stanu technicznego budynku noclegowni w L z dnia 3 stycznia 2011 r., nie wynika by budynek ten, jak twierdzi Z. B., był wyłączony z obiektów socjalnych ze względu na brak zgody na jego eksploatację przez inspektora nadzoru. Żadne tego rodzaju stwierdzenia w materiałach tych nie są zamieszczone. Przyznało Kolegium, że owszem, na podstawie wyników kontroli wykazano pewne niedomagania stanu technicznego tego budynku i zalecono ich usunięcie oraz uzupełnienie występujących braków, jednakże nie stwierdzono, iż wady te są aż w tak dużym stopniu poważne, by nie można było przyznawać w tym budynku tymczasowego miejsca noclegowego osobom bezdomnym. Kolegium wskazało także, że z pisemnego wyjaśnienia Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 19 kwietnia 2011 r., wynika, że Gmina nie dysponuje mieszkaniami socjalnymi, a jedynym schronieniem dla mieszkańców jest właśnie noclegownia. Z tych względów Wójt Gminy nie jest w stanie przyznać Z. B. lokalu socjalnego ani tymczasowego schronienia w innym budynku. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 maja 2011 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Z. B. W jej treści powtórzone zostały zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie jest zasadna. Prawo do schronienia, jak wynika z art. 36 (pkt 2 lit. "i") ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) jest jednym ze świadczeń z pomocy społecznej. Istota tego świadczenia, w myśl ust. 2 art. 48 ustawy o pomocy społecznej, polega na przyznaniu tymczasowego miejsca noclegowego. Ustawodawca nie sprecyzował jednakże bliżej tego prawa ograniczając się jedynie do wymienienia we wskazanym ust. 2 art. 48 ustawy placówek, w których następuje realizacja tego prawa. Są to: noclegownia, schronisko, dom dla bezdomnych oraz inne miejsca przeznaczone do udzielenia schronienia. W rozpatrywanej sprawie nie budzą wątpliwości dokonane przez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego ustalenia organów sytuacji skarżącej i jej konkubenta, która daje podstawy do udzielenia im schronienia, na podstawie art. 48 ustawy o pomocy społecznej. Nie jest trafny zarzut skarżącej, że budynek noclegowni nie nadaje się do udzielania wnioskującym w nim schronienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wobec podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji okoliczności co do złego stanu technicznego budynku noclegowni w L podjęło prawidłowe czynności wyjaśniające. Z żadnych dokumentów, jak poprawnie ustaliło Kolegium nie wynika, by budynek tej noclegowni znajdował się w stanie wykluczającym w nim przebywanie osób i stanowiącym dla nich zagrożenie życia i zdrowia. W żaden więc sposób nie można postawić organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie respektowanie przez nie postanowień artykułów: 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), zobowiązujące organy do rozpatrzenia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i poddania go ocenie we wzajemnej łączności. Organy w sposób właściwy odczytały także treść przepisów prawa materialnego – ustawy o pomocy społecznej - na podstawie których wydały pozytywne dla skarżącej i jej konkubenta decyzje. Prawidłowo organy oddały bowiem w treściach rozstrzygnięć charakter przedmiotowego świadczenia. Orzekając o przyznaniu schronienia na okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w noclegowni podkreśliły jego "tymczasowość". Jak trafnie wskazuje się w wyroku z 27 sierpnia 2008 r., sygn. .akt III SA/Kr 374/08; LEX nr 504794, określenie "tymczasowe" miejsce noclegowe oznacza, że udzielenie tego rodzaju miejsca jest odpowiedzią na przejściowy, szczególny stan, w jakim znajduje się wnioskująca osoba z racji braku miejsca do zamieszkania. Z bezspornych ustaleń organów sytuacji skarżącej i jej konkubenta oraz z wyjaśnień Wójta Gminy wynika, że Gmina nie dysponuje lokalami socjalnymi, a jedynemu miejscem, w którym można jej potrzebującym mieszkańcom udzielić schronienia jest noclegownia w budynku nr [...] w L. Wobec powyższego za odpowiadające prawu należało uznać kontrolowane w mniejszej sprawie decyzje administracyjne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), jak w punkcie II sentencji wyroku.