III SA/Kr 1059/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Bożenna Blitek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody z dnia 19 października 1998 r. nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów skargę oddala Wojewoda decyzją z dnia 19 października 1998 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. "Kodeks postępowania administracyjnego", po rozpatrzeniu odwołania Z. W. od decyzji Burmistrza Miasta znak: [...] z dnia [...] 1998 r. orzekającej o wprowadzeniu w części kartograficznej i opisowej odnowionego operatu ewidencji gruntów obrębu nr [...] m. S. zmiany konfiguracji granic, oznaczeń i powierzchni działek nr ew. 1552 i 1553, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalając stan faktyczny i prawny Wojewoda wskazał, iż S. M. złożyła wniosek o sprostowanie w odnowionym operacie ewidencji gruntów przebiegu granicy pomiędzy działkami 1552 i 1553 jako niezgodnej ze stanem prawnym. Decyzją z dnia [...] 1998 r. opisaną w uzasadnieniu decyzji Wojewody jako oznaczona nr "[...]", Burmistrz Miasta orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów w obrębie [...] dla Miasta S., zmiany konfiguracji granic, oznaczeń i powierzchni działek w ten sposób, że zmodernizowana działka ewidencyjna Nr 1552 o pow. 0.0339 ha zmieniała oznaczenie na działkę ewidencyjną zmodernizowaną Nr 1552/1 o pow. 0.0272 ha, a działka ewidencyjna zmodernizowana Nr 1553 o pow. 0.0108 ha zmieniała oznaczenie na działkę ewidencyjną zmodernizowaną Nr 1553/1 o pow. 0.0175 ha. Organ I instancji w podstawie prawnej swej decyzji powołał przepis art. 22 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813), art. 10 ust. 3 i art. 5 ust. 23 lit. e ustawy z 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczegółowych pomiędzy organami Gminy a organami administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 34, poz. 198), a także porozumienie zawarte między Urzędem Rejonowym a Zarządem Miasta z dnia 6.12.1993 r. w sprawie powierzenia Zarządowi niektórych zadań z zakresu administracji rządowej ogólnej. Organ I instancji przywołał także obwieszczenie Wojewody z dnia [...] 1995 r. w sprawie założenia ewidencji gruntów dla obrębów 1, 2, 3 i 4 Miasta S. (Dz.Urzęd. Woj. [...] Nr [...] z 1995 r. poz. [...]). Uzasadniając swoją decyzję Burmistrz Miasta przyjął ustalenie, że granica pomiędzy zmodernizowanymi operatem ewidencji działkami 1552 i 1553 przedstawiona jest w założonym w 1995 roku operacie błędnie. Zdaniem organu przeprowadzony pomiar kontrolny działek ujawnił istotny błąd, gdyż prawidłowa granica ewidencyjna "przebiega zgodnie ze stanem faktycznym użytkowania zgodnym ze stanem prawnym ujawnionym w: KW Nr [...] – co dotyczy działki ewid. zmodernizowanej Nr 1552/1, która powstała z działki ewidencyjnej (starej) Nr 1552, oraz w postanowieniu Sądu Rejonowego sygn. [...] i postanowieniu Sądu Wojewódzkiego sygn. akt [...] – co dotyczy działki ewidencyjnej zmodernizowanej nr 1553/1, która powstała z działki ewidencyjnej (starej) nr 1553/1, co przedstawia mapa uzupełniająca sporządzona przez geodetę J. S. z dnia 24 lipca 1998 r. za l.ks.rob [...] stanowiąca załącznik do decyzji", a nie jak to błędnie przedstawiono na obowiązującej mapie ewidencyjnej. Następstwem zmiany przebiegu granic ewidencyjnych pomiędzy zmodernizowanymi założonym w 1995 r. operatem działkami 1552 i 1553, zmieniają konfigurację granice tych działek, a działki swoją powierzchnię i oznaczenie, odpowiednio na działki 1552/1 i 1553/1. Organ wskazał, że przebieg istniejącej granicy opisany został w załączonym protokole granicznym spisanym na gruncie w dniu 24 lipca 1998 r. w obecności S. M. i Z. W. reprezentującego także swego brata W. W. Organ zaznaczył, że protokołu z przeprowadzonego pomiaru kontrolnego Z. W. nie podpisał motywując to złożonym wnioskiem z 20 lipca 1998 r., który nie został uwzględniony, gdyż dotyczył zmian własnościowych. Wniosek oparty był na twierdzeniu, że działka ewidencyjna 1553/1 o zniesieniu współwłasności której orzeczono powołanymi postanowieniami Sądów obejmuje także parcelę bud. 311/5 z lwh [...] gm. kat. S., której współwłaścicielami są m. Z. W. i W. W. i zmierzał do wyodrębnienia działki 311/5 i zmian działki 1553. Zdaniem organu I instancji przedmiotem postępowania było wyłącznie poprawienie błędu odnowionego operatu ewidencji gruntów, a nie ocena i rozstrzygnięcie o prawidłowości zniesienia współwłasności działki ewid. zmod. 1553/1 i ustanowienie dostępu dla działki ewid. zmod. 1552/1, której współwłaścicielem m.in. był Z. W. W tym zakresie zmiany własnościowe według organu mogą być przedmiotem umowy notarialnej lub postępowania przed sądem powszechnym. Od decyzji powyższej odwołanie złożył Z. W. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że oparta została na fałszywych dowodach, sprzeczność ustaleń z treścią całokształtu zebranego materiału oraz naruszenie przepisów prawa m.in. przez podanie nieprawidłowej podstawy prawnej oraz niezastosowanie właściwych przepisów. W uzasadnieniu skargi opisał przebieg postępowania sądowego, w którym przedmiotem zniesienia współwłasności była działka 1553/1, a w którym Sąd Wojewódzki oddalił jego rewizję. Zdaniem odwołującego się organy ewidencji gruntów winny usunąć ewidentny błąd Sądu i uznać w decyzji "istnienie działki 311/5 objętej lwh [...] stanowiącej własność Z. W. i jego rodziny". Rozpatrując odwołanie Wojewoda uznał, że stanowiąca podstawę decyzji I instancji dokumentacja wykonana przez geodetę J. S. spełnia wymogi do wydania decyzji orzekającej o zmianie w operacie ewidencji gruntów. Wskazano, że przedmiotem postępowania ewidencyjnego nie mogły być roszczenia Z. W. do parceli bud. 311/5 i decyzja nie rozstrzyga tej kwestii. Podkreślono, że stan prawny przedmiotowej nieruchomości ustalono na podstawie prawomocnych postanowień Sądu Rejonowego z dnia 1.02.1996 r. oraz Sądu Wojewódzkiego z 17.12.1996 r., według którego właścicielką działki 1553/1 stała się S. M. Natomiast na podstawie złożonego w postępowaniu sądowym wykazu zmian działka ta była odpowiednikiem parcel bud l.kat. 311/3 i l.kat. 311/5. Zdaniem organu w toczącym się postępowaniu o sprostowanie błędu w odnowionym operacie należało uwzględnić stan rozstrzygnięty orzeczeniami sądów, który ponadto odpowiada zapisowi starej ewidencji gruntów, która została zastąpiona odnowionym operatem ewidencji. Podkreślono, że organ prowadzący ewidencję obowiązany jest utrzymywać ją w stanie aktualności tj. zgodności ze stanem prawnym oraz usuwać błędne dane. Wskazano, że roszczeń związanych z parcelą pub. l. kat. 311/5 może składający odwołanie dochodzić w sądzie powszechnym. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję złożył Z. W. z wnioskiem o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że organy obu instancji popełniły błędy merytoryczne i formalno prawne. Podnosił, że według odpisu z księgi wieczystej z 1989 r. jest współwłaścicielem działki nr ewid. 311/5 z Lwh [...] biegnącej pasem pomiędzy parcelami, których odpowiednikiem są działki 1552 i 1553, jako współspadkobierca po matce J. W. z d. K. Zdaniem skarżącego został z rodziną pozbawiony spornej działki nr ewid. 311/5 co narusza jego prawo własności, a nadto pozbawiony dostępu do zabudowanej działki ewid. 311/4, której odpowiednikiem jest dz. ewid. 1552/1 stanowiąca własność rodziny. W przekonaniu skarżącego organy dokonały zmian w ewidencji na podstawie postanowienia Sądu przy odrzuceniu zapisu z księgi wieczystej czym naruszyły § 37 Rozporządzenia z 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813), bez wskazania przyczyn, z powodu których przedłożonym dowodom odmówiono wiarygodności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako oczywiście niezasadnej. Powtarzając argumentację zawartą w decyzji II instancyjnej Wojewoda wskazał, że organ działał w oparciu o orzeczenia sądowe i nie jest władny do rozstrzygnięcia sporów cywilnych. Postanowieniem z dnia 27.01.2000 r. sygn. akt II SA/Kr 2601/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na mocy art. 97 § 1 pkt 1 Kpa zawiesił postępowanie sądowe z powodu śmierci uczestniczki postępowania S. M. Postanowieniem z dnia 27.10.2008 r. sygn. akt II SA/Kr 2601/98 sąd podjął postępowanie sądowe z udziałem M. L. W. jako następcy prawnego uczestniczki S. M., a sprawa otrzymała obecną sygnaturę. Pismem z 5.12.2008 r. B. W. zawiadomiła Sąd, iż jej mąż – skarżący Z. W. zmarł w 2005 r. i wskazała jako dalszych następców prawnych córkę J. D. i syna S. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody z dnia 19 października 1998 r., skargę wniesiono przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie przed tą datą w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie nie zostało zakończone. Z tego względu stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – jako właściwy – na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Stosownie do przepisów art. 3 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ustawa ppsa, w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosują środki określone w ustawie. W myśl przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy też mieć na uwadze, iż nie każde naruszenie prawa daje podstawę do uwzględnienia skargi. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, i c ustawy ppsa podstawę uchylenia decyzji (w całości lub części) stanowi stwierdzenie przez Sąd, a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak z powyższego wynika tylko stwierdzenie związku naruszenia prawa materialnego z wynikiem sprawy, lub stwierdzenie prawdopodobieństwa istotnego wpływu na wynik sprawy dostrzeżonego uchybienia przepisom postępowania daje podstawę do uwzględnienia skargi, przez uchylenie decyzji. Natomiast stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub wydania jej z naruszeniem prawa, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 ppsa wymaga już stwierdzenia, iż zachodzą kwalifikowane przyczyny nieważności określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo określone w kpa lub przepisach przyczyny dające podstawę do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. W myśl powołanych regulacji, kontrola legalności zaskarżonego aktu dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania przez organ administracji. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrażonego na wstępie wniosku o bezzasadności skargi. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn.zm.) oraz wydanego na jej podstawie Rozporządzenia z dnia 16 grudnia 1996 r. Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813 z późn.zm.) – zwanego dalej – Rozporządzeniem. Podniesione w skardze zarzuty uzasadniają przybliżenie przepisów dotyczących postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 2 pkt 8 powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – dalej ustawa – definiował ewidencję gruntów i budynków jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami i lokalami. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 informacje o gruntach i budynkach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów oraz dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów. W myśl przepisu art. 22 ust. 1 ustawy w jego ówczesnym brzmieniu ewidencję gruntów oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadziły tzw. rejonowe organy rządowej administracji ogólnej. Przepisy dopuszczały możliwość powierzania w drodze porozumień pomiędzy rejonowymi organami administracji rządowej a organami gminy, niektórych zadań z zakresu rządowej administracji ogólnej, w tym prowadzenia ewidencji gruntów i wydawania decyzji w tych sprawach (art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 32, poz. 176). Wydana zatem w I instancji decyzja przez Burmistrza Miasta – co do właściwości organu miała oparcie w ustawie i w powołanym porozumieniu. Przepis art. 23 ustawy nakładał na Sądy i biura notarialne obowiązek przesyłania organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków odpisów prawomocnych orzeczeń i odpisów aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Natomiast zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków określała ustawa w przepisie art. 20. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 w odniesieniu do gruntów ewidencja obejmowała (i nadal obejmuje) informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Są to tzw. informacje o charakterze przedmiotowym. W myśl przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i komunalnych (od 1999 r. "samorządowych") – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Te informacje mają charakter podmiotowy. Natomiast przepisy ustawy w zasadzie nie regulowały zasad zakładania, prowadzenia i wymiany danych ewidencyjnych w operacie ewidencji gruntów. W dacie wydania zaskarżonej decyzji czyniły to przepisy powołanego Rozporządzenia z 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia przedmiotem ewidencji są działki gruntu oraz budynki, a działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, jednorodny ze względu na stan prawny. Prowadzenie ewidencji ma charakter działania ciągłego w celu zapewnienia jej aktualności (§ 6 ust. 1 i 2), a tryb i szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków regulowały przepisy Działu II Rozporządzenia (§ § 30-58). Stosownie do regulacji zawartej w przepisie § 30 ust. 2 Rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają zmianie z urzędu lub na wniosek osób wymienionych w art. 20 ust. 2 pkt 1 (a więc właścicieli, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – także władających tymi gruntami) oraz osób wymienionych w art. 51 ustawy. Ten ostatni przepis zawarty w rozdziale przepisy przejściowe i końcowe ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wchodzącej w życie 1 lipca 1989 r. stanowił, że w ewidencji gruntów założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32) oprócz właściciela do czasu uregulowania tytułu własności wykazuje się osobę władającego. Wprowadzone decyzją zmiany dotyczyły operatu ewidencji już założonej na podstawie powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, o czym Wojewoda dniu [...] 1995 r. obwieścił w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] Nr [...] z 1995 r., poz. [...], o założeniu ewidencji gruntów dla obrębu 1, 2, 3 i 4. Przepis § 30 ust. 3 przewidywał, że zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. Zarazem według ust. 4 wprowadzenie zmian na podstawie dokumentów nie wymienionych w ust. 3 oraz sprostowanie błędów i omyłek w ewidencji odbywa się w trybie przepisów kpa. W myśl § 31 ust. 1 prowadzenie ewidencji polegało na prowadzeniu czynności związanych z zapewnieniem zgodnego z przepisami jej funkcjonowania, wydawaniu decyzji administracyjnych w zakresie przewidzianym w rozporządzeniu oraz w podejmowaniu działań modernizacyjnych ewidencji. Według § 49 ust. 1 zmianą w ewidencji jest każda zmiana stanu faktycznego lub stanu prawnego działek i budynków w zakresie danych ewidencyjnych. Na tle takich regulacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane zostało powszechnie akceptowane stanowisko, że rejestr gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 1998.01.21 Lex Nr 41837), że przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami wzajemnych uprawnień i obowiązków (wyrok NSA 1998.04.16 Lex Nr 41288), czy wreszcie, że ewidencja gruntów pełniąc funkcję informacyjno techniczne nie może rozstrzygać sporów o prawo do gruntów, a przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można udowadniać swych praw właścicielskich (wyrok NSA z 1998.08.20 Lex Nr 41298). W świetle ustaleń zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji podstawę wprowadzenia w ewidencji gruntów zmian we wzajemnej konfiguracji, powierzchni i oznaczeniach działek ewidencyjnych Nr 1552, której współwłaścicielem m.in. był skarżący – obecnie nieżyjący – Z. W. oraz Nr 1553, której wyłączną właścicielką wówczas była S. M., stanowiły dwie okoliczności. Pierwszą podstawę zmiany stanowiło prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 1 lutego 1996 r. sygn. [...], którym w drodze zniesienia współwłasności, przysądzono S. M. w całości działkę ewidencyjną oznaczoną Nr 1553/1 o pow. 0.0309 obj. Lwh [...] uwidocznioną – w opisanym w sentencji postanowienia – wykazie zmian sporządzonym dnia 14.06.1994 r. za Nr [...] przez J. S. Rewizja Z. W. od tego postanowienia oddalona została postanowieniem Sądu Wojewódzkiego z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. [...]. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Wojewódzkiego wynika, iż rewizja Z. W. oparta była na zarzucie, że będąca przedmiotem sprawy działka ewid. 1553/1, powstała nie jak to przyjęły Sądy m.in. z p.bud 311/5 z Lwh [...], lecz z p. bud. l.kat. 311/5 z Lwh [...], której współwłaścicielem był skarżący. Sądy powszechne przyjęły, iż działka 1553/1 nie powstała z działki p. bud. 311/5 z Lwh [...]. To ustalenie i stanowisko sądów powszechnych kwestionował Z. W. w postępowaniu ewidencyjnym, którego przedmiotem było wprowadzenie do ewidencji gruntów zmian przedmiotowych, wynikających z prawomocnych i wiążących organy orzeczeń sądów powszechnych, i dotyczących skutków ustalania przez Sądy parcel, z których powstała działka ewid. 1553/1. Zarzuty odwołania od decyzji organu I instancji podtrzymał skarżący w skardze od decyzji Wojewody. Stanowisko organów, które w ramach obowiązku aktualizacji ewidencji gruntów, wprowadziły do ewidencji gruntów zmiany wynikające, z wyżej powołanych prawomocnych orzeczeń Sądów powszechnych znajduje oparcie w przepisach art. 20 ust. 1 pkt 1 i 22 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w przepisach § 30 ust. 3 w zw. z § 4 ust. 2 obowiązującego w czasie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia z dnia 17 grudnia 1996 r. Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813 z późn.zm.). Prawomocne orzeczenie sądów powszechnych stanowiło samodzielną i wystarczającą podstawę wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów w zakresie jaki wynika z zaskarżonej decyzji. Należy podzielić stanowisko organów administracji, że w istocie zarzuty skargi zmierzały do usunięcia w postępowaniu ewidencyjnym skutków prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych, które ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie korygować. Usunięcie ewentualnych skutków wadliwych ustaleń sądów powszechnych, co do zasięgu prawa własności skarżącego względem nieruchomości sąsiednich czy co do wadliwości wpisów nastąpić może wyłącznie w innym postępowaniu przed sądami powszechnymi. W wypadku uzyskania takich rozstrzygnięć ewidencja gruntów dokona na ich podstawie stosownych zmian. Drugiej powołanej jako samodzielna podstawy decyzji wprowadzającej zmiany w obowiązującym operacie ewidencji upatrywały organy ewidencyjne w ustaleniu, że w odnowionym – obowiązującym operacie gruntów zawarty jest błąd. Błąd ten polegał na tym, że granica ewidencyjna w odnowionym operacie pomiędzy działkami ewidencyjnymi 1552 i 1553, nie przebiegała zgodnie ze stanem użytkowania na gruncie, któremu odpowiadał przebieg granicy pomiędzy działkami 1552/1 i 1553/1 określony na mapie uzupełniającej geodety J. S. z dnia 24.07.1998 r. l.ks.rob. [...], stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji. Przepis § 30 ust. 4 powołanego rozporządzenia z 19.12.1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków już wyżej przytoczony przewidywał m.in., że "... sprostowanie błędów i omyłek w ewidencji odbywa się w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego". Ani przepisy ustawy, ani przepisy tego rozporządzenia nie określały jakie okoliczności mogą być zakwalifikowane jako "błędy i omyłki w ewidencji". Jest to regulacja odmienna od tej jaką zawierały przepisy załącznika do poprzednio obowiązującego Zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (Mon. Pol. Nr 11, poz. 98). Regulujący zasady i sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów oraz sporządzania wykazów gruntów – załącznik do powyższego Zarządzenia, w § 72 szczegółowo i wyczerpująco określał rodzaje omyłek lub błędów pisarskich, rachunkowych, kreślarskich i pomiarowych, których ujawnienie mogło stanowić podstawę decyzji wprowadzającej zmiany w operacie ewidencji w celu uzupełnienia tych błędów i omyłek. Brak określenia w ustawie i obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji Rozporządzeniu, okoliczności, które mogą być zakwalifikowane jako błędy czy omyłki w ewidencji, przy równoczesnym odwołaniu do trybu postępowania według przepisów kpa oznacza, iż przedmiotem decyzji prostującej błędy i omyłki w postępowaniu ewidencyjnym, mogły być tylko błędy i omyłki w rozumieniu art. 113 kpa, a wiec błędy pisarskie rachunkowe i inne oczywiste omyłki zawarte w wydanych decyzjach. Błędne określenie w operacie ewidencyjnym (zmodernizowanym) granic działek ewidencyjnych nie mogło być zaliczone do kategorii "oczywistych" omyłek podlegających sprostowaniu decyzją opartą na przepisie § 30 ust. 4 Rozporządzenia z 17.12.1996 r. Prostowanie oczywistych błędów i omyłek w trybie kpa nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Z tych względów kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż nie zachodziła przewidziana art. 113 kpa podstawa faktyczna, do oparcia zaskarżonej decyzji także, na przesłance sprostowania "oczywistego" błędu w ewidencji gruntów. To uchybienie procesowe nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wskazano wyżej uzasadniona była inna, samodzielna podstawa wprowadzenia zaskarżoną decyzją zmiany w operacie ewidencji gruntów. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).