III SA/Kr 1058/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 30 maja 2012 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2012 r., Nr [...] w sprawie ustalenia opłaty za pobyt H. L. w domu pomocy społecznej w N i obowiązku ponoszenia tej opłaty przez jej córkę J. K. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wskazała, że w zaskarżonej decyzji nałożono na nią obowiązek zapłaty 23 772,53 zł, przy czym pozostaje ona w rozdzielności majątkowej z mężem, a utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 1145 zł. Podkreśliła, że jest osobą schorowaną, leczy się kardiologicznie, a miesięczny koszt pełnej kuracji wynosi 2000 zł. Gdyby nie pomoc męża musiałby zaprzestać leczenia. Skarżąca dodała, że nie jest w stanie uiścić należności w tak wysokiej kwocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11). Podkreślić należy, że decyzja nakładająca obowiązek odpłatności za pobyt matki skarżącej w Domu Pomocy Społecznej stanowi rozstrzygnięcie, które może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Z uzasadnienia skargi oraz załączonych dokumentów wynika, że dochód skarżącej stanowi emerytura w wysokości 1145 zł. Ponadto skarżąca korzysta z pomocy męża, z którym ma ustanowioną rozdzielność majątkową. Comiesięczne koszty leczenia skarżąca określiła na kwotę 2000 zł. Powyższe, w ocenie Sądu świadczy, że konieczność uiszczania kwoty 23 772, 53 zł za pobyt matki skarżącej w domu pomocy społecznej uniemożliwi skarżącej zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych w tym zakup niezbędnych lekarstw. Mając powyższe na względzie, Sąd doszedł do przekonania, że sytuacja majątkowa wnioskodawczyni wskazuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem na jej zdrowiu i egzystencji, co w konsekwencji wiązałoby się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.